Foto-verhaal

Een halve week niet bloggen zou een lang verhaal op kunnen leveren. Het is hier immers ´elke dag een andere film´, zoals m´n moeder altijd zei. Maar om een lang verhaal kort te maken, plaats ik maar wat fotootjes en schrijf een foto-verhaal. Grote stappen, gauw thuis :-).

Donderdag hadden mijn vriendin Wilma en ik ons jaarlijkse dagje uit. We waren dit jaar erg laat met verzinnen wat we zouden gaan doen, of waar we naartoe zouden gaan. Maar we kwamen er prima uit. Dat is het handige als je dezelfde interesses hebt en al meer dan 35 jaar vriendin bent!

We zouden eerst lekker gaan boemelen in Zwolle en daarna naar Elburg gaan. We hadden er rekening mee gehouden, dat het koud en nat zou kunnen zijn en dus bijvoorbeeld ook de Sjoel in Elburg op ons lijstje gezet. Maar uiteindelijk werd het een prachtige nazomerdag, die we vooral buiten doorbrachten.
In Zwolle was onze eerste stop Waanders in de Broeren. Een grote boekhandel in een oude kerk, waar ik van de zomer ook al met Willem was geweest.

Maar voordat we daar waren liep Wilma tegen een perfect tafeltje voor naast het logeerbed aan. Zo. Die was alvast in the pocket. Daarna liepen we nog een gezellig winkeltje binnen, waar we allebei voor dezelfde (hoe kan het ook anders) lekkere thee gingen: sinaasappelthee. Mmm.

Eindelijk arriveerden we bij Waanders. We hebben op ons gemakje rondgedwaald. Vooral de afdeling kookboeken had onze belangstelling. Oh, wat is er veel moois!

Het was al rond het middaguur, toen we uitgesnuffeld waren en ik trakteerde op een koffie met gebak. Ook bij Waanders. Hè, lekker!

Daarna dwaalden we op ons gemakje door de stad. We haalden bij het VVV een stadsplattegrondje, zodat we konden uitknobbelen hoe we moesten lopen naar o.a. een handwerkwinkel, die op ons verlanglijstje stond. Lekker ouderwets, hè, zo´n plattegrond :-). Als ik met Willem of de kinderen op stap ben, starten die gewoon een app, die je naar je ingetikte bestemming loodst. Maar dat is niets voor ons. Wij stumperen liever met een plattegrond, die we dan om beuren alle kanten op draaien om te zien hoe we lopen moeten. We hebben gelukkig allebei dezelfde handicap: totaal geen richtingsgevoel en totaal geen ruimtelijk inzicht. Ha,ha.

Na heel veel lopen en op onze manier shoppen (kijken, kijken en niets kopen), zakten we op een bankje neer om de meegebrachte luxe lunch op te smikkelen.

We hadden een mooi uitzicht!

De lunch was aan de late kant. Ik geloof dat het al zo´n beetje half 3 was. Maar dat maakt immers niets uit?

We reden naar ons tweede doel: Elburg. En omdat het zulk heerlijk weer was geworden, hebben we daar eigenlijk alleen maar door het stadje gekuierd. Wat leuke shops in en uit. Genieten van het moois onderweg.

En ja hoor, ook hier haalden we bij de VVV een plattegrondje. Nu om te kijken hoe we bij de kruidentuin moesten komen. Ook al iets van ons verlanglijstje.

We kochten bloemenzaad.
 Wie weet kunnen we dan nog jaren nagenieten van ons uitje!

We hadden er zo langzamerhand heel wat kilometers lopen op zitten en het werd tijd om de dag af te gaan sluiten met een lekker etentje. We streken neer bij ´t Olde Regthuys. Het fijne was, dat je daar buiten kon zitten. Zo tegen de gevel en de laatste zonnestralen opvangend, was dat een prachtige dag-afsluiter. De restaurantkat zat op tafel. Maar daar werd hij weggejaagd. Ha, ha.

Vrijdag was het zoals gewoonlijk vroeg dag in Huize Luijkensteijn. Poeh, dat was best even ´landen´ na zo´n dagje uit! Maar vandaag stond er alwéér iets fijns op het programma: de raambekleding kwam! Ik wist niet precies hoe laat, maar ik hoefde niet te wachten ;-). Al om kwart over 7 reed het inmiddels voor ons bekende busje van Knulst voor! Ik was zó benieuwd hoe het zou uitpakken. Willem en ik hadden van de zomer alles uitgekozen. Inmiddels had ik stiekem de kriebels of de kleur wit, die we gekozen hadden, niet té wit zou zijn. Er is hier een huis in de buurt, waar de raambekleding bijna blauw is, zó wit. Maar mijn kriebels waren totaal ongegrond. Wat is het allemaal prachtig geworden! En wat zijn we hier reuze blij mee. Het is notabene voor het eerst in de bijna 31 jaar dat we getrouwd zijn, dat we nieuwe gordijnen hebben gekocht. De gordijnen, die we bij ons trouwen hadden, zijn na 8 jaar meeverhuisd naar ons volgende huis. En toen we weer een jaar of 9 verder naar ons huidige huis verhuisden, waren we blij met de gordijnen, die de vorige bewoners hadden laten hangen. Inmiddels waren die (rol)gordijnen vreselijk verschoten en helemaal ´uit´. Ze hingen er al sinds 1997 en hebben dus hun geld wel opgebracht. Tijd voor wat nieuws. De foto´s zijn verre van mooi, maar geven toch een beetje een beeld van hoe het geworden is. De plisé´s kunnen we naar believen hoog, laag of in het midden sluiten. Op het moment hebben we ze laag. Mmmm. Cocoonen!

Knulst, hard aan het werk. 

voor

achter

En nog een keer voor

Trijnie kwam ´s middags om de rode lampenkappen zwart te verven. Dat rood komt nergens meer terug en de lampen waren daarom niet mooi meer. Maar met een verfje passen ze weer prima in ons interieur. 

Intussen was ik ´s morgens ook nog met een ziek vogeltje naar de huisarts geweest. Maaike was donderdag al ziek, maar vrijdag wilde ik beslist met haar naar de dokter. Ze piepte als een oude deur. En dat was ook geen wonder. Ze heeft bronchitis en een longontsteking en zal voorlopig wel even uit de running zijn. Het was een enorme domper voor Maaike, want ze zou deze week met de bewoners (ze werkt in de gehandicaptenzorg) op vakantie gaan! Ach, wat sneu. Gelukkig werd ze helemaal opgevrolijkt. Eerst stond er een koerier met een fruitmand op de stoep. Van haar vriend :-). En alsof het niet op kon, stond vriendlief ´s avonds op de stoep met een enorme bos rode rozen.

Nou, je wilt er nog steeds geen longontsteking voor krijgen, hoor, maar dit is natuurlijk wel heel leuk :-).

Zaterdag hadden wij in de straat voor het eerst Burendag. Het was zomaar spontaan georganiseerd door de beheerder van de buurtapp, om elkaar wat beter te leren kennen. In onze straat liggen de even en de oneven kant heel ver uit elkaar, omdat er water tussen zit. En aan de oneven kant (waar wij wonen) hebben de tuinen geen achteruitgang. Je komt elkaar dus niet zo heel vaak spontaan tegen. Wij vonden dit daarom een heel sympathiek initiatief. Het was heel eenvoudig opgezet: allemaal je eigen beker mee en koffie/thee/wat lekkers. En wat was het gezellig! Nu hadden we het weer ook wel mee. We zaten te genieten in het zonnetje en vonden het unaniem voor herhaling vatbaar.

´s Middags genoten we nog een paar uurtjes van de nazomer aan de Brouwersdam in Ouddorp. Henk heeft zelfs nog een tijd gezwommen. (brrr). We waren met het gezin van mijn zus en hadden de bbq mee om in de avondzon op het strand te eten.

En zo vloog de week voorbij. En zo is ook deze maandag weer voorbij gevlogen. En dit was mijn verhaal in vogelvlucht. Nou ja, toch ietsje uitgebreider dan :-).

Variatio delectat

Eentonig werk vind ik helemaal niet erg. Je kunt er meestal fijn je gedachten bij laten gaan en je komt er van tot rust. Maar een eentonig leven?  Ik weet echt niet, wat dat is :-). Er is gewoon altijd reuring. En dat is prima. Op de één of andere manier past dat wel bij mij. Variatio delectat dus (afwisseling bevalt). Deze week is er één met wel heel veel afwisseling. Behalve dan misschien wat betreft de ´never ending story´: de was. Hoewel? Ook het thema ´de was´ kent zo zijn variaties. Deze maandagochtend bestond de variatie hierin, dat er ex-treem veel was was :-).

Nadat ik alles verzameld en gesorteerd had, lagen er drie hopen in de badkuip,

twee hopen vòòr de badkuip,

één hoop naast de wasmachine,

vijf porties op de vloer voor de deur,

en een hopper tussen het bad en de toiletpot opgehoopt.

Waar al die was vandaan kwam? Bivakzooi van Koos, vieze werkkleding van een legertje Luijkjes van de hakdag, bloederige zooi van Leendert, die een groot gat in zijn hoofd viel, overhemden van de zondag én het normale portie maandagochtendwas. Maar goed. Terwijl de wasmachine snorde, kon ik aan m´n andere werk beginnen. Net als vorige week maandag wilde ik deze dag besteden aan opruimen, opruimen, opruimen. Juist omdat de rest van de week volgepland zit en er dus weer niets van komt, heb ik direct op de maagdelijke maandagochtend de koe bij de horens gevat. En omdat Willem thuis werkte, heb ik zijn kledingkast gedaan. Dan kon ik tenminste af en toe vragen, of hij iets wilde behouden, of dat het weg mocht. Dat was echt handig :-).

Er kon heel veel weg. Er bleken maar liefst vier winterjassen te hangen. Beetje overdreven. Ook versleten overhemden, een kostuum wat hij nooit meer draagt enzovoorts.

Nadat ik ook nog een grote doos en een teil jongenskleding had uitgezocht, stonden er VIER vuilniszakken in de gang voor de textielcontainer.

Helemaal super! Het past ook wel bij het inwinteren wat we hier aan het doen zijn :-).

Daar past ook het nodige snoeiwerk bij. Hans had maandag uit zijn werk een grote heggeschaar bij zich en snoeide de beukhaag en de trompetbloem.

Na het avondeten haastten we ons naar de kerk, waar het de opening van het catechisatieseizoen was. De dominee hield een lezing over Maarten Luther. Na afloop hebben we met een hele club thuis bij de piano gezongen en muziek gemaakt.

Dinsdag had ik een super strakke planning. ´s Morgens ben ik samen met Maaike een vriendin gaan helpen. Altijd fijn, ook al heb je het gevoel, dat je werk maar een druppel op de gloeiende plaat is. Direct na de lunch stapte ik in de auto om een nieuwe voorraad meel en bakproducten bij de molen te halen. Op de terugweg reed ik langs Paardenkooper, waar nog een aantal bundels dozen voor me klaar stond en waar al minstens drie keer voor gebeld was.

Met m´n auto volgeladen kwam ik precies op tijd thuis voor koffieklanten.

Zowel mijn tante als m´n schoonmoeder kwamen op de koffie.

Na de koffie rap de pakketten inpakken en wegbrengen en eten koken. ´s Avonds heb ik niet zoveel meer gedaan, geloof ik. Beetje haken, broden bakken, huiswerk overhoren. Dat.

Vandaag stond ¨Het Huishouden¨ op de agenda. Dinsdag was er alleen maar het hoogstnoodzakelijke gedaan, dus vandaag een dubbel portie. Maar alles moest in één ochtend gepropt worden, want vanmiddag was er een trouwdienst in de kerk, waar ik heel graag heen wilde. Maar als je iets heel graag wilt, geeft dat vleugels. Ik heb m´n werk in de hoogste versnelling gedaan en was nèt op tijd in de kerk :-).

Na de dienst heb ik me met de webbestellingen bezig gehouden en me voorbereid op morgen. Morgen hopen mijn vriendin en ik ons jaarlijkse dagje uit te hebben. En dat gaat al jaaaaaaren volgens hetzelfde ´recept´. Zo zorg ik altijd voor de lunch en dat is dan een echt luxe. Met lekkere broodjes, hartigs, zoets, fruit enzovoorts. Daarnaast deed ik inkopen voor de maaltijd van morgen. Omdat ik ´s avonds bij het avondeten nog niet thuis ben, zet ik morgenochtend de slowcooker  (of: crockpot) aan. Dan is de maaltijd tegen etenstijd kant-en-klaar.

Vrijdag komt de raambekleding en zal het er hier eindelijk wat minder ´verhuizerig´ uit gaan zien. Het eerste wat daarna aan de beurt is, is een lamp kopen. We zitten al vanaf april met een peertje aan het plafond. Geen gezicht. Maar we hebben domweg nog geen tijd gehad/genomen. Ach. We kunnen er niet echt mee zitten ;-). Komt vast goed. Ooit. Toch?

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.


Het is (bijna) herfst. En nu er dit jaar in de septembermaand weinig valt te nazomeren, zijn we al volop bezig om het in huis knus, aangenaam en gezellig te maken. De twee adverteerders in deze advertorial passen prima in deze periode van cocooning.

1) Boekenstek
Als eerste noem ik Boekenstek, een terugkerende adverteerder en voor veel lezers geen onbekende naam meer, denk ik.

Wie is de man achter Boekenstek?
Boekenstek is een boekhandel, die gedreven wordt door een gedreven man, om dit woord zomaar eens twee keer te gebruiken :-). Pleun-Jan Heistek. Pleun-Jan, in het dagelijks leven schoolmeester, zit al sinds 2002 in de (tweedehands) boeken. Het is een hobby, die zomaar onverwachts op zijn pad kwam en die inmiddels is uitgelopen op een serieuze bezigheid. Begonnen met het verkopen van tweedehands boeken op Marktplaats, kwam er in 2009 een echte webwinkel. Nu, na zoveel jaren, is Boekenstek uitgegroeid tot een plaats waar je zoveel méér kunt dan alleen tweedehands boeken bestellen.

Oud en NIEUW
Wat kun je dan van Boekenstek verwachten, behalve (veel!) tweedehands boeken? Pleun-Jan levert óók NIEUWE boeken. Hij heeft van alles in voorraad. Van ¨theologische boeken tot buitenlandse kookboeken¨, zoals hij dat zelf verwoordt.
Een aparte categorie binnen de ´nieuwe boeken´ vormt het aanbod van Nieuwe boeken met korting! Altijd leuk om hier rond te neuzen. Is het niet voor jezelf, dan vind je er wel iets om kado te geven.

Is het boek van je keuze niet op voorraad? Dan bestelt Pleun-Jan het voor je. Vaak heb je het gewenste boek dan binnen enkele dagen op je deurmat liggen. Is het verlangde boek moeilijk(er) verkrijgbaar, dan word je daarover geïnformeerd. Zo wilde ik van de zomer een boek, waarvan de levering een poosje duurde. Maar het was het wachten waard. En zolang je maar geïnformeerd wordt, vind ik zoiets geen enkel probleem.

Een totaalplaatje
Boekenstek is zoveel méér dan alleen een webshop voor tweedehands en nieuwe boeken. Om maar wat te noemen:

- Bezoeken. Je kunt Boekenstek ook bezoeken. Lekker snuffelen in de grote voorraad. Bladeren, kijken, kiezen, keuren. Je kunt elke zaterdagochtend in Nieuw-Beijerland bij Pleun-Jan terecht. Het is een reisje waard, want je krijgt bij afhalen 10% korting op alle tweedehands boeken. Pleun-Jan is trouwens ook regelmatig op markten te vinden. Ook daar: lekker snuffelen! Kijk voor meer informatie op de website. Of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

- Zoekservice. Ben je -misschien al heel lang- op zoek naar een bepaald boek? Laat het Pleun-Jan weten! Hij zoekt met je mee. Je kunt hem mailen, maar een berichtje met je zoekopdracht in zijn gastenboek werkt ook.
- Lage verzendkosten. Vanuit je luie stoel bestellen en géén geld kwijt zijn aan benzine of parkeren. Dat is het gemak van thuiswinkelen. Als de verzendkosten dan ook nog eens laag zijn, is dat helemaal leuk. Je betaalt bij Boekenstek slechts 3,50 verzendkosten en boven de 35 euro wordt je bestelling zelfs gratis bezorgd.

Er is nog wel méér over Boekenstek te vertellen. Maar het beste is, om het gewoon zelf te gaan ervaren!

Blog
Nog één leuk ding om te noemen. Althans: ik vind het leuk. Maar dat komt misschien doordat ik zelf blogger ben :-). Pleun-Jan schrijft regelmatig op de Boekenstek-blog. Je vindt er de leukste verhalen. Met boeken in de hoofdrol natuurlijk. Dat spreekt vanzelf.

Heel veel leesplezier gewenst de komende herfst en winter met de boeken van Boekenstek. Van harte aanbevolen!


2) Binnenkant
De tweede adverteerder die ik noem is: Binnenkant. Ook Jacquelien Koopman van Binnenkant is een terugkerende adverteerder. Jacquelien is opruimcoach en binnenhuisarchitect. Juist met de herfst en de winter in aantocht een goed moment om eens te kijken naar wat Jacquelien te bieden heeft.

Drempel
Als ik ´opruimcoach´ of ´binnenhuisarchitect´ noem, kan ik me voorstellen, dat je een drempel over moet. Want:

- Wanneer ben je nu op het punt aan geland, dat je de hulp van een opruimcoach gaat inroepen?

Of:

- Binnenhuisarchitect? Is dat niet overdreven? Is dat niet duur?

En natuurlijk kan ik dan vertellen, dat het helemaal niet nodig is, om drempels te ervaren. Dat Jacquelien een heel lieve, leuke, gewone, deskundige vrouw is. Dat een opruimcoach reuze fijn is. Dat een binnenhuisarchitect juist kan opleveren, in plaats van dat het kost. En nog veel meer. Maar je kunt veel beter gewoon zèlf kijken of zoiets en zo iemand bij je past. Bijvoorbeeld door gebruik te maken van de unieke en laagdrempelige actie, die Jacquelien voor je in petto heeft.

Actie en rondbrief
Wat voor actie is dat dan? Ik zal het je kort uitleggen. Wil je er álles over weten? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief van Binnenkant, die Jacquelien zo leuk Rondbrief noemt. Op 21 september (aan het begin van het nieuwe seizoen) komt de nieuwe rondbrief uit. Behalve over de actie lees je in de rondbrief weer allerlei leuks aan tips en inspiratie.

De actie is bedoeld om iedereen met aarzelingen over de drempel te helpen. Het is het spreekwoordelijke duwtje in de rug. En omdat dat duwtje ook nog eens helemaal gratis en voor niets is, heet het: het duwtje van de zaak.

Kies maar uit wat bij je past:

- Een inspiratiegesprek met koffie/thee op een maandagochtend - inloop
- Naar keuze een luisterend oor of een peptalk per telefoon of skype
- Direct toepasbare mailtips in antwoord op uw woon-, opruim- of bespaarvraag
- Het eerste half uur - gratis & voor niets - bij een opruimsessie
- Het eerste half uur - gratis & voor niets - bij een interieuradvies
- Dertig euro najaarskorting op de online thuisstudie: 'Opgeruimd wonen!'

Binnenkant vind je in Zutphen. En elke maandagmorgen kun je er zó naar binnen wandelen. Is Zutphen niet in de buurt? Dan is telefonische hulp of tips per e-mail ook een prima mogelijkheid. En wil je helemaal online en direct aan de slag? Kijk dan naar de thuisstudie ¨Opgeruimd wonen!¨ Ik heb er de eerste paar lessen van bestudeerd en kan je verklappen, dat deze studie heerlijk praktisch is. Een grote inspiratiebron en goed hulpmiddel voor wie komende winter wil genieten van een overzichtelijk en fijn opgeruimd thuis.

Ook voor Binnenkant geldt, dat ik uit ervaring spreek en van harte mijn aanbeveling doe!

Inwinteren

Het is prachtig om te zien hoe bijen zich voorbereiden op het komende seizoen. Rond de kortste dag gaat de koningin eitjes leggen, zodat er voldoende bijen geboren zijn, als de eerste bloemen bloeien en er stuifmeel en nectar verzameld kan worden.
In de winter telt een bijenvolk slechts een 5000 bijen, terwijl het volk in de zomer wel 50.000 bijen kan tellen! Nog iets bijzonders is, dat zomerbijen maar 6 weken oud worden, terwijl winterbijen wel 6 maanden leven. Echt, die bijenwereld zit zó wondermooi in elkaar! Het is niet voor niets, dat ik imker ben geworden. Het is heel boeiend.

Ná de langste dag, gaat de koningin mínder eitjes leggen, zodat het volk kleiner wordt. Het ligt er aan in welk gebied het volk staat, wanneer dat precies gebeurt. In gebieden waar nog laat in de zomer nectar te halen valt (bij de heide of daar waar veel Springbalsemien bloeit), is dat later dan op plaatsen waar dat niet het geval is.

In de Alblasserwaard is het eind juli wel gedaan met de dracht en moet de imker de bijen gaan inwinteren. Je controleert dan of de bijen genoeg voer hebben om de winter mee door te komen. Haal je aan het einde van de zomer al de honing van je bijen, dan zul je ze suikerwater moeten voeren. Anders hebben ze niet genoeg te eten in de winter. De bijen maken van het suikerwater honing en slaan dat in de ramen op. Een volk heeft ongeveer 12 kilo voer nodig voor de winter. Als je de honing vroeger in het seizoen van de bijen haalt, hebben ze nog voldoende tijd om een wintervoorraad aan te leggen. In dat geval moet je hoogstens wat bijvoeren. Dit voeren is een werkje voor de augustusmaand. Dan is het nog warm genoeg voor de bijen om de suiker te verwerken.

Als imker moet je er ook voor zorgen, dat je bijen in een zo klein mogelijke behuizing de winter ingaan. De bijen moeten het broednest warm houden en dat gaan gemakkelijker in een kleine behuizing. En het kost ze dan ook veel minder energie.

Vrijdag ging ik een laatste controle doen en zag ik dat drie volken in een kleinere behuizing moesten. Ze zaten nu op twee kamers en moesten naar 1 kamer. Daar was ik wel even mee bezig. Maar nu is alles winterklaar.

Ook wij mensen zijn ons aan het inwinteren. Dat betekent in ons geval onder andere dat de houthokken helemaal vol moeten, zodat we de kachel kunnen stoken.

Het kost ons twee zaterdagen. Afgelopen zaterdag was de tweede hakdag. De halve familie was opgetrommeld: Wim (die meteen ook voor z´n eigen kachel zaagde), Dirk, Leendert, Hans, Maaike, haar vriend Jaap, Willem en ik. Het was een gezellige familiedag. We hebben hard gewerkt. Om 7 uur begonnen we, na een bord Brinta.

Een deel van het hout moest nog gekloofd worden. Daarna werd het per aanhangwagen naar Alblasserdam vervoerd en twee karren gingen naar Streefkerk (voor Wim). Op beide locaties werd er gelost en gestapeld. Het liep allemaal gesmeerd.

Tussen de middag werd er met 12 man bij ons geluncht. De kleinkinderen waren ook van de partij. En Jan, die intussen de hele dag hard aan het inpakken was voor de webshop. Dat moest immers ook doorgaan.

In no time was er een grote pan tomatensoep leeg en ook schalen vol broodjes verdwenen als sneeuw voor de zon.

Om 3 uur lag er bij ons tien kuub hout in het hok! Het was tot de laatste centimeter vol gebouwd! Wat een rijkdom! En wat waren we blij, dat het allemaal zo voorspoedig was verlopen.

De mannen waren nog wel even bezig met het terugbrengen van de kloofmachine en van de geleende aanhangwagen. En alles moest natuurlijk ook weer netjes zijn.

Zelf was ik in huis bezig. Op deze koudste 16 september ooit gemeten, en ook nog eens vreselijk nat, was er aardig wat troep binnen gelopen. Ondanks dat iedereen z´n schoeisel had uitgedaan.

Normaal eten we op de houtdag buiten. Maar dat was nu geen optie. Het zaagsel werd meegenomen aan de kleding en ik kwam het ook vandaag nog overal tegen. Maar goed. Wat rest is: een mooie gezinsherinnering, een hok vol hout en een voldaan gevoel over zoveel handen, die het werk licht maakten!

´s Avonds na het eten reed Willem nog even een rondje door de Alblasserwaard met mij. Henk ging ook mee. Heel even wat anders zien, dan de Karper en even ontspannen. Je kan me niet blijer maken ;-).

Wat een prachtige Lakenvelders!

Geen zaterdag zo kwaad, of de zon schijnt; vroeg of laat.

Ledigheid is...

Ook vandaag was ik weer niet alleen thuis. Maria en Henk hadden vrij. Gezellig weer. Maar natuurlijk moet er wèl gewerkt worden. Door mij, maar ook door de kinderen. Ledigheid is des duivels oorkussen, immers?

Maria had haar programma al klaar. Zij zou de hele ochtend aan haar stage-verslag gaan werken en dan vanmiddag wat opruimen enzo.
Voor Henk had ìk het programma maar opgesteld. Als ik dat aan hemzelf zou overlaten, denk ik dat hij niet veel verder zou komen dan achter de laptop hangen ;-).
In de frisheid van de pasbegonnen ochtend mocht hij zich eerst over z´n huiswerk buigen. Namen en Feiten (Bijbelkennis) en Engels voor morgen. En vast een beginnetje maken met Topografie voor volgende week.
IJverig ging hij aan de slag. Maar zo rond koffietijd was het met die ijver al een eind gedaan. Dat was ook niet zo erg, want hij had al flink wat gedaan en had tenslotte de hele dag nog om de boel aan te punten.

Na de koffie had ik nóg een opdracht voor hem. Eén die hij heel leuk vond. Hij mocht de presentjes inpakken, die de klanten van de webshop bij hun bestelling krijgen. Het is handig als ik die royaal op voorraad heb en ze zó uit de doos kan pakken. Hij mocht daarom 60 zeepjes inpakken.

Zo. En nu wilde ik voorlopig even níet gestoord worden, want ik had ook mijn bezigheden. De gang stond helemaal vol met spullen die uitgepakt, geprijsd en in de schappen gezet moesten worden. Daarnaast moest van deze producten ook de voorraad in de computer aangepast worden. Dus: ssssst. Mama is bezig.

Aan het einde van de ochtend was de gang leeg en waren de zeepjes ingepakt. Willem belde, dat hij verder thuis kwam werken. Hij kwam vanuit Goes en had de halve ochtend in de auto gezeten. Er was hier vanmorgen in de tunnel een ongeluk gebeurd en daardoor was er een compleet verkeersinfarct ontstaan. Toen Willem van huis vertrok stond er 8.50 uur als aankomsttijd in zijn routeplanner. Maar hij kwam uiteindelijk pas om 9.45 in Goes aan. Bijna een uur te laat!
Ook van Maaike, Trijnie en Dirk was het gemekker op de familie-app vanmorgen niet van de lucht. Maaike had er maar liefst 20 minuten over gedaan om met de bus vier haltes verderop in het dorp te komen. Het goede nieuws: er zijn geen slachtoffers gevallen bij het ongeluk in de tunnel.

Wat heb ik het dan luxe met mijn thuiswerk :-).

Tegen lunch-tijd arriveerde Willem. En zo zaten we gezellig met z´n vieren aan tafel. Een kom warme tomatensoep ging er best in! Wat was het koud en nat vandaag!

Vanmiddag had Henk vrijaf. En ik ging aan m´n huishouden. Ik had eigenlijk nog wel weer een krat of mand willen gaan uitpakken. Maar daar kwam ik niet aan toe. Tussen het wassen en opruimen en poetsen door, bakte ik brood. Een Moermanbrood voor m´n nichtje en Triangels van Waldhornmix als probeersel voor de webshop.

degen in de narijs

de triangels, net uit de oven

Maria´s lunch voor morgen ;-)

Die Triangels houden we erin. Mmm, zó lekker. En ook zo gezellig om met zo´n lekker broodje te lunchen. Maria heeft er één in haar broodtrommel gedaan om morgen mee naar school te nemen.

Aan het einde van de middag pakte ik met Maaike de bestellingen voor de webshop in en reden we samen naar de Primera. Ik kocht daar meteen een kado-card voor een nicht, die morgen hoopt te trouwen, maar waar we niet persoonlijk heen kunnen. De kaart en de envelop had ik thuis al geschreven en dus wilde ik bij de Primera de bon in de envelop stoppen en hem in de brievenbus doen. Maar ze zeiden, dat ik de kado-card beter eerst in aluminiumfolie kon wikkelen. Iets met sorteermachines en het magnetische veld op de card, wat problemen kon geven. OK. We haalden maar even een rol aluminiumfolie aan de overkant bij AH. Zo gezegd, zo gedaan. De kaart kon op tijd op de bus.

Thuis gekomen was het weer tijd om de maaltijd te gaan bereiden. En na een dag van maaltijdsoep (dinsdag) en een dag van spaghetti (woensdag), wist ik wel wat iedereen verlangde: een ´gewoon prakkie´. Maaike dopte anderhalve kilo spercieboontjes. En ik braadde vier kippenpoten. Ik had ze eerst doormidden gesneden, zodat ik 8 stukken had. Genoeg voor 7 vleeseters. Daarna schilde ik snel een pan aardappels en terwijl die kookten schilde ik ook nog een pannetje appels voor appelmoes. Oh, oh, wat een rijkdom toch weer. We hebben met z´n achten zitten smullen. En dan moet ik denken aan Koos, die nu op bivak is. Brrr. Nat en koud. En wat zou hij te eten krijgen? Wellicht zo´n pouch met gedroogde rommel. Daar moeten ze dan heet water bij doen, even laten wellen en ze eten het zó uit die zak. Pff. Dat hij dat nou leuk vindt....

Gewijzigd programma

Vandaag was het de bedoeling, dat ik naar Zeeland af zou reizen, om iemand te gaan helpen. Maar vanwege het barre weer, is dat plan afgeblazen. Of weggeblazen. ´t Is net hoe je het bekijkt, met zo´n storm als vandaag!

Maria en Jan gingen (vanwege het weer) met de bus naar school. Normaal fietsen ze; 22 kilometer heen en weer 22 kilometer terug. Helaas was het een rommeltje met die bussen. Ik snap dat echt niet, hoor. Als er zulk weer voorspeld wordt, dan kun je toch wel bedenken, dat er extra bussen ingezet moeten worden? #daarhoefjetochnietvoorgestudeerdtehebben. Maar nee. De stampvolle bus reed gewoon zonder te stoppen langs de halte. Dus moest Maria wachten op de volgende. Die bus had geen rechtstreekse verbinding. Dat betekende: in Ridderkerk overstappen. Daar stond letterlijk een hele buslading scholieren te blauwbekken. Al met al was Maria pas om kwart over 9 op school.
Jan had meer geluk. Zijn school begint pas om kwart voor 9 en dus eigenlijk nèt na de drukke ochtendspits. Daardoor kon hij een paar bussen later nemen en was het probleem van overvolle bussen niet meer aan de orde.

Nadat ik even heen-en-weer naar de basisschool gereden was om de lege melkemmer voor een volle om te wisselen, stapte ik thuis in een vacuüm. Dat heb je met een gewijzigd programma. Ik moest even bedenken, wat nu het handigst was om te gaan doen. Het voelde als een onverwachtse vrije dag. Maar dat was het uiteraard niet. Ik besloot om een was weg te strijken en ondertussen mijn gedachten te ordenen. Zo gezegd, zo gedaan. De strijkbak maakte ik helemaal leeg.

Nou ja, één ding lag er nog in: een versleten pyjama-shirt van Willem. Ik had dat ding al eens gerepareerd, maar nu zat er vlak onder de reparatie opnieuw een flinke scheur. Gewoon versleten dus.

Maar...nog prima bruikbaar als sopdoek! Toen Maaike en ik van de week op die Optidee-party zaten, hebben we stiekem zitten gniffelen. Ze verkochten daar namelijk vaatdoekjes. Geen gewone, maar heel speciale. Door de heel speciale vezel, waarvan ze worden gemaakt, gaan deze doekjes niet stinken. ¨Maar,¨ beijverden de aanwezige dames op te merken, ¨ik doe hem tóch elke dag in de was.¨ Nou kijk, ik doe m´n vaatdoek ook elke dag in de was en heb daarom dus helemaal geen heel speciale vaatdoek, van heel speciale vezels, met een heel speciale prijs, nodig! Als je elke dag je vaatdoek in de was gooit, krijgt die simpelweg de kans niet om te gaan stinken. Van welk materiaal het ding ook is gemaakt. En dus volstaat voor mij een oude pyjama. Of een oud hemd. Of een oud t-shirt. Misschien vind je dat overdreven zuinig? Gierig? Armoedig? Mag hoor! Weet je wat ik vind? Dat zo´n oude lap héééééérlijk werkt! En als je weet, dat textiel produceren zeer vervuilend is, dan is het alleen maar prima, om textiel helemaal ´op´ te gebruiken. Versleten kledingstukken van katoen worden dus in pasklare lappen geknipt en doen nog heel lang dienst als vaatdoek of als sopdoek. Ik hou van een lekker grote doek, niet zo´n nikserig prutslapje. Van het pyjama-shirt knipte ik de mouwen en de hals. De ´romp´ is mijn nieuwe vaatdoek. De mouwen liggen op het stapeltje poetslappen en zijn ideaal om lamellen mee te poetsen (met je hand erin). Alleen de halsbies gooide ik weg. Bij het oude textiel. Zo dan.

Intussen had ik bedacht hoe mijn dag eruit zou zien. En ik had het niet alleen bedacht, maar ook opgeschreven. Dus werd het verder een kwestie van het lijstje afwerken. Wat ik allemaal zoal deed? Ik draaide drie wassen en hing die te drogen. De laatste kon zelfs nog naar buiten. Het waaide lekker en de zon scheen. Ik kreeg hem tussen 3 en 5 uur bijna droog!

Ik stelde mijn maandboodschappenlijst op. Betaalde (weeeeeeer) een viertal fakturen. Maakte bestellingen voor de webshop klaar. Kookte een enorme pan tomatensoep. Bakte drie broden. Maakte een nieuwe voorraad Lamme Teun.

En, o ja, ruimde ook weer een krat van Maaikes kamer leeg! Daar gaat nu heus schot in komen. Er kon wat naar de kringloop. De rest kreeg een plaatsje in moeders kastje. Dat gaat nu aardig vol raken.

Er zat een stapeltje cd´s in de krat. We hebben geen muziek-afspeelapparatuur meer. Een klein stapeltje cd´s heb ik bewaard. Voor als er misschien ooit nog weer eens een cd-speler komt. En sowieso de cd´s met herinneringen, natuurlijk. De begrafenissen van mijn ouders, bijvoorbeeld.

Vanmiddag vond ik het kil genoeg, om de kachel voor het eerst aan te maken. Eén kachelvullinkje maar. Toen was het lekker warm. Genieten! Als ik het koud heb, doe ik niets meer. Dan ga ik ergens opgekruld in een stoel zitten kleumen. Maar er was nog van alles te doen. Hup dus maar!

Ik kookte spinazie met spaghetti, champignons en roomkaas. Een receptje wat ik van de week bij de Lidl zag (op zo´n receptenkaartje bij de groentenafdeling). Het smaakte precies, zoals ik dacht: mmmmmmmmm! Twee kinderen beliefden het niet. Daar deed ik niet moeilijk over. Zij mochten tomatensoep met brood eten. En ondanks dat ik voor 8 personen had gekookt (en er dus maar 6 van de spaghetti aten), kwam de pan helemaal leeg. Geslaagd recept.

Vanavond reden Willem en ik, na de koffie, naar de molen voor nieuwe meelvoorraad. En zo kwam de dag, mét gewijzigd programma, weer netjes vol. Helemaal vanzelf :-).

Intussen zit ik met een half oog mijn telefoon in de gaten te houden, omdat ik in spanning wacht op nieuws over een kind van mijn vriendin. Dat zijn dan van die dingen, die je op de achtergrond ook nog bezig kunnen houden...