Maria en het ruilbeursidee

Een poosje geleden werden via mijn blog en via mijn e-mail van verschillende kanten spulletjes aangeboden voor Maria en haar gezin. Inmiddels heb ik contact met haar gehad en het idee is om alle spullen bij mij te verzamelen. Daarna komt Maria het bij mij ophalen, of ik ga het bij haar brengen. Dat moeten we nog afspreken. Omdat het hier binnenkort weer erg rommelig is vanwege de kledingwissel wil ik de spullen voor Maria graag deze week verzamelen en dan zaterdag met haar uitwisselen. Wie iets heeft kan het naar me opsturen/bij me brengen. Je kunt me erover mailen op www.eenvoudigleven@gmail.com

Dan nog het ruilbeursidee, wat spontaan opborrelde. Ik heb er met Willem naar gekeken. Het leukst zou zijn om een soort LETSkring op te zetten, maar dan via internet. Ellen wees ons erop, dat zoiets in Zwitserland al bestaat. Om zoiets te maken kost echter heel veel tijd en we zien dat daarom niet direct haalbaar voor ons.
Gewone ruilbeurzen zijn er natuurlijk al wel volop. Die hoeven niet perse via m'n blog te verlopen. Zelf heb ik al verschillende keren iets gedaan met www.ruilen.nl. Voor gratis spullen kan je terecht op sites zoals www.gratisoptehalen.nl Zelf vind ik echter Marktplaats fijner werken, omdat je dan je regio kunt opgeven. Je tikt dan gewoon in het zoekscherm in: gratis op te halen of: gratis af te halen. Vervolgens klik je bij afstanden de gewenste afstand in. Je ziet dan meteen wat er aan aanbod is in jouw buurt.

Verder kwam ik nog een mooi plaatsje tegen voor weggeven en/of ruilen van goederen en/of diensten:
Startpagina Markt

Kringloop

Zaterdag zijn we op stap geweest voor een nieuwe (tweedehands) fiets voor Maria. Het was de Dag van de Kringloop en samen met de zoektocht naar een nieuwe fiets was dat een prachtig excuus om eens fijn te gaan Kringloopwinkelen :-). Helaas waren we pas 's middags in de gelegenheid om er opuit te gaan en toen stonden er nog maar vier fietsen. De mevrouw achter de kassa in de Kringloop vertelde, dat er om half 9 al een rij met mensen had gestaan en dat het de hele dag steendruk was geweest. Er was voor iedereen gratis koffie, thee of limonade met een plak cake. Willem streek met de kinderen neer in de koffiecorner en zelf sloeg ik nog even een poosje aan het struinen. Ik hoopte, dat ik laarzen voor Maria zou vinden, want die stonden ook nog op m'n boodschappenlijstje. Zowaar vond ik een paar prachtige laarzen in de juiste maat. Ze zagen er als nieuw uit. Ik riep Maria om ze te komen passen. Jammergenoeg bleek toen dat de rits kapot was :-(. Wel vond ik een nog nieuwe rugzak voor Jan, een nieuw 1-persoonstheepotje voor de kadootjesvoorraad en een luistercd om de kinderen te verrassen. Als het weer dag van de Kringloop is moeten we maar wat vroeger gaan.

Vandaag staat er lekker veel keukenwerk op het programma. Maar wat er precies allemaal voor lekkers getoverd gaat worden is deels voor mij ook nog een verrassing. Wie weet blog ik vanavond nog wat budgetreceptjes en/of kookideetjes.

Advertorial

Vandaag verwelkomen we twee nieuwe adverteerders op mijn blog. De eerste is voor regelmatige lezers niet helemaal nieuw meer: Atelier Constance. Constance staat met haar blog in mijn leeslijst. Sinds kort heeft Constance een . Je kunt bij haar terecht voor allerlei leuke crea-pakketjes, maar bijvoorbeeld ook voor workshops en kinderfeestjes. Constance heeft in de meivakantie voor onze Maaike een feestje georganiseerd. En dat was helemaal geweldig! Voor mensen die om welke reden dan ook geen thuisfeestje willen of kunnen geven is zoiets toch echt een uitkomst. Neem maar eens een kijkje in haar winkel. Dat is op zich al een klein feestje!

De andere adverteerder is helemaal nieuw: . Bij Versteeg Manden wordt het oude ambacht van manden maken nog volop beoefend. Manden leren maken is iets wat ook echt nog op mijn wensenlijstje staat. Ik wil dan ook vast eens een kijkje gaan nemen bij Versteeg. Versteeg Manden heeft naast de eigen, handgemaakte manden ook een enorm assortiment manden uit andere landen. Te kust en te keur en in alle prijsklassen. Heerlijk om daar eens (virtueel) rond te neuzen.

De nieuwe adverteerders zijn links van deze tekst te vinden. Je ziet er maar één tegelijk. Ze worden namelijk om en om getoond.

Drukte en consuminderen

Wat een klus is het toch altijd om een achterstandje in je huishouding weg te werken! Normaal gesproken ziet het er hier op maandagmorgen al zo'n beetje uit alsof er een bom is ontploft, maar na de hektiek van vorige week was het nog wel een haartje erger. En dat krijg je uiteraard niet in één dag weggewerkt. Maar nu het dan woensdagavond geworden is, krijg ik er weer een beetje zicht op. Fijn om me nu weer helemaal te kunnen concentreren op het gezin (behalve dan nog wat dingetjes die al in de pijplijn zaten). Ik merkte vooral bij Koos een grote onrust vanwege de rommel in huis. Zowel fysieke rommel als rommel in het dagritme. Dan merk je weer wat een belangrijke taak je als vrouw en moeder hebt, ook al bestaat die 'alleen maar' uit de huishouding doen. Vergeet dat 'alleen maar' maar! Het is en blijft een serieuze klus, ook al wordt het beroep door menigeen ondergewaardeerd en hebben we er zelf ook niet altijd zo'n erg in, hoe belangrijk onze taak is.

Wat ik ook merkte is dat consuminderen en het druk hebben eigenlijk geen goede combi zijn. Zaterdag gingen we met z'n achten naar de Leesenluisterbeurs. Normaal gesproken zorg ik dan, dat er een complete catering wordt meegevoerd, omdat het anders niet te betalen is. Maar ik heb vanwege de tijdsdruk toch echt moeten smokkelen en dat was bepaald niet consuminderig. Om te beginnen was er 's morgens al een klein misverstand. Ik had een stapeltje pannenkoeken in de magnetron staan om die gesmeerd en wel mee te nemen. Maar Willem wist dat niet en toen de kinderen vroegen: "Mogen we een pannenkoek?" zei hij: "Ja hoor, pak maar." Toen ik dat ontdekte was er geen tijd meer om iets nieuws klaar te maken en daarom stuurde ik Hans snel naar de winkel om kadetjes en krentenbollen te halen.
Ik wilde ook genoeg te drinken meenemen, maar ik had geen oog en oor over om me er mee te bemoeien. De paar zielige litertjes limonade die uiteindelijk in de tas waren beland waren echt niet genoeg. Daarom hebben we wel één en ander op de beurs moeten kopen. Kosten: 2 euro per flesje. Ook hadden we geen koffie meegenomen en we kochten dat á 1 euro per kopje.
Ik had er gelukkig wel op tijd aan gedacht om voor iedereen een leesenluistergids te halen bij de christelijke boekhandel. Op vertoon van zo'n gids kreeg je een muntje ter waarde van een euro en daarmee konden de kinderen fijn een workshop illustreren volgen.
Al met al was het uitstapje voor ons doen best duur (wél leuk, maar dat is een ander verhaal) en dat lag dus echt aan gebrek aan tijd en voorbereiding. Toch wel weer eens een goed moment van bewustwording. Ik heb acuut besloten de rest van het jaar zo min mogelijk activiteiten buiten het gezin te plannen. Ik leef toch liever mijn rustige, gezins-consuminderleven ;-)

Lees en Luisterbeurs

Vandaag was het dan zover. De officiële verschijningsdatum van mijn boek. De officiële aftrap was vanmiddag tijdens de Lees en Luisterbeurs in Ede. Er was mij gevraagd een workshop te verzorgen. Ik had aanvankelijk nog wel wat bezwaren. Want ja, als je leuk kunt schrijven, wil dat nog niet zeggen dat je leuk kunt spreken. Afijn, ik kreeg een zetje en ik besloot het dan maar gewoon te doen.

Eerlijk gezegd had ik wel een vaag kriebelgevoel in mijn buik vanmorgen. Een echte WORKshop kon ik er niet van maken, want het zou een zaal zijn waar 100 mensen in konden en ik had 3 kwartier de tijd. Da's natuurlijk niet genoeg om eens gezellig koekjes of brood te gaan bakken. Daarom had ik bedacht om maar gewoon van alles en nog wat mee te slepen van huis en zo veel mogelijk te visualiseren.

Eerst heb ik een introductie-praatje gehouden en daarna ben ik gewoon met de zaal aan de slag gegaan. Iedereen mocht vragen stellen over m'n boek, m'n blog, de spullen die ik had meegenomen, of wat dan ook.



Dat was een spannend moment: gaat de zaal écht vragen stellen? En ja, gelukkig!
De eerste vraag was meteen een heel leuke. Iemand vroeg hoe de kinderen het nu vonden om altijd maar gekregen kleding te dragen en zelfgebakken brood te eten. Nu waren er zes kinderen mee gekomen en dus konden ze daar zelf een antwoord op geven. Eerst mocht Maaike het podium op om te vertellen wat ze van gekregen kleding vindt. Maaike heeft een prachtig antwoord gegeven, vertelde dat ze op dat moment ook bijna alleen gekregen kleding aanhad en sloot af met: "Ik vind toch niet dat ik er raar uitzie!" Dat was een applausje waard :-)

Vervolgens mocht Koos op het podium komen vertellen, wat hij van zelfgebakken brood vindt. Volgens zijn verhaal is het heerlijk! Vooral op zondagavond met pindasaus erop!

Er kwamen allerlei vragen. Zowel praktische vragen, zoals bijvoorbeeld over limonadesiroop die gegeleerd was, als vragen over het geloof. Het kriebelgevoel was inmiddels allang verdwenen. Het was heerlijk om zo met de zaal aan de slag te gaan. 't Was eigenlijk veel te snel om, die drie kwartier. Aan de andere kant was het ook wel weer genoeg. Want echt, ik was compleet doorgezweten!

Meneer Boer van uitgeverij de Banier sloot de workshop af en namens de familie bood schoonzus Ria nog een boeket bloemen aan. Echt lief.

Er was nog even gelegenheid om boeken te signeren. Daarbij kwamen er verschillende bloglezers langs. Jammer dat ik niet iedereen even persoonlijk kon spreken. Het ging in een sneltreinvaart.

Het boek moet nu gewoon via alle boekhandels verkrijgbaar zijn, al zullen ze niet overal zomaar uit voorraad leverbaar zijn. In Alblasserdam kan je in elk geval bij De schuilplaats terecht.

Bij het verlaten van de zaal deelden de kinderen plakken kruidkoek uit de wonderpan uit.

Intussen waren er ook nog aardig wat spullen van eigenaar gewisseld. Een poosje geleden vroeg ik via dit blog om skeelers voor José, die in de Oekraïne woont en werkt. Twee paar werden er vanmiddag uitgewisseld. Samen met de skeelers die ik al eerder toegestuurd kreeg is het precies de wens van José. Binnenkort gaan de skeelers op transport en dan hopen we dat er Oekraïense kinderen veel plezier van hebben.
Ook waren er twee bloglezers die van de gelegenheid gebruik maakten om kleding door te geven. Prachtig! Helemaal in de sfeer van de logjes van de afgelopen week.

Ik kijk met een heel fijn gevoel terug op deze voor mij zo nieuwe ervaring. Maar voorlopig is het wel weer eens mooi geweest. Ik hoop volgende week weer gezondheid en kracht te krijgen om in mijn huishouding bezig te zijn. Werk genoeg!

Veel om blij over te zijn

Wat zijn er veel dingen om blij over te zijn! Gisteren kwam m'n boek binnen. Echt heel leuk, om het dan eindelijk echt in je handen te kunnen houden. Ik kreeg twee presentexemplaren toegestuurd en één ervan heb ik weggegeven aan de kapper, die er juist was. Ik heb in het boek ook over hem geschreven en hij vond het daarom een erg leuk kadootje.

Verder ben ik erg blij met al het geven, ontvangen en ruilen. Ik was al van plan er vandaag over te schrijven, maar nu ik de laatste reacties op het vorige logje lees, komt dat extra mooi uit.

Mensen reageren erop, dat ik zoveel krijg en zijn daar soms ook wel (begrijpelijk!) een beetje jaloers op. Nu zijn er natuurlijk genoeg dingen op te noemen in mijn leven, waar niemand ooit jaloers op zal zijn of worden, maar dat vind ik niet nodig om hier nu te beschrijven.

Ik wil liever iets schrijven over wat ik juist het afgelopen jaar persoonlijk zo geleerd heb: het mooie van geven en ontvangen, van delen en bedeeld worden. Het is zoiets prachtigs als je dat mag ervaren en als je merkt dat je zoiets kunt leren door jezelf open te stellen.

Als ik iets krijg ben ik daar vaak zó blij mee en enthousiast over, dat ik het op mijn blog schrijf. Maar dat maakt, dat er maar één kant van de zaak zichtbaar wordt: het ontvangen. Dingen die je geeft, daar loop je niet mee te koop. Die kant is dus meestal ónzichtbaar. Toch zijn die twee dingen erg met elkaar verbonden. En wat er óók bijhoort: de wensen durven uitspreken. Ik zal een voorbeeldje geven. Een bloglezeres bood een spinnenwiel aan. Hoewel ik al langer de wens had om te leren spinnen, wilde ik dat wiel niet meteen mezelf toeëigenen. Dat vond ik te hebberig van me. Ik heb daarom eerst geprobeerd het wiel aan iemand door te geven, die eerder had aangegeven er graag één te krijgen. Toen ik echter na drie keer mailen geen reactie kreeg en de mevrouw van het wiel aangaf er op korte termijn vanaf te willen, vertelde ik haar, dat ik het dan eigenlijk wel graag zélf wilde hebben, hoewel ik nog niet eens kon spinnen. Oké, het wiel kwam naar mij en ik gaf er een lekkere zelfgebakken appeltaart voor terug. Zij blij, ik blij.

Vervolgens durfde ik de wens uit te spreken, dat ik wilde leren spinnen. Ik vroeg spinles aan Angelique van Atelier Keet. Geheel spontaan en geheel belangeloos bood ze aan mij te komen leren spinnen. In ruil voor de spinles bood ik haar aan een banner van haar webwinkel op dit blog te plaatsen. Dat resulteerde voor haar in een flink aantal bestellingen. Zij blij, ik blij.

Zie je wat er gebeurt? Zie je het geven, het ontvangen, het ruilen, het je wensen durven uitspreken? Zie je hoe mooi het is en hoeveel mensen er blij om worden?

Een poosje geleden schreef ook al iemand dat ze jaloers was op alles wat ik kreeg (dat was om de pruimen, die we mochten plukken bij mijn zwager en schoonzus). Ik begrijp die jaloezie bést en ik wilde die mevrouw ook zo graag laten delen in mijn rijkdom. Daarom vroeg ik haar om mij haar adres te mailen. Maar dat gebeurt dan niet... Zo jammer vind ik dat.

Nog een voorbeeldje: ik kreeg van drie verschillende bloglezers druiven uit hun tuin aangeboden (ontvangen). Ik gaf twee ervan een aardigheidje: de één zelfgemaakte jam, de ander zelfgemaakte azijn. De derde krijgt nog iets (geven). Ik heb nu teveel om er siroop en sap van te maken en daarom wil ik wijn maken. Al mijn gistingflessen staan echter vol en nieuwe flessen kopen komt me financieel nu even niet uit. Daarom heb ik op de yahoogroup 'wijnmaken' gevraagd of er iemand in de buurt van Alblasserdam woont van wie ik er een paar zou mogen lenen (wens uitspreken). Er reageerde een meneer uit Rotterdam en daar mochten we gisteren flessen ophalen (ontvangen). Deze meneer bleek een computerprobleem te hebben (hij sprak de wens uit om dat opgelost te krijgen) en Willem bood aan hem erbij te helpen (geven).
Ik vind dit zó geweldig! Het is een economie van gesloten beurzen en met alleen maar blije mensen.

Als je kleding nodig hebt: vraag het gewoon in je omgeving. Grote kans dat je wat krijgt. Geef dan op jouw beurt jouw 'overschotten' ook weer door.

Als je graag goedkope groenten en fruit wil: vraag gewoon aan de marktkoopman "Heb je misschien nog iets waar je graag vanaf wil" Of ga naar het volkstuinencomplex en vraag daar aan de mensen (vaak oudere mannen) of ze ergens een overschot van hebben. Grote kans dat ze blij zijn als ze er anderen mee kunnen blij maken. En wie weet heb jij op jouw beurt ook weer iets om weg te geven.

Wat dat betreft vind ik het initiatief van Ik maak blij (zie leeslijst) ook zo geweldig! Eigenlijk is het gewoon een vorm van zorgen voor elkaar.

Chips en Hollandse produkten

Leendert liep zich vanavond een beetje te vervelen. Meestal vindt hij het wel leuk om dan iets te bakken. Maar toen ik voorstelde om een boterkoek te bakken, haalde hij er z'n neus voor op. Ik moest dus iets anders bedenken, want een puber die zich verveelt is ronduit vervelend ;-). Ik vroeg hem, of hij misschien zin had om chips te bakken. En jawel, hij veerde op. Ik vertelde hem wat hij moest doen:
Eerst twee grote aardappels pakken en die heel goed schoon boenen. Daarna de aardappels in heel dunne plakjes snijden. Intussen de olie in de frituurpan verwarmen tot 160 graden. Als de olie heet is laat je de schijfjes er één voor één inzakken tot je een niet al te grote portie hebt (bij een te grote portie koelt de olie teveel af en wordt de chips niet knapperig). Na drie minuten haal je de chips eruit en doe je een volgende portie. Bestrooi de chips met zout of kruiden (wij namen Herbamare). Tel even je vingers voordat je eraan begint :-). Buiten dat deze chips echt bijzonder lekker is, kost ze ook nog eens drie keer niks. Twee grote aardappels, een beetje zout en wat stroom voor de frituurpan en dat leverde genoeg op voor vier personen.

Verder heb ik nog iets leuks voor de hollandse lezers in het buitenland. Links bij de banners staat er een link naar . Dit bedrijf verstuurt wereldwijd alle heerlijke producten die veel hollanders in het buitenland vaak zo missen. Bestellen gaat heel gemakkelijk door op de banner te klikken of op deze link: .

Tok, tok, alweer een ei

Maria hing tussen de middag nog even in het kippenhok. Ik had gevraagd of ze de kippen even een handje voer wilde geven en of ze meteen even wilde kijken, of er misschien een eitje lag. Na het eerste ei van vorige week was er nog steeds geen volgende gekomen. Ik had al geroepen, dat Maria aan tafel moest komen, maar zag dat ze bleef treuzelen. Dat had een goede reden. Er zat een kip in het leghok en Maria hoopte, dat die een ei aan het leggen was. Ze had al opgemerkt, dat de ene kip meteen op het voer afkwam, wat ze gaf, maar dat de andere kip in het leghok bleef zitten. Maria heeft er vast een neus voor, want even later kwam ze opgetogen met een warm en nog nat ei in haar handen naar binnen. We kregen een verhaal in geuren en kleuren van de kip die rare geluiden maakte, van het 'ploink' wat ze hoorde, toen het ei eruit kwam en van het "TOK" wat de kip toen zei. Prachtig toch, zulke 'wondertjes'! Ik ben nog iedere dag zó blij met de kippen. Het geeft echt gezelligheid.

Weggevertjes (weggegeven!)

Vanmorgen ben ik vroeg opgestaan om de rommel op te gaan ruimen. De laatste weken heb ik het zo druk gehad met van alles en nog wat, dat ik een beetje uit m'n ritme ben. En hoewel ook deze week heel vol staat met allerlei afspraken, wil ik in elk geval m'n huishouding weer goed op orde krijgen.
Omdat iedereen nog slaapt kan ik boven niet veel beginnen. Daarom ben ik in de huiskamer begonnen. En daar heb ik o.a. de lektuurbak eens geordend. Dat is typisch zo'n klusje wat ik eens in de zoveel tijd doe. Meestal als hij storend vol zit ;-). Ik heb een grote stapel tijdschriften klaarliggen om naar het bejaardenhuis te brengen. Maar om daar ook de kinderbladen neer te leggen, lijkt me niet zo'n goed plan. Daarom heb ik er twee stapeltjes van gemaakt om mogelijk bloglezers er nog blij mee te kunnen maken. Het is een flinke stapel (ruim 30) Kits en een flinke stapel (bijna 40) BimBam. Ophalen in Alblasserdam of DV zaterdagmiddag op de Leesenluisterbeurs in Ede. Natuurlijk wil ik ze ook met alle liefde en plezier opsturen, maar dat kost 6,75. Wie belangstelling heeft kan hier even een berichtje achterlaten.

De link

Willem heeft de link naar mijn boek geactiveerd (rechts bovenin). Als alles goed is en werkt kun je via de banner bestellen. Misschien dat het uitleveren enkele dagen gaat duren, want de officiële verschijningsdatum is 25 september. Ik heb het boek zelf ook nog niet.