Een interne verhuizing

Het is niet zonder reden, dat Maria en ik zo´n haast hadden, om de garage op te ruimen. Ik had namelijk een plannetje voor een interne verhuizing uitgebroed en daarvoor was ruimte in de garage nodig.

Dat zit zo: al maanden is het woekeren met de ruimte in mijn shop. Na de zomervakantie was het eigenlijk bijna niet werkbaar meer. Er staan inmiddels dozen in de gang, kratten in de kamer en een stapel kratjes in de bijkeuken. Dat is niet werkbaar, maar ook niet gezellig. Natuurlijk dromen we altijd nog van dat boerderijtje in de polder met ruimte voor de shop en voor workshops ;-). Maar dat zal wel bij dromen blijven. Ik ging op zoek naar een meer realistische oplossing.

Eén hoek van de shop is in gebruik door Koos. Die hoek is een soort diepe kast met een deur ervoor. Als de deur open staat, kan Koos zo achter zijn computer zitten, die in die kast staat. Als ik die ruimte bij de shop zou kunnen trekken, zou ik voorlopig wel weer een poosje gered zijn, bedacht ik. Maar waar moet Koos dan met die computer heen? Hij slaapt samen met Henk, Jan en Hans op één slaapkamer, waar tussen de twee stapelbedden slechts 1 meter ruimte is. Dat wordt hem niet. Op de overloop is geen plaats. Bij ons boven op de tweede verdieping is geen plaats. Denk, denk, denk. Ik besloot dan maar te wachten totdat Leendert en Thea gaan trouwen. Maar ja, dat duurt nog wel even. Er is nog niet eens een datum :-). Maar terwijl we de garage aan het opruimen waren en er daar dus steeds meer ruimte kwam, piepte er een plannetje op: Koos zou best een hoekje in de garage kunnen krijgen. Eigenlijk kon ik maar één nadeel bedenken: het is er ´s winters best koud. Maar daar is doen aan! In een warme slaapzak kruipen, een kacheltje, een warme kruik, mogelijkheden genoeg. Zo gedacht, zo gedaan.

Maria vond mijn plannetje ook keigoed en keigoede plannetjes geven je vleugels. Echt he! Wat hebben we deze week hard gewerkt, om Koos z´n hoek klaar te krijgen! Ook vanmorgen waren we weer in de garage te vinden. We hebben eerst in de hoogte gewerkt: de til ging helemaal leeg. We zochten alles uit: schaatsen, kampeerspullen, oude kleden, dat soort dingen. Wat mocht blijven, ging terug. Daarna werkten we in de laagte: ik borstelde de grond. Spierballenwerk! De garage is nu echt bijna, bijna, bijna klaar.

Kijk! De nieuwe werkplek voor Koos:

Er verdween weer van alles uit ons leven:

Er mochten weer drie centimeters afgeknipt worden!

Het was nog haasten om op tijd klaar te zijn. Ik zou namelijk Henk bij school gaan ophalen. Ik had hem vanmorgen naar school gebracht, omdat hij vandaag mocht trakteren! De laatste keer dat een basisschoolkind op school trakteert...Wat heb ik in al die jaren veel traktaties gemaakt! Tien kinderen, allemaal 8 keer trakteren, dat is 80 keer. Wow! Nou...ietsje minder dan: één keer lag ik in het ziekenhuis en trakteerde Maaike op zakjes chips. Dat weet ze nog goed, want dat vond ze helemaal niet leuk ;-). Traktaties zijn hier altijd zelfgemaakt en als dat dan anders is, klopt het niet. Vandaag klopte het ook niet: de allerlaatste traktatie werd namelijk niet door mij, maar door Maria gemaakt :-). Maar daar maalde Henk niet om. Die voelde zich super feestelijk met de gezellige cupcakes!

Ik zou Henk nu dus gaan ophalen en ik opperde om meteen dan maar even naar de Kringloopwinkel te rijden, om daar van alles in te leveren. En weet je wat? Dan gaan we daar meteen lunchen! Goed plan. Maria ging mee (hoewel ze in het restaurantje niet verder kwam dan een bakkie zwarte koffie, maar goed) en Henk sprong een gat in de lucht toen hij het hoorde.

In de kringloopwinkel koos hij voor een lekker broodje gezond en ik nam soep en een tosti. Verwennerij!

Hoe simpel is het om een dag iets speciaals te geven!

Vanavond aan tafel vertelde ik Koos, dat hij een nieuw plekje voor z´n computer kreeg: in de garage. Na het eten ging hij daar eerst eens argwanend kijken. Zou dat iets zijn? O ja, gelukkig, hij zag het wel zitten. Hij begon maar meteen met verhuizen :-). Het was nog even wat gedoe met kabels en WiFi enzo. Maar het lukte. De computer staat.

Ja, die garage is werkelijk multi-functioneel :-).

Nu de rest nog: de hoek in de shop leeg maken en me daar installeren. Er gaat daar in elk geval een laptop en een printer komen, want nu loop ik elke dag minstens 10 keer twee trappen op en af voor pakbonnen, verzendetiketten, productlabels en weet ik veel. Prima voor de conditie, maar voor mij hoef ik die niet zo nodig te onderhouden met trappen op en neer lopen ;-). Verder gaan al m´n inpakmaterialen de kast in. Dat geeft schap- en vloerruimte in de shop. En als laatste gaan er de aangebroken zakken en dozen met producten in. Wordt m´n gang een stuk leger! Het is nog wel even doorbuffelen, maar ik heb haast. Ik wil alles helemaal in orde hebben, voordat ik weer workshops Brood Bakken ga geven. En aangezien ik bijna elke dag gemaild wordt met de vraag, wanneer ik daar weer mee ga beginnen...heb ik dus haast ;-).

Weggooien is zonde.

Al jaar en dag scoor ik groenten en fruit voor ons gezin tegen kleine prijsjes. Dat zijn dan producten die (heel) snel op moeten (of heel snel verwerkt moeten worden) en die niet meer voor de volle prijs verkocht kunnen worden.

Tegenwoordig kun je ook in de supermarkt op die manier winkelen en is er van alles te koop met een kortingssticker. Fijn voor als je een smalle beurs hebt. Maar ook zéker fijn voor het milieu. Alle producten met een sticker, die níet verkocht worden, eindigen als afval. Iets wat je eigenlijk wel weet, maar wat ineens de volle werkelijkheid wordt, als je ziet hoe al dat kostelijke voedsel écht weggegooid wordt! Onze Maria werkt nu een aantal weken als vakkenvuller bij een grote supermarkt en kan er nog steeds niet over uit, hoeveel goed eten er zo weggegooid wordt. Voedsel wat aan of over de datum zit. Maar ook voedsel wat gevallen is of zo. Dan is er bijvoorbeeld een pak yoghurt opengebarsten en de inhoud is over andere producten heengegaan. Die worden dan ook gewoon weggegooid.

Nu dat, wat ik wel wist, door Maria bevestigd is, ben ik nóg fanatieker in het aankopen van spullen die anders weggegooid worden. Want weggooien is zonde! Zo krijgt Leendert vier van de vijf keer vleeswaren met een sticker mee naar zijn werk.

En als ik een goed stukje vlees zie liggen, wat ik wel kan gebruiken, gaat dat ook mee.

En ja, dan hebben we natuurlijk ook de partijtjes groenten en fruit van de markt. Gisteren was de achterbank van m´n auto weer volgezet. Ik was er gisterenavond niet meer aan toegekomen, om er iets van te verwerken. Behalve dan dat ik een portie witlof had gestoofd voor het avondeten en dat ons toetje bestond uit aardbeitjes en druiven. De rest stond nog altijd op de achterbank. En dus ging ik vanmorgen vroeg eerst eens op inspectie uit.

Het eerste wat ik tegenkwam was een doos pruimen: Reine Victoria´s. Deze pruimen waren ver heen. Ze waren overrijp en het vruchtvlees was zacht. Toch hoefden ze niet de groene container in. Deze pruimen waren nog prima om er limonadesiroop van te maken. Daarvoor moesten ze eerst worden ontsapt. Ik haalde m´n weckketel met ontsapper voor de dag, waste de pruimen en deed ze, hup, in de ontsapper. Hoef je verder niets aan te doen. Makkelijk toch?

Terug naar de auto om te kijken, wat er nog meer was. Ik vond een doosje met zakken prei. De buitenste bladeren waren snotterig geworden. Geen wonder in zo´n plastic zak. Wie verzint er nu, dat zulke prachtige bio-preien in plastic zakken verpakt moeten worden :-(. Behalve de snotterige buitenste bladeren was er niets mis mee. Dus maakte ik de preien schoon, sneed ze in ringen, waste de ringen en deed ze in een zak in de koelkast. Daar zag ik een lekkere stamppot prei in.

Bijna een kilo. Een beetje weinig groente voor als iedereen thuis is. Maar ik bedacht, dat er ook nog een pondje spruitjes lag. Dat marcheert best.

In het kratje van de preien lag ook nog een wit kooltje. Te weinig voor een complete maaltijd. Misschien gaat hij dienst doen in nasigroenten, of wordt het koolsla, of ... keuze genoeg.

Er kwamen ook vier venkelknollen te voorschijn. Daar ga ik van de week een lekker venkelsoepje van brouwen.

Voor de derde keer dook ik de auto in. Nu stuitte ik op twee dozen aardbeitjes. Dat had ik gisteren al gezien: die moesten snel op. En, kijk nou, er lag nóg een zak bio-preien bij de aardbeien. Dat komt mooi uit. Daarmee heb ik precies een goede hoeveelheid voor de stamppot. De preien werden schoongemaakt, gesneden en bij de rest in de zak gestopt. Fijn!

In de stilte van de vroege morgen stortte ik me op de aardbeitjes. Echt zo´n klusje waarbij je je gedachten kan laten gaan, terwijl je handen het werk doen. Er zaten nogal wat aardbeien bij, die beschimmeld waren. Maar er bleef toch een mooie schaal goede exemplaren over.

Bijna drie kilo! Ik besloot om er nu eens geen jam van te maken. Na de circa 400 potjes, die ik de afgelopen weken maakte, ben ik daar wel even klaar mee :-). Ik kookte de aardbeien in wat water zacht. Ik ga er aardbeiensaus (tova) van maken. Maar dat komt morgen bij leven en welzijn wel. Ik moest zo langzamerhand gaan stoppen met m´n groenten-en-fruit-reddingsactie. Huize Luijk ontwaakte. Ik had nog net tijd om voor het ontbijt het pruimensap door een neteldoek te laten lopen. De doos pruimen had maar liefst 5 liter sap opgeleverd. Het siroop maken moet ook morgen maar. Want ja, voor vandaag stond er wat anders op het programma: opruimen!

Maria en ik hebben weer hard aan ons 100-zakken-en-dozen-project gewerkt. De weckvoorraad is nagelopen, de potten zijn gepoetst, de planken en muren geschrobd. Heerlijk! En ja hoor, de gesteven kantjes hangen ook. Ha, ha. Ik had er vanmorgen met een achternichtje nog dikke pret om. Zij had zo moeten lachen om die foto van gisteren met die 10 boeken naast m´n bed. Maar hé: er hingen toch wél (bijna) gesteven kantjes in de garage :-). Inderdaad: lachwekkend. Maar ik geniet er lekker toch van :-).

De planken naast de deur zijn ook een stuk leger.

Het wordt nog eens wat. In elk geval verdwenen er weer drie zakken/dozen en kwam de teller op 63. Nog 37 te gaan.

Tijdens het koffieuurtje met schoonmama, vanmiddag, maakte ik de spercieboontjes schoon, die ik op de achterbank vond. Ha, lekker! Ook die hoeven niet te worden weggegooid. Een bruin plekje, daar krijg je heus niets van.

Bij verrassing vond ik ook een stuk of 8 doosjes met verse munt en theekruiden. Subiet werd er een grote thermoskan muntthee gemaakt. Zo krijgen we op een prettige manier ook meteen ons benodigde vocht vandaag weer binnen!

En die stamppot prei? Die aten we vanavond. Het was smullen. Aardappels, prei, kruidenroomkaas, een flinke lik zelfgemaakte mosterd en wat geraspte nootmuskaat. Voor de vleeseters een kipdijfiletje erbij. Mmmm!

Ja hoor, wéér een stukje verder :-)

Vandaag lonkte de garage. Nou ja...lonkte? Dat is niet waar. Eerlijk gezegd moest ik best even moed scheppen om ermee verder te gaan. Maar eenmaal bezig, was het zó fijn!

Maria heeft deze hele week nog geen school. Dat komt mooi uit. Wij willen de garage in deze week helemaal af krijgen. Als er niets tussen komt, gaat dat wel lukken.

Vorige week waren we begonnen met alles wat op de tafel stond op te ruimen. Daar waren we nog niet klaar mee. De tafel staat tegen de muur geschoven en er staan twee kasten bovenop. Bij elkaar is het zo een soort stellage, waar heel veel op/onder/in past. En om het af te maken, zijn er bóven die twee kasten nog twee lange planken aan de muur bevestigd, waarop mijn weckvoorraad staat.

Alles wat op de tafel en in de kasten stond, hebben we uitgezocht, opgeruimd, schoongemaakt. Ook de ruimte náást de tafel kwam aan bod en drie planken aan de muur naast de tafel. Klinkt vast heel ingewikkeld, al die planken en je kunt je er waarschijnlijk niets bij voorstellen :-).

Feit is, dat er lekker veel weg kon! In het hoekje naast de tafel stond nog een stuk auto. Een stuk auto? Ja: een rolluik en een hoedenplank van Willem z´n auto, die vorig jaar februari gestolen is. Het rolluik en die hoedenplank mochten weg. Er was veel glas, wat naar de glasbak ging. Er was een vuilniszak én er waren twee emmers vol rommel voor de container. Er was een oud biscuitblik en nog het één en ander wat naar de kringloop gaat. En tenslotte hebben we nog wat dingen geselecteerd, die ik in m´n marktplaatswinkeltje ga plaatsen. Al met al zijn er toch mooi weer vier zakken/dozen de deur uitgegaan. Het wordt zo langzamerhand aftellen. We moeten nog 40 zakken/dozen.

De vrijgekomen tafel en kasten, de muur en de planken: alles was vies en is grondig schoongemaakt. Eerst alles afgezogen met de stofzuiger met het borstelmondstuk en daarna alles geschrobd met heet water en een schep natriumpercarbonaat. Ik heb er de kokosborstel maar weer op gezet :-).

De muren en het plafond van de garage zijn helaas doorgeslagen. Het plafond zou geweldig opknappen van een witbeurt. Maar dat zit er dit jaar niet meer in. Geeft niet. Als alles schoon en opgeruimd is, is dat al een hele verbetering!

Intussen heb ik ook al wat voorwerk voor morgen gedaan. Morgen zijn namelijk de planken met weckvoorraad aan de beurt. Daar hangen prachtige handgemaakte kastrandjes aan, die vreselijk groezelig geworden waren. Ik kookte ze uit in water met (alweer) natriumpercarbonaat, daarna spoelde ik ze met schoon water en kraakhelder hing ik ze aan de waslijn te drogen. Ik moet ze nog strijken en stijven en geniet bij voorbaat al van het idee, dat ze straks aan m´n keurige planken zullen hangen. Ooit, ooit, word ik wellicht nog een echte, nette huisvrouw. Ha, ha.

Ja, dat is vooralsnog een lachwekkende opmerking. Want wat aan de ene kant van het huis wordt opgeruimd, wordt aan de andere kant van het huis natuurlijk weer een rommeltje. Niet dat dat erg is, hoor. Er wordt hier immers gelééfd en het is geen museum. Toch was de aanblik naast mijn bed vanmorgen lichtelijk confronterend. Ik ben dus zo iemand die 10 boeken tegelijk leest en dan ook nog over allerlei onderwerpen. Ik doe dat bij voorkeur in bed. En na een weekje kan dat er dus zo uitzien:

Droge rommel en dus niet iets om me druk over te maken. Het is in vijf minuten weer opgeruimd, toch?

De dag dreutelde voort. De was kon fijn naar buiten. Ik maakte een dubbele voorraad Lamme Teun voor de webshop en pakte de webbestellingen in. Ik reed naar het postkantoor en werd en passant nog door de groentenboer aangeschoten: of hij nog wat aan me kwijt kon. Best hoor. De achterbank werd vol geschoven met witlof en boontjes en aardbeien en rijpe pruimen en en en. Voordat ik thuis achter het fornuis schoof, zette ik me eerst achter een portie aardbeitjes. Mmmm. Dat had ik best verdiend ;-).

Vanavond was er nog een 10-minuten gesprek op school, was een een geschiedenisrepetitie over Napoleon te overhoren en kwam er nog iemand om brood, wat gesneden moest worden.

Ik denk dat ik nu nog maar even ga lezen. Eén boek tegelijk...;-)

Opruimen = leuke dingen tegenkomen :-)

Het leuke van opruimen is natuurlijk in de eerste plaats, dat er zooi uit je leven verdwijnt, waar je nooit meer één seconde aan hoeft te denken. Heerlijk! Ja, tegenwoordig heet dat heel hip ´minimaliseren´. Maar ik houd het op: opruimen. Bij minimaliseren denk ik aan kale ruimtes met alleen het hoogst noodzakelijk aan spullen. Bij opruimen denk ik aan: orde, schoon, gezellig, ruimte voor fijne dingen/bezigheden en ... mijn moeder! Bij mijn moeder was het altijd ordelijk!

Maar in de tweede plaats vind ik het ook zo leuk, dat je bij het opruimen altijd leuke dingen tegenkomt. Spullen waarvan je niet meer wist dat je ze had. Het voelt bijna als kadootjes, als je ze tegenkomt :-)

Maandagochtend grepen Maria en ik onze kans en gingen we weer fijn een poosje verder aan het 100-zakken-en-dozen-project. We waren vorige week gestopt bij de ´bruine kast´. Het bovenste deel van die kast heeft planken. Alles wat daarop stond, hadden we al uitgezocht. Maar daarna hadden we het zó weer terug gezet in de vuile kast.  Het onderste deel van de kast heeft deurtjes. Daar bewaar ik oude administratie. Nu ging alles, hup, naar buiten, op de tuintafel. Achter de deurtjes bleek niet alleen oude administratie te liggen, maar ook een verzamelingetje Tupperware. Oh, dáár waren dus de puddingvormen, waar ik een half jaar geleden naar heb lopen zoeken :-). 

Als ondernemer heb je de plicht om je administratie 10 jaar te bewaren. De mappen uit 2006 en 2007, die er lagen, mochten dus worden leeggemaakt. Ik kon het niet laten om even snel wat in de oude bankafschriften te snuffelen. Zo ontdekte ik, dat we in 2006 elke maand een vermogen aan gas en licht betaalden: 299,00!!!

Een heel verschil met nu. We betalen nu 177,00 per maand. Dat verschil is vooral te danken aan onze houtgestookte CV-haard, waarmee we ons hele huis verwarmen. De moeite van hout zagen, kloven, opstapelen, versjouwen, kachel aanmaken en aanhouden enzovoorts betaalt zich uit in klinkende munt. Toch leuk om dat eens zwart op wit te zien.

De mappen werden leeggemaakt.

Een grote stapel papier mocht naar de papiercontainer.

In een groot blik met allerlei troepjes vond ik de winst van de dag: 0,25 :-)

Nadat we alles uitgezocht hadden en Maria de kast keurig schoongemaakt had, mocht alles wat ik wilde bewaren weer de kast in.

Er is bij deze ronde niet zo heel veel weggedaan. Wel geordend en schoongemaakt. Dat is ook veel waard. Wat wegging was één big shopper naar de kringloop, een tasje rommel naar de container en een stapel papier in de papiercontainer.

Bij elkaar toch genoeg om weer 1 centimeter van het meetlint af te knippen. Nog 44 zakken/dozen te gaan!

Ook gisteren zijn we nog even een uurtje samen bezig geweest. We schuiven steeds een stukje verder op in de garage. De tafel was aan de beurt. Onder de tafel hebben we het voor de vakantie al uitgemest. Nu gingen we maar eens aan de slag met wat er óp de tafel staat. Heeeeel veel. Alles hebben we stuk voor stuk opgepakt en opgeruimd. Dit was puur een opruim- en poetsrondje. Niets weggedaan, maar toch veel ruimte gecreëerd. Onze handen jeuken om nu dóór te pakken. Je gaat het nu echt goed zien, dat er veel weg is!

We moeten het echter van af en toe een uurtje hebben. Vandaag kwam er niets van het project. Het was erg druk in de webshop en daarnaast moet het gewone werk natuurlijk ook doorgaan. Iets met was enzo ;-).

Ik begon de dag met het uitzoeken van alleenstaande sokken. Toch een regelmatig terugkerend werkje.

 En verder was er vandaag ook bijenwerk te doen. De bijen moeten nodig ingewinterd worden. Maar ik had nog wat honingramen op de kasten staan. Vanmorgen heb ik die er af gehaald. Nu moet ik nog bepalen hoeveel voer er in de kasten aanwezig is en kijken, of er nog bijgevoerd moet worden voor de winter. Dat moet echter op een andere keer, want er zat onweer in de lucht en dan zijn de bijen onrustig. Misschien lukt dat vrijdag wel. We zullen zien. En dan natuurlijk ook nog de honing slingeren!

Maaike en Maria reden samen voor me naar de molen voor de wekelijkse meelbestelling. En daarna reden ze meteen even langs de verpakkingenwinkel voor dozen, breed plakband enzovoorts. Fijn dat ze dat wilden doen! Dat scheelt me veel tijd. In die tijd kookte ik nog mangojam, ananasjam en aardbeienjam van fruit uit de vriezer. Ik had bijna geen ruimte meer om m´n brood of vlees in de vriezer te steken!

Vanmiddag hebben we de hele middag met z´n drieën webbestellingen klaargemaakt. Ook al zo fijn, om daar helpende handen bij te hebben!

Nadat alles bij postnl was afgegeven, schoof ik achter het fornuis. Voor 10 man eten koken is toch altijd nog ´een dingetje´. En, zoals er na de maaltijd weer werd geconstateerd: het is sneller opgegeten dan klaargemaakt. We aten heerlijk aardappels, worteltjes en vis. Ik had visschnitzels om te frituren en koolvisfilets om te stoven. Voor elk wat wils. Smullen hoor. En ja, het was snel verorberd, maar dat móest ook eigenlijk. Want direct na het eten gingen we naar de verjaardag van kleinzoon Marinus. Die keek uiteraard al met smart naar ons ons kadootje uit :-). Ha, ha.

Benieuwd wat morgen weer gaat brengen. Van sokken naar bijen naar wassen naar jam koken naar winkeltje spelen naar koken naar oma zijn. Het was weer een dag vol afwisseling!

Aardbeienjam

Vorig jaar was ik al in september door mijn jaarvoorraad aardbeienjam heen. Dat lag niet aan de enorme verkoop, maar aan mijn kleine voorraad ;-).

Dit jaar zat ik dus steeds te vlassen op leuke partijtjes aardbeien. Nou, dat heb ik geweten! De groentenboer wist me wel te vinden, als er wat kistjes over waren. Dacht ik, dat het nu zo langzamerhand wel gedaan zou zijn met die aardbeien, kwam er maandag toch nog weer 40 kilo naar me toe. Prachtige, hollandse aardbeien. Niets mee aan de hand. Moesten alleen snel verwerkt worden.

Nou, dat hebben we dan maar gedaan, he. Gisteren kon je tot op 100 meter van ons huis de aardbeienjam ruiken en de wespen vlogen zenuwachtig tegen m´n hordeur.

Ik heb nu echt heeeeeeel veel aardbeienjammetjes op voorraad. En daarom beloofde ik gisteren op FB een actie ermee. Omdat niet iedereen op Facebook zit, deel ik hem hier ook nog maar even. De actie geldt alleen vandaag:

3 potjes jam voor 5,00

Aardbeien Jam 3 potjes

Weer aan de slag en een leuk uitstapje

Deze week probeer ik de normale huishouddraad weer op te pakken. Het blijft bij een poging. Het ritme zit er nog niet in. Er staan dan ook wel erg veel niet-huishoudengerelateerde zaken in m´n agenda. Zo was er maandagavond de opening van het schooljaar van Maria en Jan. Dinsdagavond de verjaardag van een nichtje. Gisterenochtend een tante die op de koffie kwam, gisterenmiddag de kookrubriek voor Terdege die ik moest maken, gisterenavond een heerlijk uitstapje met Maaike (waarover straks meer), vanmiddag de tweewekelijkse therapie met Maria in het Sophia-ziekenhuis, vanavond de verjaardag van een zwager, morgen de opening van de woonvoorziening waar schoonmama is gaan wonen. Daarbij is het ook nog eens gezellig druk in de webshop. Tja...dan gaat de week wel heel snel om en is het lastig om die huishouddraad vast te houden. Geeft niet. Gewoon blijven proberen ;-).

Maria en ik hadden bedacht om deze week elke dag 1 uur aan het 100-zakken-en-dozen-project te werken. Ik kan je alvast verklappen, dat dat is mislukt. Maandag is de enige dag, dat het gelukt is. Niet één uurtje per dag dus, maar slecht één uurtje per week voor deze keer. Nou ja. Alle beetjes helpen. We hebben maandag alles wat bovenop de twee rolluikkasten lag uitgezocht, opgeruimd, schoongemaakt. Dat was niet zo heel veel werk. Ik bewaar op die kasten originele verpakkingen en dozen van diverse apparatuur. Ideaal als je daar plaats voor hebt! Als er iets met een apparaat is en het moet opgestuurd worden, schuif je het zó in de originele doos. De garantiebewijzen of aankoopfakturen van de apparatuur bewaar ik trouwens ook in de dozen. Er stonden echter dozen bij, waarvan de apparatuur al ver buiten de garantie was, of van apparaten, die ik niet eens meer heb. Die mochten heel snel verdwijnen en dat ruimde heel snel op. Verder staan er vloeistoffen voor de auto´s op de kast: ruitenwisservloeistof, koelvloeistof en dat soort dingen. Die mochten weer terug. Andere zaken die er lagen mochten óf weg, óf kregen een andere plaats.

Ruim binnen het uur waren we klaar en we zijn dus nog maar even snel door een volgende kast heen gegaan. De kast, die we ´de bruine kast´ noemen. Op de open planken staan m´n oliestellen (van mijn moeder geweest), keuken-gerelateerd spul én m´n kookboeken. 

Het onderste deel van de kast heeft deurtjes. Daar bewaar ik oude administratie. De deurtjes zijn dicht gebleven, maar de planken hebben we vlug, vlug even opgeruimd. Het schoonmaken komt de volgende keer aan de beurt.

Aan het einde van het opruimrondje was er toch weer genoeg wat weg kon! Behalve de overbodige verpakkingen en dozen, was er nog het één en ander wat naar de kringloop mocht en wat spul wat naar de container ging. 

Al met al vonden we, dat we best weer twee centimeter van het meetlint af mochten knippen :-).

Ruim over de helft zijn we nu. Nog 45 zakken/dozen te gaan!

Maandag en dinsdag heb ik ook nog een slinger aan m´n voorraad ananassen gegeven en er jam van gekookt.  Ik heb aardig wat potjes gevuld. Ik vulde ook een voorraadje van die mini-jampotjes. Die zijn bestemd voor kadootjes in de webbestellingen. 

Gisterenavond hadden we een gezellig uitstapje met Maaike. Eén keer in het jaar mag hier elk kind een dagdeel/avond met Willem en mij op stap. Hij/zij wordt dan eens lekker verwend en is de prins of prinses waar het exclusief om draait. Het programma wordt in overleg met het kind bepaald. Maaike wilde al heel lang graag naar een concert of zangavond. Het is een zangavond geworden, met vooraf lekker met z´n drietjes eten in een wokrestaurant. Het was allemaal niet in de buurt en het werd dan ook een echt avondvullend programma. 

Even over vijven reden we weg. Maaike wist toen nog niet, dat we zouden gaan wokken. Dat was een verrassing. Het was druk op de weg en om de file op de A15 te omzeilen, reden we via de provinciale weg dwars door de Alblasserwaard naar Noordeloos, waar we de A27 op schoten. We reden naar de de WokInn in Ermelo, langs de A28. Wat was dat genieten, zo met z´n drieën smikkelen van wát we ook maar lekker vonden!

Na het eten reden we naar Nunspeet, waar een concert was van de Verenigde Veluwse koren in samenwerking met christelijk ensemble Parlando.

We kwamen 2 minuten voor tijd bij de kerk aan. Het koor stond al klaar in de gang om naar binnen te gaan. De kerkzaal zat vol. Maar helemaal vooraan was er nog plaats voor ons drieën naast elkaar. We hadden er een prachtig plaatsje! 

Het was alleen al een feestje om het koor binnen te zien komen. Al die prachtige Veluwse klederdrachten!

Het ensemble kwam ervoor te zitten. Maaike zat op het puntje van de bank, nieuwsgierig naar de cellisten (ze speelt zelf ook cello). We konden bijna meelezen met de bladmuziek van de violisten, zo dichtbij zaten we. 

We genoten van de prachtige muziek en de (samen)zang. Vooral de vertolking van Psalm 42 vonden we heel bijzonder. Het was echt genieten.

Het was al tegen tienen toen we de kerk weer uit schuifelden. We wilden als herinnering aan deze mooie avond nog een CD voor Maaike kopen. Eén waar die Psalm 42 ook op staat. Helaas hadden we geen contant geld meer bij ons (dat was in de collectezak verdwenen ;-)) en we konden niet pinnen. Maar niet getreurd, want de CD bestellen we gewoon online. En dan kunnen we fijn thuis nog nagenieten en lang denken aan deze fijne avond!