Verkeersslachtoffers

Wij wonen langs een smalle weg, tussen twee dorpjes in. Het is een vrij drukke weg. Samen met de nog smallere weg aan de overkant van het riviertje voor ons huis, is het de meest gebruikte weg om tussen de dorpen heen-en-weer te rijden. De weg is nu geasfalteerd. Lang geleden was het een zandweg. Ik kwam er een foto van tegen op de fb-groep ´oud-Bleskensgraaf´. Kijk, dit is de molen vlakbij ons huis en de weg langs ons huis in oude tijden:

Als ik ga wandelen met Ciara valt het me op, dat ik elke dag doodgereden dieren langs/op deze weg tegenkom. Dat is vooral in het voorjaar, als de dieren minder opletten, doordat ze druk zijn met de voorplanting. Dode duiven, dode eenden, dode waterhoentjes, dode merels ... Ook onze kat Arie is op deze weg doodgereden. 

Ik vind het altijd een sneu gezicht, zo´n aangereden dier. Ciara wil er vaak even aan snuffelen. Maar bah, dat vind ik niet fijn. 

Een dag of drie geleden zag ik vlakbij een nèt aangereden mannetjes-eend op de weg liggen. Ik liep met Ciara en kon niet anders dan met een grote boog erom heen lopen. Het was nog maar net gebeurd, denk ik, want de eend was nog niet plat gereden. Wel was hij echt morsdood. Z´n ingewanden lagen op het asfalt :-(. Zoals ik er omheen liep, reden de auto´s er ook omheen. Maar op de terugweg zag ik dat een taxi-busje vlak voor de eend stopte. Er stapte een meneer uit en die pakte de dode eend op en legde hem respectvol in de berm. Ik was zó blij, dat die man dat deed!

Gisteren gaf ik een workshop ´Bak je eigen brood´ en had ik geen tijd om met Ciara te wandelen. Nu is vrijdag de dag, dat Willem voor de webshop werkt en de tijd dus aan zichzelf heeft. Hij nam daarom de ochtendwandeling met Ciara voor zijn rekening. Toen hij terug kwam, zei hij, dat er even verderop bij het bruggetje een aangereden eend lag. Wéér een. Ongeveer op dezelfde plaats. Maar al snel kwamen we erachter, dat dit een voor ons speciale eend was. Sinds twee dagen genoten we hier namelijk van een moeder-eend met wel 10 jonkies. Ze zwommen hier steeds voor ons huis. Af en toe stopten er auto´s, als het hele koor de weg overstak, naar een boerenslootje. 

Het bleek mis gegaan te zijn. Moeder-eend was dood gereden en de kindjes zwommen moederziel alleen in de Graaf. Toen Maaike het zag, waren het er nog zes. En ach, ja, de ooievaars cirkelen hier ook boven het water. Die broeden op de dorpskerken. Jonge eendjes zonder oplettende moeder zijn een gemakkelijke prooi. Ik vrees dus dat van het hele eenden-gezinnetje snel niets meer over zal zijn :-( Jammer, hoor.

Grillige april

Wat een bijzonder grillige aprilmaand beleven we dit jaar! Het is vooral toch wel erg koud. Maar ondanks de kou, gaat het in de natuur echt wel door. Zaterdagochtend kwam Maaike helemaal opgetogen naar beneden gedraafd: ¨De zwaluwen zijn terug!¨ Oh, wat geweldig! We renden naar boven om bij haar uit haar slaapkamerraam naar de nestjes te kijken. En jawel, hoor! Helemaal uit Afrika vandaan zijn ze weer naar hun nestje teruggevlogen. Hoe bijzonder!

Ook zie ik steeds nieuwe bloemen verschijnen, als ik Ciara uitlaat. Het eerste Fluitekruid staat aarzelend in bloei.

En ook spotte ik mini-sigaartjes. Ze groeien hard. Zullen die straks uitgroeien tot dikke knoeperts: Grote Lisdodde? Of is het Oeverzegge of Moeraszegge? In dat geval moeten de stengels driehoekig zijn, vertelde een lezeres me. Morgen ga ik eens aan de stengels voelen! En anders zullen we er de komende weken achter komen, wat het precies is. Zo leuk allemaal!

Vandaag kreeg ik een flinke sneeuwbui op mijn pet, toen ik Ciara uitliet. Poeh! 

Toen ik thuiskwam had ik zin in warme chocolademelk. Ik had geen cacao in huis en dus werd het een lekker bakkie koffie. Met een stukje overgebleven appelplaatcake. Mmmm. De koffiebeker was in stijl ;-).

Elke dag ben ik even bezig met al m´n zaaisels. Ik pot wat op, besproei jonge plantjes, zaai weer wat nieuws. Ook wat dat aangaat gaat het voorjaar zeker verder. Zodra de kou weg is, kan ik langzamerhand het één en ander gaan afharden en/of buiten uitplanten. De peulen schreeuwen om een plekje in de volle grond. Maar met nachtvorst lijkt me dat net nog te heftig. Wie weet lukt het eind van deze week wel. Ik heb al bedacht, dat ik peulen voortaan niet meer binnen voorzaai. Volgens mij win je er amper iets mee. En ik zit nu al een paar weken met die lange slungels in de vensterbank op onze slaapkamer. Maar ja. Alles moet je leren, hè. 

Zaterdag kreeg ik een leuk aantal AH-moestuintjes toegestoken van Maria en Geertje. Zo leuk! Dit jaar zit er in elk setje een potje met groentenzaden en een potje met bloemenzaden. Ik had twee potjes met cosmea. Dat heb ik eerder weleens gezaaid en was toen een succes. Hopelijk lukt het nu net zo goed.

Tussen de bedrijven door probeer ik af en toe een opruimklus of een schoonmaakklus te doen. Vorige week lukte dat niet echt, doordat we een werkdag minder hadden (Tweede Paasdag) en we ook de drukte van de bruiloft van ons nichtje hadden. Toch heb ik onverwachts op zaterdag nog een klusje ter hand genomen. Ik maakte onze XXL-frituurpan schoon. Willem had het vrijdagavond al gevraagd. Toen had ik het een beetje afgewimpeld. De zaterdag is meestal al druk genoeg. Maar ik was zaterdag lekker vroeg opgestaan en had meteen de sokken erin gezet. En om een uur of half 9 besloot ik, dat ik die frietpan toch maar moest doen. Des te lekkerder zijn dan de frieten :-).

Mmmm. Het is élke week weer lekker. En élke zaterdagavond schuiven de kinderen weer hongerig aan tafel. Dat is toch wel echt zo´n familiemoment, wat kostbaar is! Daar draag ik graag m´n steentje aan bij, door regelmatig die frietpan te poetsen ;-)

Een bruiloft in corona-tijd

Vandaag trouwde een nichtje (dochter van mijn zus) en maakten we voor het eerst van dichtbij een bruiloft in corona-tijd mee. Wie weet was dit een voorproefje voor de bruiloft van Maaike en Jaap, die in september hopen te trouwen.

Aanvankelijk leek het erop, dat de maatregelen rond deze tijd versoepeld zouden zijn. Maar tijdens de laatste persconferentie werd duidelijk, dat de strenge lockdown-regels nog zouden gelden. Dat vergde de nodige creativiteit om er toch een feestelijke dag van te maken. Iets wat zéker goed gelukt is!

Het leuke was, dat het zo onderhand een heel familie-gebeuren was. Vanmorgen vroeg kwamen er al de eerste berichtjes in de brussen-app. Onze Trijnie was namelijk al sinds 5.00 uur bij mijn zus bezig om daar 5 personen van een feestelijk kapsel te voorzien. Op datzelfde tijdstip liep onze Maria slaapdronken de trappen naar de workshopzolder op. Daar was ze al 2 dagen bezig geweest (samen met haar vriend) om maar liefst 13 taarten te bakken. De taarten moesten nu allemaal aangesneden en de punten per stuk in een doosje verpakt worden. Ja, ook de taart moest uiteraard corona-proof!

Mijn zus Maaike zou de koffie en de lunch verzorgen en appte, dat de koeken en salades klaar stonden en de auto geladen was.

Broer Jan had intussen gezorgd voor vers gesneden ham.

Wat gezellig om zo met elkaar mee te leven, als één van onze kinderen trouwt! Ik vond het echt speciaal.

Om 11 uur zijn Maria en ik de 130 stuks taartpunten naar de locatie van de drive-thru gaan brengen. Bij thuiskomst hebben we hier nog snel de boel aan kant gemaakt en vroeg in de middag reden we met z´n vieren naar Dordrecht, naar de Julianakerk. 

De dominee had een toepasselijke trouwtekst uitgezocht, zo vlak na Pasen. De tekst was uit de geschiedenis over de Emmaüsgangers:

En het geschiedde terwijl zij samenspraken en elkander ondervraagden, dat Jezus Zelf bij hen kwam en met hen ging. (Lukas 24:15)

Het thema was: ¨Samen op de weg¨

Na de dienst was de receptie, die als drive-thru was vormgegeven. Maar voordat we naar de locatie van deze receptie gingen, haalden we eerst Jan op van school. Hij zit middenin de laatste toetsperiode voor zijn eindexamen.

Met z´n vijven reden we naar De Paradijshoeve in Ridderkerk. Daar stond een aardige file opgesteld. Eén voor één reden de auto´s met gasten langs de tent, waaronder het bruidspaar en de beide ouders stonden. Met iedereen maakte het bruidspaar een praatje en daardoor duurde het wachten best lang. Maar dat was helemaal niet erg. We werden namelijk voorzien van een heerlijk flesje biologische appelsap en konden kiezen voor een zakje patat of een saucijzenbroodje erbij. Het leek McDonalds wel. Alles werd zo door het raam van de auto aangereikt en al smikkelend was het wachten op onze beurt zó voorbij.

Bij het tentje aangekomen feliciteerden we het bruidspaar en overhandigden de kado´s en maakten ook een praatje met zus en zwager en ouders van de bruidegom. We kregen een mooie foto van het bruidspaar als aandenken.

Daarna reden we langs een tafel, waar we konden kiezen uit koffie/thee/fris en daar kregen we allemaal de ons welbekende taartpunt uitgereikt. 

Al met al vonden we het heel geslaagd. En onze Maaike? Die verlangt er steeds harder naar om ¨De Bruid¨ te zijn :-).

Tegenstelling (2)

 Mijn vorige logje begon ik als volgt:

´Dood en leven. Dat is toch wel de grootste tegenstelling, die je kunt bedenken.´

Laat nu de preek van vanmorgen als thema juist deze tegenstelling hebben! 

Vanmorgen hebben Maria en Jan-Hendrik Openbare Geloofsbelijdenis afgelegd. De tekst die ze meekregen was Galaten 2 vers 20a:

Ik ben met Christus gekruist; en ik leef (...)

De dominee schreef boven zijn preek:

Een vrijmoedige belijdenis van dood en leven

En had als gedachten:

1) gekruist met Christus

2) levend door Christus

Het is toch altijd weer heel speciaal om zoveel jonge mensen hun ja-woord te horen geven. We waren erg blij, dat we daar getuige van mochten zijn.

Na de dienst hebben Willem en ik bij Jan-Hendrik thuis koffie gedronken. Maria en Jan-Hendrik zijn -geheel volgens traditie- overladen met boeken. 

Intussen waren de andere kinderen vast naar huis gegaan. Wat denk je? Onderweg naar huis komt Hans een pechgeval tegen. Bleek z´n bloedeigen broer daar langs de N214 te staan. Ha, ha. Gelukkig had Hans een werkbroek in z´n auto liggen. Die heeft hij over z´n kostuum heen aangetrokken om onder de kapotte auto te kunnen kijken. 

Het einde van het liedje was, dat Koos z´n auto met een boomband achter Hans z´n auto werd vastgemaakt en hij zo naar huis werd gesleept. Het was op z´n minst een lachwekkend gezicht :-).

Later deze middag zijn Maria en Jan-Hendrik naar ons thuis gekomen en hebben ook daar boeken en een boekenbon kado gekregen. Ze kunnen wel vast gaan sparen voor een boekenkast :-).

De dag vloog om. Vanwege het superkoude weer was er niet veel meer te doen, dan koffie drinken en bij de kachel kruipen. Brrr. Zelfs een wandeling zat er niet in. Natte sneeuw en hagel.

Al met al zijn de Paasdagen weer omgevlogen. Er ligt maar een korte werkweek voor ons. Met op donderdag ook nog eens een vrije middag, want dan hoopt een nichtje te trouwen.

Met Willem z´n herstel gaat het gelukkig heel goed. Hij mag al halve dagen werken. Echt super fijn!

Tegenstelling

Dood en leven. Dat is toch wel de grootste tegenstelling, die je kunt bedenken.

Gisteren was mijn dag gekleurd door juist deze tegenstelling.

Die eerste zomerse lentedag, met een temperatuur van boven de 20 graden, zinderde van nieuw leven. Alle vroegbloeiers staan er in één keer op z´n mooist bij. Mijn ogen deden zeer van het kijken, tijdens mijn rondje met de hond.

dotterbloemen

En weet je nog, dat ik pas schreef over paarse, pluimvormige bloemen, waar ik de naam niet van wist? Van alles kanten kreeg ik het te horen: het was het Groot Hoefblad. Ik heb de bloei van deze bloemen gevolgd. Zo gaaf!

22 maart, in de knop

29 maart, beginnende bloei

nu, bijna uitgebloeid

Je ziet nu ook die grote bladeren komen. De bloei is al bijna voorbij. Prachtig!

Maar ´s avonds reden Willem en ik naar goede vrienden, waar plotseling rouw gekomen was. Zondagavond overleed een geliefde man en vader. Er was slecht één zucht tussen leven en dood...

Ach wat heb ik sinds het telefoontje van zondagavond veel herinneringen opgehaald. Ook heb ik weer extra veel aan mijn ouders moeten denken. Ze zijn al bijna 5 jaar geleden overleden. Maar als je zegt, dat het vorig jaar gebeurde, geloof ik het ook. De herinneringen voelen nog zo vers. Ik geloof niet dat verdriet slijt. Verdriet wordt wèl anders. Althans, zo ervaar ik dat. Is het verdriet aanvankelijk vol pijn en heel rauw, later wordt het vermengd met de glimlach van goede herinneringen.

Zo moesten wij vanavond aan tafel zomaar even aan Arie, onze eerste kat, denken. Die werd op zo´n mooie lente-avond dood gereden. Ik heb het even nagekeken. Dat was vorig jaar op 14 april. En Muck is deze maand dus ook alweer een jaar bij ons. Hopelijk mogen we nog lang van haar genieten!

Kwaliteitscontrole

In onze webshop verkopen we veel lekkers en natuurlijk eten of snoepen we daar regelmatig van. Als het om snoepen gaat, noemen we dat heel omzichtig: kwaliteitscontrole. Dan nippen we gezellig aan een glaasje advocaat, of we bakken lekkere koekjes, of nemen ´s avonds eens een handje nootjes. Ja, ja. Eigenlijk is die kwaliteitscontrole natuurlijk dringend nodig ;-).

Daarom bakte ik vanavond ook zomaar een paasstol. We hebben de afgelopen weken heel wat paasstol-bakpakketten ingepakt. En morgen gaan er in één keer 74 stuks op de post als paasattentie van een bedrijf voor de werknemers. Ik vond ineens, dat ik niet zóveel pakketten op de post kon doen, zonder zelf zo´n stol gemaakt te hebben. Jawel! Kwaliteitscontrole, hoor!

En zo komt het, dat we morgenochtend een heerlijke, versgebakken paasstol bij het ontbijt hebben. Mmmm!

En vooruit! Ook twee kloosterbroden. Om het gezonde evenwicht nog een beetje te bewaren. Ha, ha.

Ik heb verder vandaag hard gewerkt en voel m´n lijf. Mijn moeder zei altijd, als ze hard gewerkt had: ¨Ik ben zo stijf als Haarlem!¨ Taalkundig klopt dat volgens mij niet helemaal. Maar dat maakt niet uit. Ik snap prima wat ze bedoelde. Sterker: ik voel precies wat zij voelde ;-). Poehee.

Ik ben vanmorgen al om 5 uur Wonderpannen gaan poetsen en assembleren. Vorige week stond dewonderpan.nl op de shoppingpagina van de Landleven. Dus hebben we het nu druk(ker) met de pannen.

Na het rondje met Ciara heb ik samen met Maria pakketten van gisteren afgemaakt. Er was gisteren een storing in de postlabels-software, waardoor een deel van de pakketten niet naar de post kon. Nu konden we gelukkig weer labels printen en gingen de pakketten alsnog naar de post. We haalden meteen de kaartjes op, die we bij de 74 paasattenties moeten doen en ik reed meteen maar even langs de pomp. De tank was weer bijna leeg. Ook appte ik voor een afspraak bij de garage, want de airco van de auto blijkt het niet te doen. Die zal wel gevuld moeten worden. Daar kom je dan de eerste de beste warme lente-dag achter.

Thuisgekomen hebben Maria en ik de hele dag hard gebuffeld tot 16.00 uur. Natuurlijk namen we wel onze pauzes en zaten dan heerlijk in de zon koffie te drinken. Tussen de bedrijven door geniet ik van alle zaaisels, die zo mooi opkomen. En ook van de rabarber, die je bijna de grond uit kunt zien schieten!

Vanavond na het eten heb ik zomaar eventjes nog wat onkruid gewied. We hebben een grote punt tuin, waar ik graag kruidentuin van maak. Maar dat gaat dit jaar nog niet lukken. Ik zal al blij zijn, als mijn moestuin wat meer vorm krijgt, dan vorig jaar en als er voor het huis zoiets als een bloementuin komt. Vorig jaar had ik in die punt een bijenmengsel gezaaid. Maar daar kwam nagenoeg niets van terecht. Toch is dat, wat ik nòg een keer wil proberen. Ik heb nu een zakje vers bloemenzaad/bijenmengsel. Wie weet was het zaad van vorig jaar wat ouder en ontkiemde het daardoor niet goed. Ik wil een tweede poging doen. Wordt het weer zo´n zielige wildernis met hier en daar een verdwaald bloemetje, dan wordt het zonder pardon gemaaid en leg ik er een grasmatje in. Dan ziet er er in elk geval verzorgd uit. Maar goed. Die punt tuin moet voor het zaaien 100% onkruidvrij zijn. Er daar heb ik een mooi beginnetje mee gemaakt.

Het was heerlijk om even met mijn handen in de aarde te wroeten.

Maar er moest ook nog brood gebakken worden. En daar heb ik toen die kwaliteitscontrole maar van gemaakt. De broden zijn net uit de ovens. En nu ga ik eens een beetje bijtijds naar bed. Au, au, wat ben ik stijf!

Beetje lente en een beetje winter

Zo gaat dat op de grens van een seizoenswisseling. Dan heb je dagen, dat je van twee walletjes snoept. Vandaag was het hier een beetje lente (een beetje véél lente!) en een beetje winter.

Lente was het vooral zodra ik mijn hoofd buiten de deur stak. Het rondje met Ciara was een feestje. Behalve dat ik genoot van alles wat groeit en bloeit, had Ciara vast ook de lente in d´r kop. Ze was aardig dol. Graven als een malle. 

Overal snuffelen natuurlijk. En op het laatst wist ze van gekkigheid niet welke kant ze op wilde rennen en sleurde ze me ongeveer de Hofwegen over. Dat kwam ook wel, doordat Willem haar stond de roepen :-). Willem mag nog niet met haar lopen. Ik ben veel te bang, dat z´n operatiewondjes open gaan, als hij een plotselinge ruk van Ciara krijgt. Ze is zó sterk! Het gaat gelukkig wel heel goed met Willem. Maar zijn buik moet natuurlijk wel de tijd krijgen om te genezen. 

Ciara de hond en Muck de kat zijn flink aan het verharen. Tja, ook dát is lente! De wintervacht moet eraf!

Hans heeft Ciara vanavond, toen hij uit z´n werk thuiskwam, eens lekker geborsteld. Heerlijk vond ze het!

Muck is nu veel meer buiten, dan een paar weken geleden. Toen lag ze meestentijds heerlijk bij de kachel. Nu is ze vaak buiten. Alleen rond etenstijd is ze geheid binnen. Kijk! Ze komt gewoon óók aan tafel zitten. In de hoop, dat ze iets lekkers krijgt, natuurlijk :-)

Vanmiddag dronken we onze koffie buiten. Ook zo´n lente-gevoel!

Wat er dan vandaag voor winterachtigs was? Nou, onze warme maaltijd. Ik had namelijk nog één zak hutspot in de vriezer. En die kwam vandaag mooi van pas. 

We moesten namelijk vroeg aan tafel. En dan is zo´n zak voorgesneden hutspot lekker gemakkelijk. Het was de laatste catechisatie-avond van het WINTERseizoen. Zie je wel. Toch nog twee restantjes ´winter´ op deze verder zo lente-achtige dag!

In de top 10

Vandaag was het de dag van de operatie van Willem. Hij moest om kwart voor 8 in het ziekenhuis zijn en we reden daarom om kwart over 7 weg van huis. Het liep allemaal gesmeerd en keurig op tijd arriveerden we in het ziekenhuis in Zwijndrecht. 

Er hing een opgewekte, vriendelijke sfeer, daar op de dagbehandeling. Willem kreeg een 1-persoonskamer toegewezen en al snel kwam een zuster voor de intake. Zij vertelde daarbij ook, hoe het verloop van de dag eruit zou zien: na de intake moest ik het ziekenhuis verlaten en ik zou gebeld worden, zodra Willem na de operatie weer op zijn kamer was. Dan zou ik horen, hoe de operatie was verlopen. Vervolgens moest ik er op rekenen, dat het toch wel snel 16.00 uur zou zijn, voordat ik hem zou mogen ophalen. 

Toen alle controles waren gedaan en de vragen waren afgehandeld, zei de zuster heel vriendelijk: ¨U mag gerust nog wel even blijven, hoor. Het is hier toch een 1-persoonskamer.¨ Waarop Willem heel ad rem vroeg: ¨Heeft u dan misschien een bakkie koffie voor d´r?¨ ¨Natuurlijk! Als u daar tegen kunt?¨ Ja hoor, daar kon Willem wel tegen, dat ik koffie dronk, terwijl hij zelf nuchter moest blijven. En zo genoot ik nog even van een lekker kopje cappuccino. Maar daarna was het dan toch tijd om te vertrekken. Raar hoor, om Willem daar zo achter te laten :-(.

Tegen elven ging mijn mobiel. Ja! Het ziekenhuis! Een verpleegkundige van de OK belde, om te vertellen, dat de operatie achter de rug was. De galblaas was verwijderd en er zaten joekels van stenen in. Wel zo groot als paaseieren, vertelde ze. Willem werd naar de uitslaapkamer gebracht en zodra hij weer op zijn kamer zou zijn, zou een verpleegkundige van de dagbehandeling mij bellen.

Dat gebeurde een uurtje later. De zuster vertelde, dat alles goed was en dat Willem aan een boterhammetje zat. Toen ik zei, dat ze hem mijn groeten maar moest overbrengen, zei ze: ¨U mag hem zelf wel even aan de telefoon.¨ Wat fijn, om zijn stem weer te horen. Hij was emotioneel. De zuster nam de telefoon weer terug en zei, dat ik rond 16.00 uur naar het ziekenhuis mocht komen. Ik moest dan eerst langs de apotheek om pijnstillers op te halen en verder moest ik meteen een rolstoel mee naar boven nemen.

Maria en ik voerden inmiddels een race tegen de klok. We wilden om 15.00 uur naar de post rijden met zoveel mogelijk bestellingen. Daar vandaan zou ik naar Zwijndrecht rijden om Willem op te halen en Maria zou naar Rotterdam rijden om Jan op te halen. Wat hebben we samen hard gewerkt!

Het lukte, zoals we het in ons hoofd hadden. Alleen stroopte het verkeer nogal op en moest ik lang wachten bij de apotheek. Daardoor kwam ik wat later aan bij Willem. Ik had eigenlijk gedacht, dat hij al kant-en-klaar op mij zou zitten te wachten. Maar dat was niet zo. Hij lag nog in zijn OK-hemd en de infuusnaald moest er nog uit. Maar alles ging goed!

Natuurlijk moest ik ook de steen bekijken. De zuster van de OK had al gezegd, dat ze hem in een potje gedaan had en dat Willem hem meekreeg. Nou, hij zat al in zijn tas. Mèn! Wat een joekel! De chirurg had gezegd, dat deze steen in zijn top 10 staat. Geen wonder dat Willem zo´n last had en dat die gal-aanvallen vaak zo lang duurden!

We kwamen pas om half 6 thuis. En toen heb ik eerst een lekker vers bakkie koffie gezet en daar samen met Willem van zitten genieten op de bank. Even thuiskomen!

Daarna bakte ik een stapel pannenkoeken, waar Willem nu ook eens onbekommerd van kon eten. Echt apart, dat dat nu kan!

Al met al is het een bijzondere dag. Hopelijk gaat Willem z´n herstel voorspoedig. En z´n bloeddruk? Die was vanmiddag prachtig! Die hoge waarden waren gewoon de zenuwen ;-).

Z´n tasje staat klaar

Willem z´n tasje staat klaar. Morgen moeten we al vroeg op stap naar het ziekenhuis. Willem moet geopereerd worden. Z´n galblaas wordt verwijderd. We zijn blij, dat hij toch nog betrekkelijk snel aan de beurt is. Ik las dat in het Noorden de reguliere zorg weer wordt opgeschort vanwege corona. Het had toch wel jammer geweest, als het niet door kon gaan. Sowieso heeft het er om gespannen, al was dat vanwege een andere reden: 

Vanmorgen werd Willem al vòòr negen uur gebeld door het ziekenhuis. Ze misten nog een bloeddrukmeting. En ja, die moest per se in het ziekenhuis worden gedaan. Echt efficiënt, als je dan voor een bloeddrukmeting heen-en-weer moet rijden van Bleskensgraaf naar Dordrecht. Maar goed.

Om 11 uur had Willem de afspraak voor die bloeddrukmeting. Bleek z´n onderdruk 118. Veel te hoog dus. Hij mocht weer terug naar de wachtkamer, dan zouden ze na 10 minuten nòg een keer meten. Zo gezegd, zo gedaan. En hoewel de bloeddruk toen wel wat beter was, was hij nog steeds te hoog. Er werd een anesthesist bij gehaald, die het nog een keer goed bekeek. Hij besloot, dat de operatie door kon gaan, zij het dat er iets meer kans is op complicaties. Pfff.

Intussen zit Willem hier nu ongeveer elk uur z´n bloeddruk te meten, in de hoop, dat die ineens de waarde heeft van die van een jonge vent ;-).

Als alles goed gaat, mag ik m´n lief ergens in de loop van de middag weer ophalen. En dan ga ik hem maar eens fijn een poosje vertroetelen. Doordat het een dagbehandeling is, zou je er zomaar licht over gaan denken. Willem had z´n manager verteld, dat hij op vrijdag geopereerd moest worden en zei daarbij, dat hij nog niet wist, of hij op maandag wel zou kunnen werken. ¨Dat zal toch nog wel niet?!¨ reageerde zijn manager. En nee, dat is inderdaad niet de verwachting. Het duurt 1 tot 2 weken, voordat je weer aan het werk kan, lazen we in een foldertje. Dat wordt dus een soort lange paasvakantie.

Vanwege corona proberen ze in het ziekenhuis zo efficiënt mogelijk te werken. Als het even kan, gaat het online of telefonisch. Het gevolg is, dat je maar minimaal wordt geïnformeerd, is onze ervaring. Je krijgt een stapeltje foldertjes toegestoken en dat is het zo´n beetje. En uiteindelijk gaat het niet eens echt efficiënter dan voorheen. Zo was de intake bij de anesthesist bijvoorbeeld telefonisch. Eerst moest Willem een lange vragenlijst invullen en die mailen of uploaden. Daarna kwam dus dat telefoontje met min of meer dezelfde vragen. Vervolgens moest Willem alsnog naar het ziekenhuis voor het hartfilmpje. En op een andere dag, op een andere locatie, voor de bloeddrukmeting. Longen zijn niet beluisterd. Iets wat volgens mij altijd standaard gebeurde tijdens de intake bij de anesthesist. Afijn. Het zal allemaal wel. De logica van de maatregelen ga ik echt niet meer proberen te begrijpen.

Voor nu ga ik zo langzamerhand het brood eens uit de oven halen en dan de wieg maar in. Er wacht me morgen een drukke dag.

Behulpzaamheid

Gisteren schreef ik over pluimvormige planten, waar ik de naam niet van wist. En, zó leuk, hoe ik van alle kanten mailtjes en appjes kreeg van mensen, die het wisten! Door al die behulpzaamheid weet ik nu, dat het de bloemen zijn van het Groot Hoefblad. Ik heb er zelf ook nog even wat op nagelezen. Het Groot Hoefblad krijgt èèrst bloemen en pas daarna indrukwekkend grote bladeren, zoals rabarberbladeren. Die bladeren ken ik wel. Maar ik wist dus niet, dat die voorafgegaan worden door prachtige bloemen, die al eind maart/begin april bloeien en ook nog eens echte bijen-bloemen zijn. Nu zal ik de komende dagen met nòg meer nieuwsgierigheid en interesse naar die roze pluimen kijken.

Vandaag deed ik het rondje met Ciara pas in de middag. Vanmorgen gaf ik namelijk de workshop ´Creatief met bijenwas´. Er waren maar drie deelnemers, wat eigenlijk wel heel knus was. De workshop met bijenwas heb ik nog niet zo vaak gedaan en schud ik daardoor niet zo gemakkelijk uit mijn mouw, als de workshop ´Bak je eigen brood´, die ik na al die jaren wel kan dromen. Ik merkte dan ook, dat ik hem na afloop best voelde zitten. Tegelijkertijd voel je de voldoening als de mensen blij weggaan. Tijdens de workshop maakten ze een bijenwasdoek, twee waxinelichtjes en een potje lippenbalsem. 

Vanmiddag heb ik samen met Maria de web-orders ingepakt. De dagen hebben op het moment een beetje een ander ritme. We hebben namelijk besloten om Jan tijdens zijn laatste schoolweken naar school te brengen en weer op te halen. Hij loopt een beetje op zijn tenen en dit helpt hem hopelijk de laatste weken door. Hij heeft er zelf voor gekozen om blokweken te maken van het eerste tot en met het achtste uur. De uren dat hij geen les heeft, kan hij op school werken en zo wat achterstanden wegwerken. Hij is er gisteren mee begonnen en heeft er zo nu twee dagen op zitten. Het gaat eigenlijk wel lekker, dus we houden het er maar een poosje in. Willem brengt hem ´s morgens weg en ik haal hem ´s middags op. Het kost me een uurtje van kwart voor vier tot kwart voor vijf. Dat is eigenlijk het uurtje, waarin Maria en ik altijd de pakketten naar de post brengen. Nu doen we dat eerder, of Maria doet het alleen. Het mooie is, dat ik bijtijds thuis ben om wat meer op m´n gemakje te kunnen koken. 

Vandaag was het aardappels, groenten, vlees. Dat eten we vaak een keer of vier per week. Heerlijke, kruimige, Zeeuwse aardappels, wortels en ijsbergsla en kippenworstjes schaftte de pot vandaag. Er zijn op het moment weinig betaalbare groenten. Maar wortels zijn echt voordelig en vinden ze hier heel lekker. De ijsbergsla was 89 cent per stuk en dan neem je de zwaarste (is meestal niet de grootste). Dan heb je lekker veel. Het leuke aan sla is, dat je het elke keer anders klaar kunt maken. Vandaag gingen er wat fetablokjes door, wat in stukjes geknipte gedroogde tomaat, stukjes augurk en honing-mosterddressing. Er kwam ook nog een schaal komkommerblokjes naast. Lekker hoor. De kippenworstjes was nog een vriezervondst van toen ik tijdens de vorst de vriezer schoonmaakte. Het was een pakje afgeprijsde bbq-worstjes van vorig jaar zomer. De tht-datum was 06-06-20. Ze lagen dus echt lang in de vriezer :-). Afijn, de vleeseters vonden ze lekker. Daar zijn we dus ook weer met eer vanaf.

Vanavond heb ik vrijaf genomen. Lekker uitgebreid koffie gedronken met Willem en de kinderen en meegenoten met de bruiloftsplannetjes van Maaike en Jaap. En af en toe doe ik een zet in Wordfeud. Dat vind ik zo leuk, dat puzzelen met letters. Pas verbrak ik m´n persoonlijke record. Ik legde ´geurt´ en dat leverde me in één klap 288 punten op.

Morgen staat er weer een aflevering voor de kookrubriek van Terdege op het programma. Het wordt een vispotje. Ik heb er al zin in, om het te maken. Vorige week heb ik het vast proef-gekookt en werd het hier goed bevonden. Dat is fijn, want dan hoef ik geen aanpassingen meer te doen en kan me helemaal concentreren op het maken van een mooi gerechtje.

En verder wil ik een voorraad wonderpannen schoonmaken en assembleren. Ik hoef me gelukkig niet te vervelen ;-).