Een latertje

Het is al laat. Eigenlijk een mooie tijd om naar bed te gaan. Maar ik moet nog wachten, tot mijn brood uit de oven komt. Dus schrijf ik nog maar even een logje.

Ik kon het vandaag niet maken, om te spijbelen met het huishouden. Ik had immers gisteren het minste van het minste gedaan. Mijn dag begon dus maar weer met de was :-). Was is er altijd. Daar hoef je nooit naar te zoeken. Er lag nog strijk- en vouwgoed van zaterdag. Dat heb ik eerst weggewerkt.

Er verder heb ik de dag door steeds een was aangezet en een was opgehangen. Net zolang tot al mijn rekjes vol hingen. Nu ben ik weer redelijk bij.

De dag was weer stralend.

Ook Arie genoot van de zon. Ze is niet echt zo´n buitenkat als wat ze in het asiel over haar hadden gezegd. Ze wil wel regelmatig naar buiten, maar zit dan met een half uur alweer voor het raam te mauwen, dat ze erin wil. Kijk, binnen is het ook gewoon zo lekker warm, hè. Vooral in het zonnetje :-).

We hebben het hier verder de hele dag weer erg druk gehad met bestellingen klaarmaken en inpakken. Althans, dat was het werk van Maria en mij. De rest had het druk met schoolwerk en kantoorwerk. We vervelen ons geen moment.

Aan het einde van de dag hadden Maria en ik 50 bestelling klaarstaan om te verzenden. Ik ben ze samen met Willem weg gaan brengen. We gingen vanwege de veiligheid weer naar het grote postnl business point. Daar hadden ze de corona-maatregelen weer verscherpt. Er stond iemand bij de deur, die er streng op toe zag, dat er maar 1 persoon tegelijk bij de zelfscanbalie stond en dat er op dat moment niemand achterlangs liep naar de winkel. Zo bleef de 1,5-meter-grens veilig bewaakt.

Wij hebben onze maatregelen ook verscherpt. Klanten, die hun bestelling willen afhalen, geven van tevoren door, wanneer ze komen. Wij zorgen dan, dat de bestelling klaar staat in de portiek. Zo hoeven we geen fysiek contact te hebben met elkaar. Elk klein beetje kan helpen in de strijd!

Willem en ik pakten onze pakketten op een rolcontainer en een platte kar en wachtten tot we aan de beurt waren.

Daarna was het snel gepiept en konden we weer naar huis.

Het was kliekjesdag bij ons vandaag. Ik had stamppot rauwe andijvie, die ik in een koekenpan opbakte. Lekker met kaas erover. Ook was er nog spaghetti. En er lagen 2 slavinken en een stukje kipfilet in de koelkast, die op moesten. Alles bij elkaar was er voor elk wat wils. Twee hadden geen trek in de voorgeschotelde kliekjes. Die namen liever boterhammen. Nou, ook best, hoor. Ieder zijn meug.

Na het eten toog Maaike naar zolder voor haar celloles. Dat gaat nu per Skype. Goed te doen.

We ruimden snel de etensboel op en ik draafde nog even naar boven om was op te hangen. Ook zette ik de brooddegen te kneden. Precies op tijd waren we klaar, om naar de meditatie te luisteren. In deze bijzondere tijd houdt de dominee regelmatig een meditatie en daar konden we online naar luisteren. Willem zorgde voor de techniek.

Dat kwam helemaal goed. De meditatie was uit de Klaagliederen van Jeremia, het eerste hoofdstuk, het eerste vers. Een bijbelgedeelte, wat goed past in deze tijd.

Na de meditatie was het koffietijd. Daarna hebben Hans en Maaike nog tot dik half 11 meel en bloem en rozijnen en sesamzaad en zadenmix staan inpakken. Heerlijk, zulke hulp! Had ik intussen tijd voor het beantwoorden van 1001 mailtjes en het bestellen van marseillezeep. Ik was zo druk, dat ik haast vergat, dat de broden nog gebakken moesten worden. Tja, dan wordt het dus een latertje :-).

Een klein kringetje

We leven in een steeds kleiner kringetje. Gisteren mochten we nog naar een kerkdienst, al was dat op een andere locatie en met maar een klein aantal mensen. Maar met mensen die in de gezondheidszorg werken in huis, leek het ons beter om thuis te bijven en met de kerkdienst mee te luisteren. Zojuist hoorden we, dat dat ook tot 1 juni de nieuwe regel zal zijn. De nieuwe maatregel verbaasde me niets, maar uiteraard is het wel moeilijk en verdrietig. Het spreekwoord zegt: ¨Ontberen doet waarderen.¨ En zo is dat. We hebben gisteren de lege tijd maar gevuld met extra veel zingen.

Ook de scholen zullen mogelijk tot 1 juni gesloten blijven. En dus was het vandaag weer thuisonderwijs. Dat gaat tot op heden prima. Maar ik denk, dat de kinderen het vast wel heel speciaal en fijn zullen vinden, als ze te zijner tijd weer naar school zullen mogen. Het is toch wel heel saai zonder echt contact met je vrienden en vriendinnen! Ook voor de schoolkinderen is het kringetje heel klein!

We proberen oog te houden voor alle mooie dingen.

Bijvoorbeeld voor een bosje narcissen dat mooi bloeit.

En ook voor de plaatjes, voor in het verzamelalbum, die in de brievenbus lagen. Met de buurvrouw heb ik steeds ook alleen maar app-contact. Zij hebben een herstellende in huis en het is dus extra gevaarlijk, als daar de corona nu toeslaat. Maar via de app kunnen we ook prima bekijken wie er nog welke plaatjes mist. Er zijn mensen op het dorp, die er een hele administratie op na houden van wie nog welke plaatjes mist of dubbel heeft :-).

Daarvoor ontbreekt het me op dit moment aan tijd. We proberen hier nog steeds elke dag zoveel mogelijk pakketten op de post te krijgen. Overal is bloem, meel en gist uitverkocht, of zijn er molens gesloten. Dan is het een uitkomst, als je het nog online kunt kopen. Het is alleen de vraag, hoe lang we het zo nog volhouden. We doen het, zolang het kan.

We hebben vanmiddag de pakketten maar weer naar een groot business point gebracht. Daar is de 1,5 meter-ruimte-regel gemakkelijker na te leven. Bij zo´n business point kun je alles zelf doen en hoeft er geen medewerker aan te pas te komen. Dat is een stuk veiliger.

Vanavond hebben we ook nog een bestelling op locatie bezorgd. Ook daar was goed over nagedacht. Eén mevrouw bestelde voor haar eigen gezin, maar meteen ook voor drie buurvrouwen. We hebben de dozen op de stoep uitgewisseld. Deze mevrouw belde me vorige week al heel bezorgd op. Ze zat met een aantal schoolgaande kinderen thuis en viste steeds achter het net, als ze in de supermarkt brood ging halen. Het is voor haar dus een hele opluchting, nu ze voorlopig voldoende grondstoffen in huis heeft, om zelf brood te bakken.

Intussen vonden wij het ritje geen straf. Wat is het fijn, om nog even te genieten van de mooie lucht, ook al is het vanachter het autoraam!

Ik heb vandaag niet veel aan het huishouden kunnen doen. Alleen heb ik serieus aandacht besteed aan de warme maaltijd. Dat kon, omdat Willem de pakjes voor me wegbracht. Zo had ik wat meer tijd voor het koken. We eten hier heel matig vlees. Maar vandaag maakte ik een keer een pannetje halve kippenpoten klaar. Dat was een feestje voor de vleeseters, hier :-).

Het was een onderdeel van een ouderwets, Hollands prakkie: bruine bonen met appelmoes en stroop en gekookte aardappels. De appelmoes was van goudreinetten. Lekker een beetje zurig dus. De maaltijden en de koffiemomenten zijn toch wel de vaste bakens op de dag. Daar probeer ik dus steeds serieus aandacht aan te besteden. En verder leven we erg bij de dag, zoals, denk ik, iedereen op dit moment. Alle zekerheden, die je meende te hebben, zijn weg!

Ik zei het toch?!

Ik zei het gisteren al, dat het ook vandaag wel weer meer van hetzelfde zou zijn. En ja hoor. Voor de derde dag op rij waren daar op de vroege morgen de stapeltjes gezinswas. De stapeltjes zijn niet zo hoog. Ik ben weer helemaal bij met de was en het dagelijkse portie is alleszins te overzien voor een gezin van 8 personen. Alleen moest ik vanmiddag nog even een paar overhemden strijken. Die kon ik vanmorgen niet van de zolder plukken, want daar lag Maria´s vriend de slapen.

De morgen was prachtig zonnig.

Nadat Willem en ik gezellig samen op de bank een schaaltje havermout hadden gegeten, besloot hij even een ommetje te gaan maken. Het was wel heel koud. Maar met muts op, een warme jas aan en goed schoeisel, was het goed te doen. Hij kwam heerlijk opgefrist thuis.

Intussen was ik met Maaike naar de inpakruimte gegaan. We hadden gisteren al afgesproken, dat we om 8 uur zouden beginnen. Eerst de noodzakelijkste spullen inpakken: speltmeel, speltbloem, havervlokken en zadenmix. Daarna hadden we voldoende voorraad om heel veel pakketten klaar te maken.

Rond de lunch hadden we 36 pakketten kant-en-klaar staan voor verzending.

Beneden was er ook van alles gebeurd. Er was nog een beetje pannenkoekenbeslag over van gisteren en Willem gaf Henk bak-les. Na de les mocht hij uiteraard het resultaat lekker opsmikkelen.

Ziezo. Altijd makkelijk als je kinderen pannenkoeken kunnen bakken :-).

Vanmiddag moest Maaike gaan werken. En Maria was ook niet beschikbaar om me te helpen met inpakken, want ze was samen met haar vriend aan het boodschappen doen. Niet erg. Ik ging het gewoon op mijn gemakje in mijn eentje doen. Het lukte me om nog 20 pakketten klaar te maken. En zo gebeurde het dat Willem en ik om 16.00 uur met 56 dozen in de caddy op stap gingen naar een postnl business point in Dordrecht. We konden daar alles met gemak kwijt. Er was een zelfscanner en we konden alle pakjes scannen en in de containers laden. Makkelijk hoor. Er lagen ontsmettingsdoekjes bij de scanner. Alles was keurig geregeld. Vandaag heb ik voor de eerste keer van de week meer pakjes weggebracht dan dat er bestellingen binnen kwamen. Eindelijk heb ik dus een heel klein stukje achterstand ingelopen! Maar het is nog steeds onwerkelijk druk. Nou ja, morgen is de winkel fijn een dagje dicht.

Toen we thuis kwamen, was ik het even een beetje zat. Ik heb me een poosje teruggetrokken in de badkamer. Even een spa-momentje. Haha.

Daarna was er de drukte van de zaterdagse patatten. Willem had ´s morgens verse friet gemaakt van 5 kilo aardappels. Nu zaten we er met z´n elven lekker van te smikkelen.

Vanavond moest ik nog even brood bakken. Dat was erbij ingeschoten. Ze staan nu in de oven. Hebben we morgen in elk geval heerlijk vers brood. Verder zal het morgen weer vreemd zijn, nu de kerkdiensten niet op de gebruikelijke manier plaats kunnen hebben. Trijnie logeert hier onverwachts. Die zat alleen, omdat Gerwin dienst heeft. En in deze spannende tijd is dat niet zo fijn. Dus ging Hans haar halen en is ze nog weer even onder moeders vleugels.

Mijn vriendin Wilma was vanavond ook bij ons. Ze had nog wat plaatjes voor in het stickerboek van de Jumbo. Ik vond het al zo jammer, dat ik daar deze week helemaal geen tijd voor had. Maar er zijn verschillende mensen ijverig voor me aan het speuren geweest. De plaatjes werden zelfs in de brievenbus gedeponeerd. Ik hoef nu nog maar 7 plaatjes. Echt fijn hoe mensen je blij kunnen maken met zoiets!

De zon ging prachtig onder. Hopelijk komt ze morgen ook weer prachtig op. Dat geeft licht en lucht in deze zorgelijke en spannende tijd.

Meer van hetzelfde

Vandaag heb ik niets anders te melden, dan meer van hetzelfde. Het wordt haast saai. Het begin van de dag zag er precies hetzelfde uit als gisteren: werken aan de was. Het was dus hetzelfde tijdstip en dezelfde plaats. Alleen de stapeltjes was waren anders :-).

Na de was, was het tijd voor het ontbijt. Ik had nog wel even tijd om voor wat vieze mientjes te zorgen en perste een aardige hoeveelheid sinaasappels.

Willem vroeg aan het ontbijt, waarom er geen gekookt eitje was. Tja...het lijkt ook net een hotel hier ;-). Enigszins verontwaardigd zei ik: ¨Ik heb net minstens een kwartier staan persen.¨ Waarop Maaike droogjes opmerkte: ¨Een kind eruit persen doet u sneller.¨ Ha, ha, ha.

We genoten van het huisgebakken brood en onze thee met honing van de eigen bijen. Wat hebben we het goed.

Daarna begon dezelfde drukte als gisteren. Schoonzoon Gerwin kwam ook helpen. Gerwin en Maria hebben de hele dag staan inpakken. En intussen maakte ik samen met Maaike bestellingen klaar. Ik hoopte er een stuk of 60 de deur uit te kunnen doen. Zover hebben we het niet geschopt. De teller stopte bij 44. Dat komt, omdat de pakketten bijna allemaal wat groter zijn dan normaal. Het was echt een heel volume, wat er weg ging.

Pakjes inpakken is nooit saai. Elke bestelling is anders en soms schrijven mensen allerlei leuks en liefs in het opmerkingenveld. Af en toe is er een speciaal verzoek. Vandaag vroeg iemand, of we een kaartje in het pakket wilden doen. Ik vroeg, of Willem even iets leuks op de computer wilde maken. Ja hoor, dat wilde hij wel. Hopelijk vindt de ontvanger het net zo grappig, als wij het vonden.

Om half vier reden Maaike en ik weg naar het postnl-punt in Sliedrecht. We hadden er al heen gebeld, dat we met een flinke hoeveelheid zouden komen. Dat was geen punt. Vanwege de corona kregen we de scanner en de rolcontainer mee naar buiten, zodat we alles zelf uit de auto vandaan konden scannen en op de container plaatsen. Toen we twee containers vol gestapeld hadden en we naar binnen liepen om te vragen waar we de laatste 7 pakketten in moesten doen, bleek dat de scanner na het zesde pakket het niet had gedaan. Dus moesten de containers weer leeggemaakt, alles opnieuw gescand en weer in de containers gepakt worden. Pfff. Het waren allemaal best zware pakketten. Maar gelukkig wilde de meneer van de balie ons wel helpen. En met z´n drieën lukte het prima. Het had alles bij elkaar precies een half uur geduurd en daar had ik ook mee gerekend.

Op naar de molen! Daar werd de lege auto weer volgeladen. Honderd kilo speltmeel, 100 kilo speltbloem, 100 kilo havervlokken en nog een aantal dozen met van alles en nog wat. Ook daar was voldoende hulp bij het sjouwen. De molenwinkel was al gesloten en we hebben nog even met z´n allen staan praten over deze bijzondere tijd en overlegd hoe we één en ander verder zouden aanpakken. Het is heel druk en dat is niet erg, maar we willen geen van allen over grenzen heen gaan. Onze gezondheid moet er niet onder gaan lijden. We doen wat we kunnen en het gaat ook allemaal best goed komen, alleen duurt het nu wat langer, voordat we sommige dingen kunnen uitleveren. Met een beetje geduld en goede wil moet het lukken. Tenzij we ziek worden. Dan houdt het op.

Thuisgekomen was het gezellig vrijdagmiddag. Het einde van de (weliswaar vreemde) werkweek. Hans zat al lekker achter de piano.

En ik bakte maar weer een keer pannenkoeken. Lekker met een deel boekweitmeel om het wat voedzamer te laten zijn.

Vanavond heb ik nog een tijd achter de computer gezeten om bestellingen bij leveranciers te plaatsen. Maar nu is het welletjes. Morgen bij gezondheid weer een dag. Met naar ik denk: meer van hetzelfde! Want voorlopig ben ik nog niet door de stapel bestellingen heen...

Blij met nieuwe voorraad!

De dag begon vanmorgen heerlijk kalm en rustig. Ik stond om 5.12 uur naast m´n bed en ben op m´n gemakje aan de was gaan werken. Ik had een kleine achterstand en die wilde ik graag wegwerken. Ik heb geen hekel aan de was doen. Sterker: ook na 33 jaar lang wagonladingen was te hebben weggewerkt, vind ik het altijd nog leuk om te doen. Als er zich keurige stapeltjes vormen, ordenen zich vanzelf mijn gedachten. Toen ik dus om half 8 alle was in de kasten had liggen, was ik tevreden en voelde ik me rustig en kalm.

Buiten was het ook rustig. Er hing een lichte mist en ook dat maakte alles kalm en overzichtelijk.

Ik dekte de ontbijttafel en even later was iedereen uit bed voor het ontbijt. Het leek wel zondagmorgen, zo laat aan de ontbijttafel! Maar ja, de jongens hoeven nu natuurlijk niet eerst een uur of langer te fietsen voordat ze op school zijn. Na het ontbijt liepen Jan en Henk allebei naar hun eigen schoolplekje en gingen aan de slag. Hoe moeizaam het schoolwerk gisteren bij Henk verliep, zo fluitend ging het nu. Fijn!!

Maaike was vandaag weer naar haar werk. Maria hielp mij. Eerst maar weer het huis aan kant. En na de koffie reden we naar postnl om de pakketten af te geven, die we gisterenavond ingepakt hadden. We brachten er 20 weg en wilden proberen om vòòr de lunch wéér 20 pakketten samengesteld te hebben. Dat lukte, ondanks dat we steeds tussendoor van alles moesten inpakken. Bovendien moesten we elke pakbon van tevoren controleren op producten, die ik niet meer op voorraad had. Die bonnen legden we opzij, voor de volgende ronde, als m´n voorraden aangevuld zouden zijn.

Na de lunch pakten we alles in dozen en gingen opnieuw met 20 pakketten op stap naar de post. Intussen had de molenaar geappt, dat we naar de molen konden komen, omdat er gelukkig het één en ander klaarstond. Wat was ik blij! Nieuwe voorraad!

Bij de molen werd m´n caddy helemaal volgeladen. Maar dat was nog maar de helft van mijn bestelling! We zetten er dus de sokken in en reden snel terug naar Bles. Daar werd de caddy meteen gelost en direct stapten Maria en ik weer in voor een tweede rit naar de molen. En passant reden we ook nog even langs de papiergroothandel voor weer nieuwe dozen. Precies volgens planning kwamen we even over vijven bij de molen. Daar werd m´n caddy voor de tweede keer helemaal volgeladen. Intussen had ik contact met het thuisfront. Het plan was, dat Maaike vast zou beginnen met eten koken. Maar Maaike had al afgesproken om bij haar vriend thuis te gaan eten. En ik voorzag al wel, dat als ik na zessen thuis zou komen, ik niet veel puf zou hebben om nog weer helemaal te gaan koken voor 8 man. Dan zouden we zó laat aan tafel gaan. We schakelden over op plan B. We zouden gewoon soep met brood eten. Ook niets mis mee.

Met mijn wagen volgeladen, reden we vlotjes naar huis. Apart hoor, spitsuur zonder file!

Na het eten ben ik even uitgelogd. Lekker languit in bad. Daar knap je van op :-). Ik hoorde, dat er een ´treintje´ was gevormd, zodat alles zakken van hand tot hand gingen en in no time allemaal op de eerste verdieping lagen. Fijn!

Ik wilde na de koffie nog wel een poosje gaan inpakken. Maar er moest ook nog administratie gedaan worden. Dat had voorrang. Bovendien zat ik op de koerier van Postnl te wachten. Ik wacht al bijna een week op zwarte zeep en vandaag zou die écht binnenkomen. Tussen 19.05 en 21.05. Maar nee hoor, er verscheen niets. Ik baalde er stiekem een beetje van, al weet ik, dat we allemaal geduld moeten hebben onder de bijzondere omstandigheden. Maar ja, het zijn allemaal spullen waar klanten op zitten te wachten. En daar voel ik me dan toch verantwoordelijk voor.

Maar, jawel, om kwart voor 10 kwam dan toch nog de meneer van postnl voorrijden. Wat een kanjer. Snel pakte Willem een half pakje stroopwafels van tafel om dat aan de meneer mee te geven. Echt respect voor die harde werker!

En nu ben ik blij. Blij met al die nieuwe voorraad, waar ik heel veel pakketjes mee klaar kan maken. Hoewel ik best moe ben, heb ik gewoon al zin in morgen :-). Maar eerst even een poosje de ogen dicht. Arie heeft zich al op mijn benen genesteld. Die denkt vast dat hij de hele nacht hier lekker mag blijven pitten. Maar ik denk, dat hij straks maar fijn ergens anders gaat pitten :-).

Kort verhaaltje

Even een kort verhaaltje, voordat ik ga slapen. Ik ben best moe! De dag begon voor mij om kwart over 5 met een flinke strijk. Om mijn gedachten te sturen, luisterde ik ondertussen een preek.

Daarna pikte ik een momentje voor mezelf. We hoefden toch pas om kwart voor 8 aan de ontbijttafel. Ik heb mijn plaatjesalbum bijgewerkt. Ik mis er nog 19. Het gaat dus lekker opschieten :-).

Na het ontbijt moesten de jongens aan hun schoolprogramma. Bij Henk lukte het vandaag niet zo goed. Hij klaagde over weinig concentratie en hij riep me steeds om hulp. Maar ik wist ook niet precies hoe die methode Nederlands in elkaar stak, dus na het nodige zoekwerk, heb ik hem gezegd met zijn docent te appen. Zowel de klasse-assistent als de juf zitten klaar om vragen te beantwoorden. Uiteindelijk hoorde ik dat hij met zijn juf aan de telefoon zat en die legde hem uit, wat hij weten moest. Maar echt lekker ging het vandaag niet. Hij vond het ook ´stom´ dat hij thuis moest gymen, hoewel Willem en Maaike probeerden er wat leuks van de maken voor hem. Hij was gewoon negatief. Morgen beter, hoop ik.

Ik heb eerst maar weer de noodzakelijke slinger aan mijn huishouden gegeven. Ik probeer in elk geval de was goed bij te houden. Dat is zo vervelend, als die achter loopt. Ik heb buiten nog geen waslijnen en ook de droogmolen is nog niet geplaatst. Maar op zolder met het raam open, gaat het drogen ook prima.

Voor de koffie was alles klaar. En na de koffie ben ik dus meteen maar weer aan het bestellingen inpakken gegaan. Maaike en Maria waren in de inpakruimte bezig en schepten meel en bloem. Het ging echt lekker snel, maar we liepen niets in. De orderstroom blijft maar doorgaan en doorgaan. Het is absurd.

Direct na de lunch ging ik samen met Maria het eerste vrachtje bestellingen naar de post brengen. Daar wachtte me een vervelende verrassing. Alle pakketten waren gescand en door ons in de container ingepakt, toen de manager naar me toekwam. Het was een heel verhaal, maar het kwam er op neer, dat ik niet meer welkom ben met mijn pakjes. Ze hebben te weinig ruimte, het kost ze geld, omdat het personeel er lang mee bezig is, en ik pik de ruimte in, die voor de klanten bestemd is. Nu ben ik, denk ik, daar inmiddels een beste klant, maar dat telt kennelijk niet. Hoe dan ook, ik moest dus op zoek naar een ander innamepunt.

Ik besloot niet bij de pakketten pakken neer te gaan zitten en eerst nog maar weer een vrachtje klaar te maken voor verzending. Intussen had ik op internet gezien, dat er in Sliedrecht een business point van postnl zit. Dit punt is helaas maar tot 17.00 uur open, maar ik besloot daar maar eens mijn geluk te gaan beproeven. Om half vijf reed ik er samen met Maaike heen. We gingen eerst maar binnen informeren, of ze containerruimte hadden en of ze wel op ons zaten te wachten. Nou, gelukkig! We werden met open armen ontvangen :-). We werden zelfs geholpen met het uitladen van de caddy en we kunnen daar gewoon elke dag terecht. Als we echt extreem veel hebben, moeten we rond twaalven even bellen. Dan regelen ze een extra container. Ook weer opgelost dus! Het is alleen wat verder weg (3 kilometer in plaats van 1,7 kilometer) en we moeten dus echt voor vijven daar zijn. Daar valt mee te leven :-).

Thuisgekomen ben ik de keuken ingedoken. Maaike had zin in spaghetti. Goed plan. Ik maakte een heerlijke saus met kerstomaatjes, courgette, prei, fetablokjes, vegagehakt, kruiden, verse basilicum en een pot basis-tomatensaus uit de weck. Mmm! Lekker met volkoren spaghetti. En als toetje yoghurt met frambozen en honing.

Dirk kwam ook eten, al was dat toen wij al klaar waren :-). Hij is vandaag jarig! Toen hij werd geboren was het ook al zo onrustig in de wereld. We hadden toen de Golfoorlog. Nu, 29 jaar later, is het ook wereldwijd angstig en onrustig.

Ik heb na het eten even mijn ogen dicht gedaan. Wat een gesjouw de hele dag! Daarna heb ik samen met Maaike nog de hele avond bestellingen klaargemaakt en meel en vlokken ingepakt. De caddy staat al klaar met het eerste vrachtje voor morgen. Ik ben benieuwd hoe lang dit gaat duren. Niet heel lang meer, denk ik. De aanvoer gaat echt een probleem worden. Maar de mensen zullen nu onderhand toch wel genoeg gehamsterd hebben? Het is echt ongekend dit. Willem zei vanmorgen tegen de molenaar: ¨De mensen zijn de weg kwijt.¨ ¨Nou,¨ grapte hij gevat, ¨als ze dan de weg naar mij maar weten te vinden.¨ Maar dat was vanmorgen. Vanavond zag hij de lucht ook (weer) voor groene kool aan....

Meel-oorlog

Vanmorgen was het de eerste keer, dat Jan en Henk thuis aan hun schoolwerk moesten. Ik had bedacht, om ze samen op de workshopzolder te installeren. Maar Henk wilde liever alleen zitten. Toen was het even puzzelen, wat het handigste plekje voor hem zou zijn. We kozen voor Koos z´n kamer. Koos is overdag toch aan het werk en Henk hoeft alleen maar overdag aan school te werken. Koos z´n kamertje is wel een beetje kaal en ongezellig. Dit kamertje was eigenlijk bedoeld als logeerkamer en stond ergens onderaan de lijst om opgeknapt te worden. Maar Koos wilde het kamertje dolgraag voor zichzelf en is er, kaal en wel, zo ingetrokken. Ach ja, de jongens kijken niet zo krap :-). Stipt om half 9 had Henk zich geïnstalleerd en juist ook op dat moment kwam de dagopening binnen via een youtubelink. Super goed geregeld dus! Henk kon na de dagopening zelfstandig aan de slag. Af en toe ben ik gaan kijken en heb wat zinsontleding uitgelegd, wat hij niet kon goed begreep. Leuk hoor. Ben ik toch nog juf. Dat wilde ik vroeger graag worden :-).

Jan installeerde zich op de workshopzolder. Hij vindt het heerlijk om thuis te werken. Voor hem is dit echt goud.

Al snel kon ik mijn eigen programma gaan volgen. Maaike was deze dag nog thuis, hoewel ze zich al helemaal beter voelt. Ook morgen moet ze verplicht nog een dag thuis blijven. Ze spelen echt op ´safe´ op haar werk. En terecht. Maar nu kwam het toch wel heel mooi uit, dat ze mij kon helpen. Samen met Maaike en Maria trok ik eerst de boel aan kant en daarna togen de meisjes naar boven om daar in de inpakruimte aan de slag te gaan. Er was genoeg inpakwerk! Ze zijn echt de hele ochtend bezig geweest.

Intussen maakte ik eerst advocaat voor de webshop.

Daarna was het koffietijd. We houden vaste pauzetijden aan en ´s morgens is dat om 10.00 uur. Gezellig! Willem thuis, Jan en Henk thuis, meisjes thuis :-). Het leek wel een koffietentje hier.

Na de koffie sprong ik in de auto om naar de papiergroothandel te gaan voor dozen en plakband. Op de terugweg reed ik langs de loods van de groenteboer. Er zijn veel markten vervallen en daarom verkopen ze veel op bestelling en vanuit de loods. Er stond een mooie hoeveelheid groenten en fruit voor me klaar. Fijn! Daar kunnen we weer mee vooruit.

Juist toen ik thuiskwam appte de molenaar dat mijn bestelling klaarstond. Dat leverde een hoeraatje op. Er stonden zóveel bestellingen klaar, waar nog meel en bloem bij moest! Na de lunch ben ik dus snel op pad gegaan naar Terbregge. De molenaar heeft samen met een vriend m´n caddy helemaal volgepakt. Maar liefst 1100 kilo ging erin.

De rest van de middag hebben Maaike en Maria meel en bloem ingepakt en heb ik zoveel mogelijk bestellingen klaargemaakt. Henk hielp ook nog mee. Die was allang klaar met z´n schoolwerk. En aan het eind van de middag heeft Jan alle dozen de trap af gesjouwd en in de caddy gezet. Hup! Weer ruim een rolcontainer vol pakjes de deur uit. Gaat lekker. Hoewel...het lijkt wel een MEEL-OORLOG! Er zijn ook vandaag weer meer bestellingen binnen gekomen, dan er pakjes de deur uitgegaan zijn. De achterstand is dus, ondanks ons gezwoeg, alleen maar groter geworden. Het is niet anders. Meel en bloem en gist schijnt overal uitverkocht te zijn.

Ik kookte een heerlijke stamppot prei. Mmm! Lekker met grove mosterd, blokjes feta en peper uit de molen. Smullen!

Leendert at ook mee, want hij tegelde vanavond de badkamer af. Zo fijn! Weer een stukje verder!

Na het eten moest er nog een bestelling weggebracht worden naar Krimpen aan de IJssel. Willem wilde dat wel doen. Maar Maaike zei: ¨Ga nou lekker even mee. Hup! Dan hebben jullie nog even tijd voor samen.¨ Dus reden we samen de vallende avond in. Oh, wat was het prachtig!!

Nadat we de bestelling hadden afgeleverd, reden we via Hendrik Ido Ambacht terug. Daar haalden we nog even twee dozen amandelspijs op. Ziezo. Een nuttig rondje, wat tegelijk aangenaam was. Oftewel: het nuttige met het aangename combineren. Dat is het mooiste wat er is.

We waren met de koffie thuis en daarna hebben Maaike en ik nog zo´n anderhalf uur aan de bestellingen gewerkt. Maar nu is het weer welletjes geweest! Het was een volle dag. Wat zal de dag van morgen brengen?

In crisistijd...

Speciaal voor de mensen, die nu binnen moeten blijven, of eenzaam zijn, of een digitaal verhaaltje wel even een leuke afleiding vinden, wil ik de komende tijd proberen wat vaker te bloggen. Vandaag een verslagje van de eerste dag, dat de scholen dicht waren.

Het was wel even wennen gisteren. Willem werkte al vanaf vrijdag thuis. Hij werkt wel vaker thuis. Elke week toch minstens 1 hele dag. Dat zijn we dus wel gewend. Willem heeft in dit huis gelukkig een eigen kamertje. Dat is fijn voor al die online vergaderingen. Dan wordt hij niet gestoord door ons en wij hoeven al dat kantoor-latijn niet aan te horen :-).

Jan en Henk mogen voorlopig niet naar school. Zo´n eerste dag is dat natuurlijk helemaal niet erg ;-). Vooral niet, omdat het schoolwerk nog niet geregeld was. Ze hadden dus eigenlijk gewoon een dag vrij.

Vanaf vandaag gaat Jan zijn gewone lesrooster volgen, maar dan thuis. Hij krijgt per e-mail instructie en kan ook per e-mail vragen stellen. Ze zijn op school nog bezig met het opzetten van een online schoolprogramma met video-lessen, begreep ik. Maar voorlopig kan Jan zo prima uit de voeten. Hij vindt het niet erg. Hij kan thuis veel beter werken, dan op school. Bovendien scheelt het hem 2 uur reistijd per dag. Hij ziet het thuis zijn vooral als effectief. Eigenlijk zoals ik thuis-onderwijs zie. Wij zien daar de voordelen wel van in. Jan gaat zich vandaag op de workshopzolder installeren. Voorlopig kunnen er toch geen workshops gepland worden. Hij kan daar heerlijk rustig zitten.

Henk kreeg gisterenavond zijn schoolboeken thuis bezorgd. Met een instructiebrief voor de hele week. Hij moet zelfstandig aan de slag. Elke dag gaat hij door één van zijn twee docenten gebeld worden. Dan wordt er nadere instructie gegeven, kan hij vragen stellen en wordt de vinger aan de pols gehouden. Henk kan niet zo goed zelfstandig werken. Hij is dan ook 3 jaar jonger dan Jan en heeft ook een andere werkhouding. Ik zal hem echt moeten aansturen en controleren. Om te beginnen wil ik proberen om hem bij Jan op zolder te zetten. Het kan zijn, dat Jan z´n serieuze werkhouding positieve invloed heeft op Henk. Maar het kan ook zijn, dat Jan zich aan Henk gaat storen. Dan is het snel einde verhaal en zoek ik een andere werkplek op voor Henk. Dat gaan we vandaag dus uittesten. Ik ben benieuwd! In elk geval mag Henk eerst ´uitslapen´, want normaal moet hij om 7 uur op de fiets zitten. Nu hoeft hij pas om half 9 te beginnen. Zijn school is elke dag om kwart over 2 uit en dus heeft hij elke middag vanaf dat tijdstip ook vrij. Ik moet me bezinnen op de invulling van zijn vrije tijd. Ik heb hem alvast in het vooruitzicht gesteld, dat hij mij mag helpen :-). Sinds hij in januari bij mij stage liep, weet hij wel wat dat helpen inhoudt. En natuurlijk vindt hij dat niet altijd leuk. Maar dat is niet anders. Het is hier steendruk, dus niet meer dan normaal, dat hij een handje helpt!

Hans en Koos werken vooralsnog gewoon door. Zij hebben allebei een buitenberoep. Hans is boomverzorger en Koos stratenmaker. Dat werk kan nog doorgaan. Alleen zit Hans al maanden op een project in Brabant (Boxtel) en dat is natuurlijk wel een risico-gebied. Zijn naaste collega werd zondag ziek: hoge koorts, ademhalingsklachten en hoofdpijn. Ook zonder dat dat getest wordt, weet je dan eigenlijk wel genoeg. Het is dus wachten op de eerste zieke hier, denk ik, als ik het nieuws goed interpreteer.

De meisjes zijn momenteel allebei thuis. Maaike was snotterig en had wat verhoging. Zij werkt in de gehandicaptenzorg en in de ouderenzorg en moet dus eerst 24 uur klachtenvrij zijn, voordat ze weer aan het werk kan. Gisteren had ze een goede dag en was de hele dag koortsvrij. Vandaag is ze sowieso nog thuis, maar waarschijnlijk kan ze morgen weer gaan werken. Ook voor haar is alles anders. Ze is drie dagen activiteitenbegeleider bij ouderen. Gisteren kreeg ze te horen, dat het rooster anders wordt. Het wordt één dag op, één dag af, afwisselend met haar collega´s. Hoe dat precies uitpakt met haar dagen weet ze nog niet. Verder werkt ze op twee verschillende instellingen voor gehandicapten. De ene is een dagbesteding en die is sinds gisteren dicht. De andere instelling is een woongroep met jong volwassenen en die mogen voorlopig niet naar de dagbesteding en zijn de hele dag op de groep. Daar is het dus juist heel druk. Ik denk, dat Maaike werk genoeg zal hebben, de komende tijd. Hopelijk blijft ze verder gezond en slaat het virus niet toe bij de kwetsbare mensen voor wie ze zorgt. Een paar weken geleden overleed er een jong cliëntje. En dat hakt er behoorlijk in, als je zo´n kind met veel liefde verzorgd hebt.

En dan ben ik er nog :-). Ook voor mij is alles anders. Het is vooral steen- en steendruk. De mensen hamsteren nog steeds op grote schaal. Negentig procent van de orders in mijn webshop zijn bestellingen om brood te bakken: meel, bloem, gist en mixen. Gisteren had ik op één dag 80 orders. Dat is echt ongekend. Normaal ben ik ongeveer 10 minuten bezig met het inpakken van één order. En dan moeten de in te pakken producten klaarstaan in de schappen, anders red ik het niet in 10 minuten. Wat een order klaarmaken inhoudt? Eerst print ik de pakbon. Dan pak ik de producten, die daar op staan, uit de schappen en doe ze in een winkelmand. Als alle orders klaarstaan pak ik de spullen per winkelmand in een doos. Bij het inpakken in de doos doe ik nog een laatste controle. De doos moet netjes afgevuld en dichtgeplakt worden. Ik schrijf het ordernummer, het huisnummer en de woonplaats op de doos. Ik print adreslabels en schuif die in hoesjes. Op elke doos moet het juiste label geplakt worden. Daarna wordt de doos in de auto gezet.
Op dit moment duurt alles langer, omdat de voorraad niet op peil is en de schappen leeg. Ik hoopte gisteren een nieuwe voorraad meel te krijgen, maar dat is niet gelukt. Hopelijk kan ik het vandaag gaan halen bij de molen. Ik krijg het dan aangeleverd in balen van 25 kilo. We verpakken het handmatig in zakken van 1250 gram en van 5 kilo. Gelukkig helpt Maria me hier bij. Zij gaat vanwege haar ziekte (anorexia) niet naar school of werk. De therapie, waar ze vandaag heen moest, gaat telefonisch. Dat scheelt in elk geval zo´n anderhalf uur reistijd. We werken heel veel samen en zijn een goed team!

Elke dag maken we eerst het huis aan kant en doen wat noodzakelijk werk: de was, brood bakken, stofzuigen, stoffen enzo. Maar nu het al twee weken zo heel druk is in de webshop, beperken we het huishoudelijk werk tot een minimum. De rest van de dag zijn we dus bezig met inpakken.

Tussen het inpakken door beantwoord ik vragen. Soms word ik gebeld, de meeste vragen komen per e-mail. Vragen over leveringen, over brood bakken, over workshops, over van alles en nog wat. Daar gaat best veel tijd in zitten. Ook plaats ik bestellingen bij leveranciers. De leveranties verlopen niet altijd vlekkeloos. Op dit moment is er een leveringsprobleem bij een groothandel in eco-spullen. En gisteren kreeg ik van een andere leverancier verkeerde bakblikken binnen. Ook dat soort ´geintjes´ kosten de nodige tijd!

Af en toe is er een klant aan de deur. We hebben nog steeds geen bel. Dus wordt er regelmatig op de deur geklopt, of staat er iemand bij de achterdeur ´Volluk!´ te roepen.

Ik heb gisteren ondanks de drukte en ondanks de zorgen om het corona-virus erg genoten van de dag. De dag begon met een prachtige zonsopgang.

Midden op de dag, zag ik dat de bijen volop vlogen. Ik heb er even een poosje naar staan kijken. Geweldig!

En ´s avonds na het eten ging de zon ook weer prachtig onder.

Ik denk, dat het helpt, als je niet ieder uur kijkt, of er Corona-nieuws is. Je belandt dan al snel in een wat-als-stemming. In mijn geval zouden dat vragen zijn als: Wat als ik straks geen meel meer binnenkrijg? Wat als de koerierdiensten straks niet meer rijden? Wat als we straks niet meer naar buiten mogen? Wat als we ziek worden? Wat als???

Als je gewoon doet, wat er op dit moment van je verlangd wordt, zonder bange wat-als-vragen, scheelt dat een hoop onrust. Dus ben ik van plan om vandaag rustig te kijken, welke orders ik bij de post krijg. Ga ik naar mijn leverancier voor plakband en dozen, want die zijn op. Ga ik advocaat maken, zodat de orders met Lamme Teun de deur uit kunnen. Ga ik Henk helpen met zijn schoolwerk. Probeer ik de was bij te houden. Probeer ik gezond te koken. Probeer ik de rust te bewaren, door de koffie- en eetmomenten op dezelfde tijden aan te houden als normaal. Goed eten is belangrijk. Dus hier geen afbakpizza´s ofzo, maar een voedzame maaltijd. Ik bakte gisteren voor de avondmaaltijd biologische kipfilet uit een To good to go-pakket. Daarbij waren er sperzieboontjes (ook uit dat pakket), gebakken aardappels en een grote kom ijsbergsla. Heerlijk!

En gisterenavond heb ik mijn ontspanning gepakt, door aan mijn stickeralbum te werken. Er is hier zo´n actie van de Jumbo in samenwerking met de plaatselijke historische vereniging. Bij 10 euro aan boodschappen krijg je (vandaag voor het laatst) een pakje met 4 stickers, die in een boek geplakt kunnen worden. Er zou vandaag ruilbeurs zijn, maar dat gaat niet door. Nu zie je iets leuks gebeuren: de mensen gaan zelf aan de slag. Echt een actie die verbindt! Ik heb gisterenavond eerst eens een lijstje gemaakt met dubbelen en met ontbrekende plaatjes. Nu kan ik gemakkelijker ruilen. Om te beginnen met mijn twee buurvrouwen. Maar dat breidt zich vanzelf verder uit. Echt heel leuk. Dat was echt een fijn ontspan-moment!