Eindelijk!

Eindelijk kwam vandaag onze raambekleding! En wat ben ik daar blij mee!! In december kwamen wij hier wonen. En er moest nog zóveel gebeuren, dat die ´blote´ ramen nauwelijks opvielen. Maar stukje bij beetje werd ons huis gezelliger en ´bewoonder´. En die blote ramen gingen me op den duur wel vervelen. Het was niet mooi, want het zag er zo verhuizerig uit, vond ik. Het was ook niet praktisch, want de zon kon onbekommerd naar binnen schijnen en dan wordt het echt warm! We zetten wel steeds stukken karton voor de ramen, maar dat ziet er natuurlijk ook niet uit ;-). Het was ook lawaaierig. Althans: zonder raambekleding zijn de geluiden erg hard. Dat is niet bevorderlijk voor de rust.

Het duurde wat langer dan voorzien, voordat we raambekleding konden kopen. Maar eindelijk kwam er het dan toch van. We wilden praktische raambekleding en graag ook een soort die schoon te maken is. We zitten hier namelijk middenin de polder en in de zomer betekent dat: vliegen. En vliegen = vliegenpoep :-(. Eerst kwamen we uit op houten jaloezieën. Tja, daar poets je de vliegenpoepjes zó vanaf. Maar toen ik het me voorstelde, dat we dan allemaal horizontale ´tralies´ voor de ramen zouden hebben en we ons vrije uitzicht kwijt zouden zijn, wilden we toch liever iets anders.

We gingen op een dag naar onze ´huisleverancier´ van vloeren en gordijnen (knulst) met het idee om dan maar vouwgordijnen te kopen. Die kan je immers wassen, al is dat een monsterklus. We bespraken onze ideeën en de verkoper raadde ons die vouwgordijnen nu niet direct aan. Want dat wassen is inderdaad een vreselijke klus en zeker als je het over zoveel stuks hebt. Hij wist iets beters: soort rolgordijnen van Japans papier. Oersterk, in allerlei kleuren verkrijgbaar en licht vochtig afneembaar. Het was bovendien lichtdoorlatend, maar toch kijk je van buitenaf niet zomaar naar binnen. Lang verhaal kort: dat ´spul´ hebben we dan gekozen.

We hadden een stuk gipsplaat meegenomen met daarop een lik muurverf, van wat er op onze muren zit. Zo konden we nauwkeurig een bijpassende kleur uitkiezen. We zijn voor neutraal gegaan: ongeveer de kleur, die op de muren zit.

We hebben voor alle ramen op de benedenverdieping dezelfde raambekleding gekozen, behalve voor onze slaapkamer. Voor dat raam kozen we gewoon gordijnen. Mooie, rustige, dikke, bruine, kamerhoge gordijnen :-).

Vandaag kwamen er twee mannen om alles op te hangen. Ik zei het al: we zijn blij! Ons huis is nóg meer een thuis zo. Het is knus en gezellig. En weet je, hóe fijn het voelt om de gordijnen dicht te kunnen trekken, als je naar bed gaat!!! Dat voelt gewoon superdeluxe :-).

We zijn nog een beetje aan het stoeien met de hoogte waarop we de rolgordijnen willen hebben. Als ze tenminste niet helemaal naar beneden zitten tegen de zon. Maar we vinden vast snel de ideale stand. Ik merkte, dat ik het vanavond erg knus vond in de keuken (toen het donker werd) met de gordijnen op driekwart dicht. Dan kijk je niet tegen spiegelende donkere vlakken aan. En we bedachten net, dat het wel handig is om het gordijn voor het zijraam ´s avonds naar beneden te doen, zodat de ochtendzon niet in de werkkamer staat te branden. Kijk! Dat is nu inderdaad waarom we zo graag gordijnen wilden. Het is gewoon super praktisch. En dan ook nog mooi. Wat wil je nog meer ;-).

blote ramen

bekleed. Maar we hebben ze inmiddels een stuk hoger
We houden van weg kijken.

Zoiets

Gordijnen in de slaapkamer!

Heel blij met deze prachtige warme kleur

Dag Knulst! :-)

We zijn weer een flinke stap verder. Eindelijk dan toch.

Je let éven niet op ...

... en er is zomaar weer een week voorbij!

Tijd voor een logje.

Wat zijn we elke dag nog blij, dat Mucky terug is! Het vreemde is, dat ze zich totaal anders is gaan gedragen. Sinds ze bij ons was, was ze vooral bang en verlegen en maakte ze erg weinig contact. Nu komt mevrouwtje steeds naar elk van ons toe, ´praat´, wil geaaid worden. Het is net alsof ze eindelijk heeft geaccepteerd dat dit haar nieuwe thuis is en zich nu ook echt op haar gemak voelt. Ze durft nu ook weer gewoon op de kattenbak met de kap erop. Dat durfde ze vòòr haar escapade niet. Als die kap op de bak zat, poepte ze buiten de bak (bah bah bah). We hebben nu de kap erop, maar nog niet het deurtje ervoor. Dat zullen we er binnenkort ook maar voorhangen. Dan zijn we tenminste van de stank af. Nieuw is ook, dat ze zich heerlijk op de bank nestelt om daar te pitten. We verbazen ons er elke dag nog over en vinden het heel bijzonder.

Die bank ligt heerlijk, hoor.

Ik ben verder helemaal niet lui. 

Dol op zonnebaden.

Het grote voordeel van een kat is, dat je er verder niet veel omkijken naar hebt. Heel anders dan een hond. Je kunt dat toch totaal niet met elkaar vergelijken. Ciara groeit werkelijk als kool. Soms is ze een dwarse peuter. Ze is nu 4 1/2 maand. Maar ze leert snel.

Henk kan verwonderlijk goed met Ciara overweg. Hij heeft erg veel geduld met haar en laat haar minstens 1 keer per dag uit.

Zelf doe ik meestal ook één ronde. Vandaag deed ze het erg goed aan de lijn en ik heb extra lang met haar gewandeld.

Ik wandelde aan de overkant van het water langs ons huis. Leuk om ons huis zo eens van een afstandje te zien :-).

Het ziet er nog steeds wel wat ´verhuizerig´ uit. Volgende week zal dat beter worden. Dan komt de raambekleding. Joepie!!

Ook buitenom wordt er hard gewerkt. Wat een geluk dat Koos stratenmaker is en Hans in het groen werkt (en dus ook kan straten). Samen klaren ze de klus. Het gaat niet heel snel, want het moet allemaal in de avonduren of andere verloren uurtjes. Op de zaterdagen hebben ze vaak klusjes bij andere mensen. En dat gaat dan voor. Maar er komt nu echt schot in de aanleg van het terras. Extra motivatie is, dat Koos morgen jarig hoopt te zijn en dat vrijdagavond wil vieren. Dan is het wel handig als hij met z´n vrienden buiten kan zitten.

Vorige week is er eerst een pijp in de grond gelegd om het hemelwater van het dak af te voeren. Onder het stalgedeelte van ons huis zit de oude gierkelder. Daar kan het hemelwater op afgevoerd worden, zodat we het later kunnen oppompen om de tuin mee te besproeien.

Daarna kwamen er nog weer twee aanhangwagens zand op.

En vanavond werd alles keurig recht en glad gemaakt. Daar had Koos een handig apparaat voor bij zich. Geen idee, hoe zo´n ding heet. Maar het werkt als een trein, zo snel:

En hoewel het bijna donker werd, kriebelde het zó bij de jongens, dat ze toch echt nog even een klein stukje wilden leggen :-).

Ik zal vooral héél blij zijn, als alles dicht ligt en ik niet elke dag drie keer de stofzuiger moet hanteren om zand op te zuigen...

Ik geniet verder elke dag van de moestuin. Meestal is het m´n eerste hap buitenlucht: ´s morgens even in m´n tuintje kijken. Wat groeit alles mooi! Er valt ook elke dag wel iets te oogsten. Daar verbaas ik me over. Tenslotte was dit moestuintje dit jaar maar voor spek en bonen. Er is niets aan de grond gedaan en er is ook geen plan gemaakt. Maar toch! Behalve elke dag sla en aardbeien, haal ik ook regelmatig een courgette ervan af. Vorige week maakte ik de eerste pan courgettesoep van eigen courgettes! En ook de eerste boontjes zijn al geplukt.

Een mooie courgette, een snack-komkommer,
wat aardbeitjes: een rondje tuin.

Wat zijn er elke dag veel zegeningen. Leendert die zaterdag 24 werd. En zondag weer voor het eerst naar de kerk. Wat was ik stilletjes blij in het mij toebedeelde hoekje. En nu ga ik nog even 3 vers gebakken broden uit de oven halen.

¨Geef ons heden ons dagelijks brood¨  Mattheüs 6 : 11

Drie lange dagen

Vrijdagochtend ging ik samen met Maria naar het gemeentehuis in Nieuw-Lekkerland. Maria moest een nieuwe ID-kaart en dit was de dichtstbijzijnde locatie, waar we terecht konden. We hadden een afspraak om 9 uur en reden dus al bijtijds weg. Op dat moment was er heel even niemand thuis. Willem reed Jan naar school en zou snel thuis zijn. En Gerwin zou al gauw komen om in te pakken.

Toen we terugkwamen, was het koffietijd. En terwijl ik aan het koffiezetten was, keek ik, waar Muck was. Dat is zoiets, wat je automatisch doet. Maar hoe ik ook keek, of riep, of met het zakje kattesnoepjes kraakte, er verscheen geen Muck. Na de koffie ben ik al roepend en krakend het hele huis door gegaan. Van de twee zolders tot de kelder. Muck was weg!! Hoe dat ooit kon gebeuren? Alleen het dakraam stond open. Zou ze daar uit geklommen zijn???

Muck was hier bij ons nog nooit buiten geweest. Als een kat verhuist, moet je hem een aantal weken in huis houden, zodat hij kan wennen. En omdat Muck een verlegen poes is, hebben we die wen-periode verlengd. We hadden nog niet het idee, dat ze eraan toe was, om naar buiten te gaan.

Het werd een akelige dag. Elk moment waren we op zoek. Dan liep er weer één buiten te roepen. Dan was er weer één binnen op de gekste plekjes aan het kijken. Met elk uur dat verstreek, voelde ik me akeliger.

Maaike kwam met troostbloemen thuis, om me op te monteren.

En zelf probeerde ik te genieten van ons eerste prakkie kroten van eigen tuin.

Maar ik kon het poezebeest niet uit mijn hoofd zetten. Het was ook nog eens keihard gaan regenen en onweren. Ach toch. Ik ben al vroeg naar bed gegaan en heb uit pure frustratie een hele zak drop opgegeten....

Zaterdagochtend vroeg liep ik direct weer naar buiten om te zoeken. Het was nog heel stil. Ik zette alle deuren open, om de warmte, die nog in huis hing, te verdrijven. In m´n moestuin zat ik me op mijn hurken te verwonderen over de schoonheid van de courgettebloemen.

Dat Muck niet te vinden was, was een domper op al die pracht.

We gingen koffiedrinken bij schoonmama en daarna stelde Willem voor, om er eens éven tussenuit te gaan. We hebben het al zo lang druk met van alles en nog wat. En nu dat poezengedoe. Hij vond het beslist nodig, om even de zinnen te verzetten. Eerlijk gezegd, had ik een heel programma voor deze dag. Maar het werk zou echt niet weglopen. Dus...

Hans, Maaike en Henk wilden wel mee. Het plan was om naar Schoonhoven te rijden en daar een broodje te eten aan de rivier. We reden in Hans z´n auto en gingen ´binnendoor´, dwars door de polder.

We waren net twee dorpen verderop, in Brandwijk, toen ik zei: ¨Wacht eens even, er moet hier ergens een landwinkel zijn, waar je ook koffie en een broodje kunt krijgen.¨ Ik had het nog niet uitgesproken, of we zagen het al: De Riekjeshoeve. Hans trapte op de rem en draaide het erf op. Leuk!

We gingen de winkel binnen en we shopten boerenyoghurt, kadootjes voor de juffen van Henk, biologische aardappels (voor de zaterdagse frieten), een pakje speciale thee voor Dirk. We voelden ons toerist in eigen streek. Daarna kozen we allemaal iets te eten en te drinken. In afwachting van de tosti´s installeerden we ons buiten aan een tuintafel. Zo leuk! We konden ons huis bijna zien, zo dichtbij waren we! En we snoven de vertrouwde mestgeur op. Ha, ha, méér thuis kan haast niet. En toch voelden we ons helemaal uit!

We smulden van onze lunch. Henk vond het nog leuk om een beker melk uit de melktap te tappen. En daarna stapten we weer in de auto om nog een klein ommetje door de polder te maken en naar huis te gaan.

Vlak voordat we weer thuis waren, passeerden we kwekerij Bot. ¨HO!¨ riep ik. Ik wilde namelijk nog wat groentenplantjes om de gaten in mijn moestuin op te vullen. En die kwekerij was vast ook heel leuk voor Hans, om te kijken, dacht ik. En jazeker vond Hans dat leuk! En ook de anderen liepen geïnteresseerd rond, terwijl we plannen maakten over onze haag en eventueel wat fruitboompjes enzo. Dat is nog toekomstmuziek, maar plannen maken kan altijd, he.

Ik kocht wat plantjes, we maakten nog een praatje met de ´oude mevrouw Bot´ en reden de laatste kilometers naar huis.

Wat was dat leuk! En wat was ik hier enorm van opgeknapt!!

De rest van de middag was gevuld met dingen, die nog voor de zondag gedaan moesten worden. Lekker alles glad maken, brood bakken, bedden opmaken, een taart bakken voor het zondagse bakkie koffie

Maria zeemde

Jan stofzuigde

Vele handen maken licht werk!

En voordat we er erg in hadden, was het 17.00 uur en druppelde iedereen binnen. We zaten maar liefst met z´n zestienen aan de zaterdagse frieten. En daarna hebben we tot een uur of half 10 met z´n allen aan tafel spelletjes gedaan. Het was al met al net een echte vakantiedag. Het enige wat zuur was, was het weten, dat Muck weg was en weg bleef.

Ik had op internet gezocht en dan kom je allerlei verhalen tegen. Van mensen bij wie het poezebeest na weken toch weer terugkwam. Maar ook van mensen, die hun ontsnapte kat nooit meer terug vonden. Ik bleef dus tussen hoop en vrees, maar de hoop werd kleiner en de vrees steeds groter :-(.

Zondag waren we de hele dag met z´n achten thuis. We waren helaas niet ingedeeld voor de kerkdienst en beluisterden de diensten dus maar weer online (gelukkig is het einde in zicht!!). Tussen de diensten door zijn de kinderen nog weer de wei in gegaan, om naar Muck te zoeken. Zo´n beest blijft je echt bezighouden.

Na de avonddienst was Hans met Ciara buiten. Ineens werd Ciara onrustig. Haar haren gingen overeind, ze ging grommen en ze sloeg zelfs aan. Hans begreep niet goed waarom dat was. Hij deed Ciara in de bench en ging op onderzoek uit. In de verte zag hij een poes in de wei. En dat leek toch heus Muck! Hij pakte de verrekijker erbij. Ja, echt! Het leek Muck écht. Hij liep naar binnen: ¨Mam, kijk u eens. Het lijkt wel of ik Muck zie¨, zei hij. Ik rende naar buiten, keek door de verrekijker en ja hoor! Dat was écht Muck. Geen twijfel over mogelijk.

In no time stond de hele familie buiten. Willem riep en kraakte met het zakje van de snoepjes. En ja! Daar kwam ze aangerend!! Bij de tuin van de buren stopte ze. Ze leek bang. Willem ging erheen. De snoepjes wonnen :-). Willem kon haar pakken! We juichten! Als een koningin werd Muck over de drempel gedragen. Ze was uitgehongerd! Haar vacht was klitterig en verfomfaaid. En haar ene oogje was dik. Maar ze was er! We hebben haar overladen. Met brokjes en snoepjes en aaitjes en lieve woordjes.

En Ciara? die kreeg een lekker bot. Wat een speurneus heeft dat dier!

En wat waren dat drie lánge dagen!!!

Het grappige is, dat Muck helemaal veranderd is. Ze is ineens zó aanhankelijk en lief. Heel bijzonder dit. Het was al met al weer een hele gebeurtenis. Weer echt een geschiedenis om in de analen op te tekenen :-).

Bloei en pech

Op dit soort dagen van 30 graden plus kom ik altijd tot bloei. Dan ga ik ineens kasten opruimen enzo. Niet gepland, maar zomaar vanzelf. Zo vond ik me vanmorgen op de kamer van de jongens en die onderging zo ongeveer een metamorfose. Ik trok kasten leeg, sorteerde kleding

gooide ein-de-lijk overbodig laminaat en een overbodige lattenbodem op de plaatselijke verkoopgroep

stofzuigde de bedbakken, draaide was na was enzovoorts. En dat terwijl ik vanmorgen vroeg toch ook al 5 kwartier achter de strijkplank had gestaan.

Het is dat ik goed op m´n lijf moet passen en op tijd mijn rust moet pakken.

Na de lunch

schoof ik daarom heerlijk een poosje tussen de lakens :-).

De rest van de middag was ik druk met de webshop. Maria had een middag vrij en was met Thea naar een meertje. Ik werkte dus zomaar stilletjes door. Ik moet er wel bij zeggen, dat ik het heerlijkste plekje in huis heb om met zomerhitte te werken. De shop is namelijk in de voormalige stal en lekker koel.

Aan het einde van de middag ging ik in m´n eentje naar de post en daarna snel aan de slag in de keuken. We wilden wat vroeger eten dan normaal, want we moesten na het eten nog naar de molen om onze bestelling op te halen. Willem en ik zouden samen rijden. Gezellig even, zo´n ritje samen. Dacht ik...

Het liep een beetje anders. We waren net de van Brienenoordbrug over, toen de caddy ermee stopte! Er verscheen ´error´ op het dashboard en dat was het dan. Willem stuurde de auto eerst over de vrachtwagenstrook, totdat de vluchtstrook begon. Hij stopte zo dicht mogelijk langs de vangrail, maar het was hoe dan ook niet echt een veilige plaats. De vrachtwagens denderden vlak langs ons heen. Brrrrr.

Ik belde naar de ANWB en zei, dat we waren gestrand en niet echt op een handige plaats stonden. Eerst moest de telefoniste het kenteken van de auto weten. Door de zenuwen wist ik dat niet en Willem moest uitstappen (!) om te gaan kijken. Vervolgens wilde ze ons lidmaatschapsnummer hebben. Kaartje zat niet in mijn portemonnee. Dus moesten we postcode en huisnummer doorgeven. Daar bleek alleen een M. Luijk lid te zijn. Hé ja, dat is onze dochter. Maar dan staan wij zeker nog op ons oude adres in het systeem? En ja hoor, eindelijk gevonden. Intussen zweette ik peentjes en door het geraas van het verkeer kon ik die mevrouw steeds maar half verstaan. Het volgende wat ze wilde weten, was: het nummer op het dichtstbijzijnde hectometerpaaltje. We stonden te ver weg, om dat te kunnen lezen. Dus moest Willem wèèr uitstappen (!) om naar het hectometerpaaltje te lopen voor het nummer. Hè, hè, eindelijk was er genoeg info. Rijkswaterstaat zou ingelicht worden, zodat we zo snel mogelijk van die enge plek weggesleept zouden worden en intussen moesten we achter de vangrails gaat staan.

Ik begon mezelf uit de auto te wringen (dat ging niet gemakkelijk, want hij stond heel dicht bij de vangrail), toen Willem besloot om de caddy nog een keer te proberen te starten. Dat had hij ook al gedaan, toen we net gestrand waren, maar toen deed hij niets. En nu: hij startte!! En de error-melding was ook uit het dashboard. Joepie!! Opgelucht sloeg ik het portier weer dicht en we reden zo snel mogelijk weg van die enge, gevaarlijke plaats. Intussen belde ik nogmaals naar de ANWB. Nu om te zeggen, dat we wegreden. Ze zouden Rijkswaterstaat afzeggen. Mooi!

Maar ik zat  verder niet echt lekker meer in de auto. Steeds was ik bang, dat hij er weer mee zou stoppen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Veilig en wel kwamen we thuis. Mèt onze bestelling. Blij!

Ik heb vanavond niet veel meer gedaan, dan genoten van de mooie zomeravond. Ik ontdekte vandaag zowaar m´n eerste tomaat!

Groei  (de tomaat) en bloei  (het bloemetje) aan de tomatenplant :-).

En nu maar eens op tijd gaan slapen.

Op een halve vierkante kilomter

Even een klein berichtje om ´bij te praten´.

Ik zit in het Sophia Kinderziekenhuis, waar Maria therapie heeft. Helaas had ik er niet aan gedacht, dat mijn blog hier altijd geblokkeerd wordt en ik alleen kan schrijven, als ik hem thuis alvast geopend heb op m´n laptop. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en schrijf m´n logje gewoon in Docs en kopieer het straks thuis wel naar m´n blog.

Zoals altijd zijn de afgelopen dagen weer flink gevuld geweest. En alles gaat nog steeds in slow motion, omdat ik voortdurend bekkenpijn heb. Ik denk erover om er binnenkort toch maar eens mee naar de dokter te gaan en me te laten verwijzen naar een specialist.

Maar goed. Vooralsnog hobbel in in sloom tempo maar wat voort en ook slakken komen wel op hun bestemming.

Om snel weer bij gepraat te zijn, wordt dit een logje met veel beeld en wat minder tekst.

Zaterdag was het aardbeiendag. Voor het eerst dit seizoen maakte ik weer jam voor de webshop. De groenteboer had prachtige aardbeien in de aanbieding en ik kocht 13 kratjes van 4 kilo. Dik 50 kilo dus. De aardbeien waren rijp, maar nog helemaal goed. We zijn in die 50 kilo maar 2 aardbeien met schimmel tegengekomen! Maria en ik haalden de aardbeien al vroeg op

en gingen aan de slag met ontkronen. Ook Maaike hielp nog een poosje. En omdat de aardbeien mooi groot waren, schoot dat snel op.

Aan het einde van de ochtend was alles klaar en konden we gaan koken. Inmiddels was ook Jan-Hendrik, Maria´s vriend, van de partij. We hebben tot half 3 in een treintje gestaan en hadden toen 127 potjes klaar!

Daarna moesten Maria en Jan-Hendrik weg en heb ik nog 2 pannen alleen gedaan. De laatste 9 kilo schoongemaakte aardbeien gingen bij mijn broer in de vriezer. Die komen later aan de beurt. Er waren namelijk nog méér dingen te doen, die dag, dan jam koken.

Al om half 8 ´s morgens waren er twee kitters gearriveerd. Ze hadden een hele klus: het oude kit uit
de oude badkamer moest verwijderd worden en daarna moest alles daar opnieuw gekit worden.
In de keuken ontbraken nog altijd de tegeltjes achter de kookplaat. Die werden door de mannen
netjes aangebracht.

De tegels onder de houtkachel moesten nog worden gevoegd en ook daar was nog wat kitwerk. De nieuwe badkamer

en het nieuwe toilet moesten afgekit worden. En tenslotte hebben de mannen een keurig kitrandje gespoten aan de onderkant van de plinten in de woonkamer en de keuken. Deze hardwerkende mannen moesten natuurlijk wel regelmatig van koffie worden voorzien en ook was er een lekkere lunch.

En dan was er nog de verjaardag van Amarantha, de vriendin van Jan. Vanwege corona zijn we niet bij

haar thuis geweest, maar vierde zij haar verjaardag met ons, bij ons :-). Knus en gezellig. Met kadootjes
en taart.

Maar ook meteen met een kado voor Willem voor Vaderdag. De kinderen hadden de koppen bij elkaar
gestoken en bepaald, dat die bbq van ons écht niet meer kon. Ha, ha. Daar hadden ze wel gelijk in.
Ok, het ding doet het nog. Maar hij ziet er niet meer uit. Hij is dan ook 15 jaar oud en we hebben hem
heeeeeeeeeeeeeel vaak gebruikt! Er werd een nieuw exemplaar uitgekozen en deze kreeg Willem
zaterdagavond overhandigd. Dat zorgde meteen voor een avondvullend programma, want het ding
moest nog in elkaar gezet worden. Daar zijn ze serieus met drie man minstens anderhalf uur mee zoet
geweest :-).

Maar het lukte! En deze week hopen we hem in gebruik te nemen!

De praktische hoes kreeg Willem van mij :-) 

Ons leven speelt zich verder vooral hier in Bles af. Zo ongeveer op een halve vierkante kilometer.
En dat is prima. Ik vermaak me uitstekend. Geniet van huishoudelijke klusjes, zoals het bed opmaken
met zongedroogde, verse lakens. Ja, gestreken! Want dat vind ik fijn.

Met de moestuin, waar ik bijna dagelijks iets uit kan oogsten.

Gisterenavond zakte de buurman met z´n trekkertje in een sloot en Hans trok hem er met zijn auto uit. In corona-tijd is zoiets meteen een gebeurtenis :-).

Maria is inmiddels terug. Einde logje dus. Als afsluiter nog even een plaatje van het uitzicht
vanmorgen vroeg vanuit de inpakruimte.