Leendert & Thea!

Wat hebben we prachtige dag gehad, gisteren! Een echt hoogtepunt! Zo´n dag, waar je heel lang naar toeleeft, die in een zucht om is. Een dag van terugkijken en vooruitblikken. Een dag van een nieuw begin. Heel speciaal.

De dag begon al vroeg. Trijnie kwam de haren van de dames doen. Eerst was Maria aan de beurt. Intussen maakte ik een schaal afbakcroissantjes en mini-krentenbollen klaar. Het was maar even een kleine hap, voor wie niet kon wachten tot de brunch bij Thea thuis.

Om een uur of 7 ging ik eens kijken, of Leendert al wakker was. Nou, die lag nog heerlijk te knorren :-). Maar hij was er dan ook wel zó uit, toen ik hem riep.

Heel speciaal vond ik het, om hem te helpen met aankleden. De manchetknopen van z´n overhemd dichtmaken, de stropdas om, en dé accessoire omdoen, waar het wat Leendert z´n outfit betreft de hele dag overging: mijn vaders zakhorloge! Leendert had een heel klassiek driedelig pak en dat horloge maakte het helemaal áf.

De brussen hadden Leendert z´n pak nog niet gezien. Echt super leuk, die reacties, toen Leendert beneden kwam!

Zorgzame en precieze Trijnie vroeg, of Leendert z´n handen niet beter schoon had kunnen krijgen. Nee, dat ging niet, volgens hem. Maar Trijnie heeft toch nog snel zijn handen zo goed mogelijk schoon gepoetst en de laatste rouwrandjes met een coctailprikker verwijderd :-).

Daar werd het trouwboeket bezorgd. Heel eenvoudig, zoals Thea dat wilde. Een prachtige witte roos en grijsgroene eucalyptus er omheen.

Nu was Leendert er helemaal klaar voor en kon naar zijn bruid. De auto stond al klaar op de oprit. Nog een omhelzing, een knuffel, een groet. En met een flinke gaswolk om die oude auto heen, reed hij de straat uit. Samen met Maria, die mee zou gaan met het maken van de fotoreportage.

Het programma van de dag ging nu echt van start.

Het duurde wel tot tegen tien uur, voordat iedereen aangekleed was, de haren netjes zaten, de tanden gepoetst waren en er nog 100 kleine ´dingetjes´ langsgekomen waren: nog een draadje losknippen, een kaartje verwijderen, kerkgeld in de portemonee doen, ´mam, waar zijn mijn sokken´, wie neemt de sleutel mee, de konijnen verzorgen, de kado´s in de auto zetten, echt een drukte van belang :-).

Dirk, Koos en Henk reden weg om oma te gaan halen en een poosje later reden ook de laatste Luijkjes naar Nieuw-Lekkerland, naar het ouderlijk huis van Thea.

We genoten daar van het mooie weer, de lekkere koffie en broodjes, alle familie en vrienden die zich verzamelden. En eindelijk was het zover! Daar kwam het Bruidspaar! We maakten een erehaag toen Leendert met Thea aan kwam rijden en de ´oh´s´ en ´ah´s´ waren niet van de lucht, toen eerst Leendert uitstapte en hij daarna heel galant Thea hielp met uitstappen. Wat een prachtig paar!

De versieringen aan de auto´s werden aangebracht en een tijdje later reden we met alle daggasten achter het Bruidspaar aan naar het Lammetjeswiel, waar de foto´s werden gemaakt. De reportage is daar ook gemaakt.
Alles was zo mooi groen, met mooie bloemen en zon. Ik ben erg benieuwd hoe de foto´s geworden zijn! Er was nog wel even hilariteit toen de fotograaf erachter kwam, hóeveel mensen er op onze gezinsfoto moesten. ¨Hoe krijg ik dát er goed op?¨ Kennelijk iemand uit de stad, die zulke grote gezinnen niet zo vaak tegenkomt. Hier in Alblasserdam is het niet zo heel bijzonder :-).

In colonne reden we naar Restaurant De Wachter in Alblasserdam. Hier zou de trouwceremonie zijn. Heel bijzonder, zo in de tuin van het restaurant!

Nadat Leendert en Thea voor de wet waren getrouwd, was er nog een momentje om lekker iets te drinken. Daarna stapten we weer in de auto´s en reden naar de kerk, waar Leendert en Thea een zegen gingen vragen over hun huwelijk.

Als trouwtekst kregen ze mee: Genesis 26 : 25
toen bouwde hij daar een altaar, en riep den Naam des HEEREN aan. En hij sloeg aldaar zijn tent op; en Izaks knechten groeven daar een put.

De Dominee hield hen voor, hoe het nu het belangrijkste is, om bij het altaar te leven. Dat is belangrijker dan je tent (je huis) en je bron (je werk). Wat is het altijd een plechtig moment, als het Bruidspaar geknield ligt en de zegen over hun hoofden wordt uitgesproken.

Na de dienst zijn we weer terug gegaan naar De Wachter, waar we de rest van de dag hebben doorgebracht. Eerst met een receptie, waar familie, vrienden en collega´s het Bruidspaar kwam feliciteren. Het hoogtepunt van de receptie was natuurlijk het aansnijden van de taart! Alles was door Maria gebakken: de bruidstaart met vijf lagen! En 120 cupcakes, chocolade en vanille. Alles was naar de wens het Bruidspaar gemaakt. Allebei lusten ze geen marsepein. Het werd op hun verzoek iets met chocola. En de taart moest gewoon eenvoudig wit zijn. Na enkele proefversies, was dit uiteindelijk de eindversie.

 Later was er met de daggasten een gezellige bbq. Beide families hadden uiteraard ook voor wat voordrachten gezorgd. In een hilarisch stukje werd Leendert nog even op zijn knieën gebracht om zijn bruid te vragen, want dat had hij nooit gedaan :-). Er was een levensloop met foto´s en vlogjes over Leendert. Willem had een moment van bezinning aan het begin van de maaltijd, waar hij iets vertelde naar aanleiding van de gelijkenis van De verloren Zoon. Thea´s moeder had een gedicht met Thea´s levensloop. Behalve de beide gezinnen en enkele familieleden, was de hele vriendengroep van Leendert en Thea er. En ja, dat is een heel grote groep :-). Leuk en bijzonder om ze zo eens allemaal bij elkaar te zien in feestelijke kleding.

En zo werd het 23.00 uur. Er is een tijd van komen en van gaan. De tijd van gaan was aangebroken! Met een kleine groep brachten we Leendert en Thea naar hun huisje in de Zeevaartstraat, waar Leendert zijn bruid over de drempel droeg. Het einde van een mooie dag. Het begin van een huwelijksleven. Een mijlpaal!

Vandaag!

Vandaag is het de grote dag van Leendert en Thea!!

En dat nadat we de afgelopen dagen niet anders dan allerlei hoogtepunten beleefd hebben. Wat een emo-achtbaan! Kijk maar mee:


Henk had z´n allerlaatste project op de basisschool. Zijn klas had een tentoonstelling gemaakt over de Tweede Wereldoorlog en vrijdagavond mochten de ouders komen kijken. Wat leuk!

Zaterdag dook ik de oude foto´s in, want er moest nog een ´levensloop´ voor Leendert in elkaar gedraaid worden. Ah...weemoed! Kijk nou, pas geboren!

Dinsdag waren er drie bezichtigingen van ons huis. We werkten ons een slag in het rond, om alles weer keurig netjes te krijgen en togen daarna naar Rotterdam, waar Maria haar diploma in ontvangst mocht nemen. Voor haar oude mentrix, die haar de afgelopen twee jaar zo goed geholpen heeft, schilderde ze een prachtig schilderij (schilderen op nummer). Dat schilderij had ze van opa Luijk gehad en heeft haar heel wat uurtjes gekost om te maken. Al haar liefde ligt erin en deze keer was dat allemaal voor haar oude juf!

Gisterenochtend maakte ik voor de allerlaatste keer Leendert z´n kuchie klaar....

En was het ook meteen Henk z´n allerlaatste basisschool-dag!

Verder was het een drukte van belang. Maria bakte de bruidstaart en 120 cupcakes!

Ik was druk met de was, met kado´s inpakken, met nog een steekje aan een de diepe hals van een jurk zetten, met Koos om schoenen te sturen, met het bij elkaar leggen van Leendert z´n trouwpak en accessoires enzovoorts enzovoorts.

Gisterenavond werd de trouwauto gehaald. De laatste hand werd gelegd aan 1001 kleine dingen.  O ja en het was natuurlijk Leendert z´n galgenmaal. Hij mocht zeggen, wat we zouden gaan eten. Nou, het maakte hem niets uit. Gewoon wat de pot schaft, zei hij. De pot schafte pannenkoeken :-)

En nu? Ga ik me aankleden!
Over een half uur staat Trijnie op de stoep. Die komt onze haren doen. Eerst die van Maria, want die gaat om 8 met Leendert mee naar Thea. Ze gaat assisteren bij het maken van de fotoreportage.

Dag dag!

Advertorial

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand is er een nieuwe adverteerder, over wie ik graag wat vertel.

Diskoffer
Onze nieuwe adverteerder, met de leuke naam DISKOFFER, is hét platform van christelijke vakantie-accommodaties in binnen- en buitenland. Op dit platform vind je zowel vraag, als aanbod. Misschien heb je (nog) geen vakantie geboekt voor deze zomer, of wil je in de herfst of met de Kerst er lekker even tussenuit? Dan kan Diskoffer precies zijn, waar je op zat te wachten! Hoe het in zijn werk gaat, ga ik je snel vertellen.

Hoe het begon
Oprichter Jan de Groot sprak regelmatig mensen, die best graag op vakantie wilden en hun vakantie (deels) wilden bekostigen door hun eigen woning in die periode te verhuren. Soms zetten mensen hun huis te huur via een advertentie in een krant. Maar als het niet lukte om hun huis verhuurd te krijgen, hadden ze een probleem: ze konden dan niet op vakantie. En het geld voor de advertentie waren zo bovendien ook nog kwijt.

Jan bedacht om zowel huurders als verhuurders bij elkaar te brengen op één overzichtelijk, online platform. Zo werd Diskoffer geboren: een website waar je je eigen (vakantie) huis op te huur aanbiedt. Maar tegelijk een website, waar je gemakkelijk en snel een fijn vakantieverblijf kunt húren.  Huren en verhuren zijn op Diskoffer twee aparte onderdelen. Het is dus géén website voor woningruil!

Keuze
Diskoffer is nog piepjong, maar voorziet duidelijk in een behoefte. Op dit moment is er al keuze uit meer dan 200 accommodaties. Dit gaat om woningen van particulieren, vakantiewoningen van particulieren en accommodaties op christelijke vakantieparken. Er is dus al een ruime keuze, in binnen- en buitenland, en het aanbod groeit gestaag.

Christelijk
Diskoffer richt zich nadrukkelijk op de christelijke doelgroep. Daarom wordt er per accommodatie duidelijk gecommuniceerd hoe het daar is wat betreft de zondagsrust. Zo bent u er zeker van, dat de zondagsrust wordt gehanteerd, als u dat wenst.

Hoe werkt het?
Dat Diskoffer zo succesvol is, is beslist te danken aan de eenvoudige werkwijze. Zowel voor een huurder, als voor een vérhuurder geldt: een kind kan de was doen.

Wil je een vakantiewoning huren? Zo simpel gaat dat: je geeft je voorkeuren aan voor wat betreft land, provincie, aantal personen, omgeving, gewenste periode enzovoorts. Daarna geeft Diskoffer de mogelijkheden, die er zijn. Je zoekt op je gemakje de woning van je interesse uit. Bij elke woning/accommodatie vind je lekker veel foto´s, zodat je een duidelijk beeld krijgt. In de kalender vind je alle huurmogelijkheden. Zit er iets bij, wat helemaal naar je zin is? Dan is het boeken een kwestie van enkele muisklikken. Na boeking betaal je 30% van de huursom. De rest betaal je 4 weken voordat de huurperiode ingaat. Boek je korter dan 4 weken van tevoren, dan betaal je het hele bedrag in één keer. Je betaalt aan Diskoffer. Zodra je betaling binnen is, brengt Diskoffer huurder en verhuurder met elkaar in contact, zodat je specifieke zaken rond de (ver)huur met elkaar kunt uitwisselen.
Als extraatje vind je op Diskoffer informatie over leuke uitstapjes, zodat je meteen kunt beginnen met de voorpret.

Wil je je woning/vakantiehuis verhuren? Ook dat gaat super simpel en ook nog eens helemaal gratis via Diskoffer! Je vult je gegevens in. Je maakt een advertentie op Diskoffer met alle woning-gegevens en zorgt voor minstens 8 duidelijke foto´s. Diskoffer zal de advertentie bekijken en na goedkeuring op de website plaatsen. Diskoffer ontzorgt volledig. Via Diskoffer wordt je woning breed onder de aandacht gebracht. Dat doet Diskoffer onder andere door te adverteren op internet, in kranten, en in (christelijke) bladen. De huurder betaalt aan Diskoffer. Diskoffer rekent 13% commissie. Je krijgt het verhuurbedrag minus de commissie op je rekening gestort en wordt in contact gebracht met de huurder. Wil je je (vakantie)woning, stacaravan, bed&breakfast, of andere accommodatie via Diskoffer verhuren? Klik dan hier: www.diskoffer.nl/word-verhuurder/

Blijf op de hoogte!
Wil je op de hoogte blijven van het steeds groeiende aanbod op Diskoffer? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief! Dat kan hier: www.diskoffer.nl/nieuwsbrief/

Koffie

Ik schreef er al eens eerder over. Over koffie!

Al zo lang als Willem en ik getrouwd zijn (en dat is toch al ruim 32 jaar) zet ik koffie ´met de hand´. Gewoon water koken in een fluitketel en dat opgieten op koffie in een koffiefilter op een glazen koffiekan.

Toen wij trouwden had je allang koffiezetapparaten. Die zijn volgens mij al heel oud. Maar ik heb nooit behoefte gehad aan zo´n raar apparaat op m´n aanrecht. Bovendien vinden wij echte, met de hand gezette, filterkoffie veel lekkerder. Om te beginnen is het water uit de fluitketel veel heter en bekom je dus veel hetere koffie dan uit een apparaat. Ten tweede giet je dat water in je eigen tempo op. Mijn moeder leerde me, dat je koffie L A N G Z A A M moet opgieten: met kleine beetjes tegelijk. Ten derde doseer je naar eigen smaak (wij houden van sterke koffie).

Met de komst van de Senseo-apparaten begon er een heuse koffiezetapparatenmode. Die Senseo bleek een gat in de markt en vele leveranciers sprongen erin. Koffie uit pads werd koffie uit cupjes en cupjes werden vervangen door .... stokouderwetse koffiebonen. WAAH! De koffieboon werd gewoon weer HIP! En nee, die bonen worden tegenwoordig niet gemalen met een koffiemolentje, zoals ik er ook één aan de wand heb hangen.

Nee, die bonen doe je in een apparaat (van een paar honderd euro). Dan hoor je een hoop geraas, alsof er een complete fabriek wordt opgestart. En na een poosje is je bakkie koffie klaar. Precies zoals jij dat wilt: espresso, cappucino, latte, noem maar op.

Nou, beste mensen, bij mij kun je die variaties ook gewoon krijgen, hoor. Maar daar heb ik geen fabriek voor nodig. Behalve de al genoemde glazen koffiekan met filterhouder en de wandkoffiemolen, heb ik ook al jaaaaaaaren een melkopschuimer. Ook weer zonder stekker. Gewoon een melkkannetje wat je met melk op het gasfornuis zet. Vlak voordat de melk kookt (omhoog komt) draai je het gas uit en stamp je een paar keer flink met de bijbehorende stamper. Je hebt dan melk met een schuimkraag, waar je bijna in kunt bijten, zo lekker stevig. Espresso kun je bij mij ook bestellen. Dan zet ik gewoon extra sterke koffie en gebruik daarvoor (soms) espressobonen. Op zondag drinken wij bij het ontbijt een espressootje. Dan vind ik het gemakkelijk om m´n perculatortje te gebruiken. Je weet wel: zo´n kannetje water op het gasfornuis, waar je bovenin het metalen filterbakje grof gemalen koffie doet.

Als het water kookt, komt het omhoog, loopt over de koffie en zakt door het filterbakje. Loeisterke, gloeiendhete espresso levert dat op. Mmmm.

Koffiebonen malen doe ik niet altijd. In elk geval wèl altijd op zondag en bij speciale gelegenheden. Maar ook als we gewoon zomaar eens zin hebben in een extra lekker bakkie. Als je zelf je bonen maalt (met de hand), zelf koffie zet (met de hand), zelf melk opschuimt (met de hand), is koffie zetten bijna een ritueel. En zo´n met aandacht gezet bakkie, drink je natuurlijk ook met aandacht op. Uit een gezellig kopje! Als ik niet zelf maal, gebruik ik altijd snelfiltermaling. En voor het daagse kopje koffie hoeft dat van mij niet persé van een duur merk te zijn. Dat mag ook best huismerk zijn.

Van de week had ik mazzel. Ik zag pakken huismerkkoffie in een uitverkoopbak bij Albert Heijn liggen. Niets mis mee. De verpakking is alleen inmiddels gewijzigd. Daarom waren deze pakken koffie afgeprijsd naar 1 euro. Voor een pondspak! Ik hoefde niet lang na te denken: alle tien de pakken, die er lagen, gingen in mijn boodschappenmand. Ping ping, kassa. Ik betaalde 10 euro voor iets waarvoor je normaal 25,90 moet neertellen. Dat is nog eens leuk winkelen ;-).

Bij ons in de Biblebelt

Gisteren zijn Willem en ik er even tussenuit geweest.

We hadden een uitnodiging gekregen voor de opening van de tentoonstelling ¨Bij ons in de Biblebelt¨ in het Catharijnenconvent in Utrecht. Hoe we aan die uitnodiging kwamen, is nog een heel verhaal:

Je moet weten dat aan het inrichten van zo´n tentoonstelling een hele periode van voorbereiding vooraf gaat. De mensen die de tentoonstelling samengesteld hebben, hadden als doel het leven in en de mensen van de Biblebelt zo getrouw mogelijk weer te geven. De meeste van hen zijn geen insiders. Zij moesten zich die leefwereld dus helemaal eigen maken. Daarom zijn ze op stap gegaan. Onder andere naar het Reformatorisch Dagblad.

Maar ze bezochten vorig jaar ook de Terdege Zomerfair. Daar hebben ze me bezig gezien met brood bakken en limonade maken enzo. Een paar maanden later kreeg ik een verzoekje in mijn mailbox. Of ik een workshop ´Bak je eigen brood´ wilde geven voor de mensen van de werkgroep, die aan de tentoonstelling werkte. Ja hoor, leuk! De workshop werd gepland en het werd een gezellig ochtend. Na afloop werd me beloofd, dat ik een uitnodiging zou krijgen voor de opening van de tentoonstelling. En jawel, die rolde een paar weken geleden op de mat.

Het was wel precies op Leendert z´n verjaardag, maar die zou toch zijn verjaardag niet vieren. En dus meldde ik Willem en mij aan.

Het was een welkom uitje in deze drukke tijd! We kleedden ons netjes aan en om kwart voor vier reden we weg. Tegen vijven arriveerden we in Utrecht bij het Catharijnenconvent.

De opening was op de binnenplaats en het was er een drukte van belang. Gezellig geroezemoes, een drankje, een hapje en dat alles aan het einde van een mooie, zonnige dag.

Het officiële gedeelte hield een praatje in van de directeur,

van de initiator van de tentoonstelling en van Prof. Dr. Fred van Lieburg. Interessante achtergrondinfo vanuit verschillende gezichtspunten! Daarna kon de tentoonstelling bezocht worden. Ik was echt heel nieuwsgierig. Zou het gelukt zijn om het leven in de Biblebelt écht te laten zien? Of zou het toch een karikatuur zijn, waarbij je als insider de meewarigheid van de outsider voelt?

Willem en ik hebben op ons gemak de hele tentoonstelling bekeken.

Al was het door de drukte niet mogelijk om echt overál lang bij stil te staan. Toch hebben we zeker een goed beeld gekregen. En nee, er is zéker geen karikatuur geschetst! Wat dat aangaat zijn de samenstellers van de tentoonstelling heel goed geslaagd. Al is het als insider best een heel aparte gewaarwording, als je een koptelefoon opzet en dan een preek hoort, zoals je die gewend bent zondags te horen; iets waar je eerbied voor hebt. En je dan te realiseren, dat die preek daar als een soort cultureel erfgoed ten gehore wordt gebracht....

De tentoonstelling is bedoeld voor mensen búiten de Biblebelt, maar ook interessant voor de mensen ván de Biblebelt. Bij de opening waren beide groepen vertegenwoordigd. Het viel me op, dat waar er plechtig psalmgezang (langzaam en op hele noten) klonk, er een deel van de mensen als vanzelf begon mee te neuriën en een ander deel er toch enigszins besmuikt om moest grinniken en niet kon begrijpen, dat je zoiets mooi kon vinden.

In het openingspraatje was al door de directeur opgemerkt, dat de bezoeker wellicht verrast zou worden door het laatste stukje van de tentoonstelling. Dat is het stukje met ´refo-kunst´. Willem en ik waren inderdaad verrast. Of eigenlijk ook wel geschokt. Met name door het laatste kunstwerk wat we zagen. Het idee achter het kunstwerk was dat van de rode draad, die door de tentoonstelling loopt: de brede en de smalle weg. De brede weg is die van veel werelds plezier, maar eindigt in de hel. De smalle weg is niet gemakkelijk, maar eindigt in de hemel. Dit werd uitgebeeld door aan de ene kant een smal, laag ´poortje´ waar je in kon gaan. Aan het einde van een smal gangetje hing een koptelefoon. Als je die opzette hoorde je een preek. (Volgende keer wil ik eens horen waar die precies over gaat. Daar was nu geen tijd voor, vanwege méér belangstellenden). Aan de andere kant was een grote ballenbak met gele, rode en oranje ballen: de kleuren van vuur = de hel.

Boven die ballenbak hing een sound-douche. Zodra iemand in de ballenbak gaat, hoor je een (donder?)preek. Dit vonden Willem en ik in eerste instantie toch wel schokkend: zoiets verschrikkelijks als de hel afbeelden als een ballenbak? En dan die preek erboven? Nee. Ook bij nader inzien is dat voor ons een stap te ver, met alle respect voor de vrijheid van de kunstenaar. Maar goed. Dat is iets persoonlijks.

Al met al is de tentoonstelling zeker de moeite waard. Hij is te zien van 7 juli tot 22 september. Ook is er een interessant lezingen-programma. Als ik dichterbij Utrecht woonde, ging ik er zeker een aantal bijwonen!

Na afloop drentelden Willem en ik nog even nieuwsgierig rond in de museumwinkel, want daar moesten als het goed was ook wat producten uit mijn webshop liggen. En ja hoor, gespot! Leuk :-).

Wil je een wat objectiever verslag? Lees dan hier: https://www.rd.nl/kerk-religie/expositie-bij-ons-in-de-biblebelt-ook-refo-s-veranderen-1.1579947

Willem en ik hebben ons uitstapje nog even gerekt door onderweg lekker een hapje te eten. Het bracht de broodnodige ontspanning in de achtbaan waarin we op dit moment zitten!

Spic en span

Oh, wat glom en blonk ons huis vrijdagmiddag om half 2!! Echt geweldig. Wat hebben we kei- en keihard gewerkt om alles tiptop te krijgen! Iedereen heeft z´n steentje bij gedragen. De mannen vooral buitenom. Maaike en Maria hebben in huis geholpen. En vrijdagochtend is ook mijn zus Maaike nog komen helpen. Die heeft het hele huis van boven naar beneden goed gestofzuigd. Leendert had z´n caddy in de straat geparkeerd. Daar hebben we op het laatst alles in gedaan, wat volgens het boekje van de makelaar weg moest: wasmanden, vuilnisbak, persoonlijke dingen als foto´s, een teveel aan kamerplanten enzovoorts. Ziezo.

Er kwamen twee makelaars (van één kantoor), die onafhankelijk van elkaar de taxatie deden. De uiteindelijke vraagprijs kwam daar tussenin te liggen. Eerst liepen ze samen het hele huis door en keken heel gericht naar bijvoorbeeld de kozijnen en de ramen (dubbel glas). Ze maakten notities. We begonnen boven, op de tweede verdieping. Daar stuitten ze meteen op een specialiteit: mijn bijenkasten op het dakterras :-). Tja, dat kom je niet overal tegen. We liepen kamer voor kamer naar beneden en tenslotte maakten we een ommetje om het huis. Nadat de makelaars de prijs bepaald hadden, legden ze Willem en mij uit, hoe die bepaling tot stand gekomen was. Ook legden ze de verdere verkoopstrategie uit.

Intussen waren de fotografen (twee meneren) gearriveerd. Met een stalen gezicht vroeg de makelaar, of ze vooral het dakterras vanuit alle hoeken wilden fotograferen. Liefst ook eentje vanuit ligstand. Je zag de fotografen bij elk woord argwanender worden. Wát wás er met dat dakterras??? Aarzelend pakten ze hun apparatuur en trokken naar boven. Maria liep met ze mee. Big suprise: 120.000 bijen :-)). Ha, ha.

Afijn. De hele middag ging er wel mee heen. Pas om half 5 was iedereen vertrokken. Hè, hè!! Maar tijd om in te kakken hadden we niet!! Willem en ik hadden namelijk om kwart over 5 een afspraak op het kantoor van een makelaar in Oud-Alblas om de koopovereenkomst van ons nieuwe huis te ondertekenen. En dat was nog niet alles:  Er hadden zich intussen geïnteresseerden voor ons huis gemeld. En nu toch alles helemaal spic en span was, had ik met de makelaar afgesproken, dat we deze mensen zelf, ´s avonds, een bezichtiging zouden geven. Die bezichtiging stond gepland om 19.00 uur.

Voortvarend besloot ik, dat we voor deze gelegenheid buiten de deur zouden eten. We konden onmogelijk in zo korte tijd eten koken, eten en dan ook alles weer helemaal spic en span trekken. Terwijl Willem en ik naar het makelaarskantoor reden, reed iedereen die thuis was vast naar Bleskensgraaf naar snackbar Het Vogelhuisje. Grote verrassing voor iedereen natuurlijk, want zoiets doen we nooit. Het was zowaar een heel feestelijk gebeuren. We aten daar heerlijk op het terrasje in de avondzon en reden daarna terug naar ons keurige huis :-). Allemaal precies volgens plan.

Ik gaf de geïnteresseerde mensen een rondleiding. Grappig om je eigen huis te ´verkopen´ :-). Ik vond het echt leuk om te doen.

Daarna was het dan vrijdagavond. Tijd voor koffie met wat lekkers. En eindelijk heerlijk ontspannen. Ik stond tot dat moment stijf van de adrenaline :-). Ik bedacht om zaterdag maar eens een keer uit te slapen ....

Dat werd uitslapen tot 6 uur. Toen was ik echt klaarwakker. Wat zou ik eens gaan doen? Alles was keurig. Alleen was er inmiddels wel weer een puist was. Dus vooruit: de wasmachine aan! Daarna ging ik in mijn schone keuken lekker een appeltaart bakken. Schoonmama en zwager Marinus zouden ´s morgens op de koffie komen. Dan is een appeltaart nooit weg.

Na het koffieuurtje zijn we gaan shoppen voor de bruiloft. Er was koopjesmarkt in het dorp en in de uitverkoopkraam van de schoenenwinkel sloegen we onze slag: schoenen voor Jan, schoenen voor Willem, schoenen voor mij. Top!

Daarna trokken we met z´n vieren naar de stad: Koos, Henk, Willem en ik. We kochten een pak voor Koos en een pak voor Henk. Hè, wat was dat heerlijk afvinken!!

´s Avonds vierde Dirk z´n verjaardag met een bbq. Het was een heerlijke zomeravond na een warme dag.

We waren met het hele gezin compleet. Met aanhang, met kleinkinderen, iedereen! Dat gebeurt niet zo heel vaak. Echt gezellig!

En zo kwamen we na een wel heel drukke week helemaal op rust!