Advertorial (UPDATE)

UPDATE:
Op de valreep (of eigenlijk: er nèt overheen) vroeg een adverteerder, of ze óók nog mee kon doen met de advertorial. Margriet van De Grebbestee heeft namelijk een erg leuk nieuwtje! Nou, dan passen we er toch een mouw aan? Daarom vandaag een UPDATE van de advertorial van gisteren. Scroll naar beneden om het nieuws van Margriet te lezen!

Spelregels
Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

Deze maand schrijf ik over twee oude bekenden: Bellebien en KeesKaart!

1. Bellebien
Het is feest bij Bellebien! Bellebien bestaat VANDAAG precies VIJFTIEN JAAR! Een feestje wat Lisette, van Bellebien, met iedereen wil vieren. Maar voordat ik ga verklappen, hoe dat feestje eruit ziet, kijken we eerst even terug:

Belle en Bien
Bellebien hoeft hier eigenlijk nauwelijks introductie meer. Het is die leuke online linnengoedwinkel! Vijftien jaar geleden begon Lisette vanuit haar huis met de online verkoop van Franse tafelkleden. De naam Bellebien bestaat uit de woorden ´belle´ en ´bien´; Frans voor ´leuk´ en ´goed´. Dat sloeg allereerst op die leuke en goede Franse tafelkleden, natuurlijk :-). Maar daarnaast waren ´belle´ en ´bien´ destijds de koosnaampjes van twee dochters van Lisette. Leuk hè?

Inbellen
Vijftien jaar geleden was een webshop verre van algemeen. Het fenomeen begon juist aan een aarzelende start. Grote winkelketens zoals Blokker, de Bijenkorf en de Hema hadden in die tijd nog niet eens een website! Dat kun je je toch nauwelijks meer voorstellen. Toch was het zo. En dat kwam mede, doordat een internetverbinding totaal anders tot stand kwam, dan nu. We hebben nu 3G en 4G en binnenkort zelfs 5G internetverbindingen. Overal (nou ja, bijna overal dan toch) hebben we ´zomaar´ vanzelf internetverbinding op onze mobieltjes of andere apparaten. Destijds moest je met je telefoon ´inbellen´ om op internet te gaan. En aan het einde van de maand kreeg je een gepeperde telefoonrekening voor al die tikken, die je aan je internetverbinding had besteed.

Alleen boeken
Eén van de eerste grote spelers die 15 jaar geleden, net als Bellebien, ook actief was met een online shop, was Bol.com. Boeken kon je daar kopen. Alléén boeken...

Koploper
Bellebien was een voorloper als het gaat om online shoppen. En Bellebien bleef op veel fronten een koploper: ze was één van de eerste bij wie je online met Ideal kon betalen. Ook adverteerde Bellebien als één van de eersten op Google.

Het assortiment
Maar goed. Dat gaat allemaal vooral over het technische gedeelte van Bellebien. Nu iets over de producten. In de afgelopen 15 jaar is het assortiment stukje bij beetje uitgebreid tot de prachtige collectie die er nu is. Naast de Franse tafelkleden kwam er al heel snel een oer-Hollands product bij: DE POMPDOEK. U weet wel, dat bekende dessin met dat ruitje. Door Bellebien is dat in onbruik geraakte woord ´pompdoek´ weer helemaal op de kaart gezet. Er kwamen theedoeken, schorten, tafellakens etc. van pompdoek.

Sinds een paar jaar zijn er de fijne katoenen wafeldekens. In de zomer koel als deken, in de winter leuk als sprei. Er zijn juist deze week weer nieuwe voorraden en nieuwe kleuren binnengekomen. Je zou er hebberig van worden ;-).

De Franse tafelkleden zijn er in leuke Franse prints, maar ook in rustige kleuren. En dan is er ook nog de keuze uit kleden mét, of zónder coating. (Mét coating zijn de kleden afneembaar). Afijn. Er is gewoon te veel om op te noemen. Neem maar eens op je gemakje een kijkje. Zéker nu er vanwege het feest een heel leuke actie is:

Bellebien bestaat 15 jaar en daarom zijn 15 dagen lang de verzendkosten gratis voor bestellingen vanaf 15 euro. Zo, die staat :-). Neem nu maar een kop koffie of thee en ga maar lekker rondneuzen bij de jarige Bellebien.

2. KeesKaart
In dit digitale tijdperk wordt het steeds bijzonderder om een écht kaartje via de post de ontvangen. Des te leuker is het! Of het nu voor je verjaardag is , of bij een andere gelegenheid, een kaart brengt altijd een glimlach. Nu moet ik zeggen, dat vooral de kaarten die ´zomaar´ worden gestuurd, altijd extra verrassen. Ik had in de afgelopen tijd verschillende van zulke verrassingen in de brievenbus. Zo had ik onlangs geschreven over de Lelietjes der Dalen in mijn tuin en kreeg zomaar van iemand een prachtige (zelfgemaakte) kaart met een ontroerend gedichtje over Lelietjes der Dalen toegestuurd. Heel bijzonder! En gisteren lag er een kaartje op de mat van iemand, die met mee meeleeft in de meimaand-herinneringen, waar ik pas over schreef. Heel attent!

Hoe dan ook: er is altijd wel een gelegenheid om iemand blij te maken met een kaartje. En dan is het superhandig om een voorraadje te hebben liggen, waaruit je een passend exemplaar kunt uitkiezen.

Gelegenheden
Bij KeesKaart kun je terecht voor werkelijk alle mogelijke kaarten! Natuurlijk voor bij de geboorte van een kind, een verjaardag, een huwelijk, een jubileum, een overlijden....

Maar ook voor ´geslaagd´, bijvoorbeeld. Heb je familieleden, buurkinderen of kennisjes, die nu hard aan het zwoegen zijn op hun examens, zorg dan dat je ´geslaagd´- kaarten hebt liggen, om meteen te kunnen posten, als er een goede uitslag is.

En is het niet (meteen) goed gegaan? Dan stuur je gewoon een blanco kaartje, of een opkikker-kaartje en schrijf je er iets opbeurends op.

Super voordelig
Eigenlijk is er altijd wel een aanleiding om een kaartje te sturen, toch? Eén ding kan bezwaarlijk zijn: de kosten. Een postzegel is een serieuze uitgave. Zeker als je zo´n trouwe kaarten-verstuurder bent, die elke week wel kaarten post. Maar ook de kaarten zelf kunnen behoorlijk aan de prijs zijn. Goed om te weten, dat de kaarten bij KeesKaart slechts 33 cent per stuk kosten...Daar kun je nog eens een kaartje voor schrijven :-).

Bij-artikelen
Behalve voor kaarten, kun je bij KeesKaart ook voor andere zaken terecht. Bijvoorbeeld voor geld-envelopjes. Het is vaak saai geven: geld. Toch komt het regelmatig voor, dat iemand geen andere wensen heeft voor zijn/haar verjaardag of bijvoorbeeld voor een huwelijk. In zo´n geval ziet het er alvast anders uit, als je het geld in een gezellig envelopje geeft. Ook deze geld-envelopjes zijn er bij KeesKaart in allerlei soorten.

Als laatste wil ik nog de beloningsstickertjes noemen. Ik kan me nog herinneren, dat we die vroeger, toen de kinderen klein waren, ook weleens inzetten. Voor ieder nachtje, dat je droog bent, krijg je een sticker. Is je kaart vol, dan krijg je een kadootje. Zoiets. En kinderen vinden het ook altijd leuk om stickervelletjes te hebben, om zelf overal en nergens stickertjes te plakken. Zo´n stickervelletje is dus een leuk kadootje. Misschien om mee op te sturen bij een beterschaps-kaartje voor een kindje?

Hoe werkt KeesKaart?
Het werkt allemaal super eenvoudig:
Kies de kaartjes, envelopjes en/of stickervelletjes uit, die je wilt hebben. Stop je winkelmandje vol totdat er voor tenminste 9,90 in zit. Voor dat bedrag zoek je bijvoorbeeld maar liefst 30 kaarten uit! Daarna reken je af. Er komen geen verzendkosten bij! Je krijgt de kaarten snel toegestuurd. En dat was het. Eenvoudiger kan het niet. Toch?

Veel kies-plezier bij KeesKaart gewenst!

UPDATE
3. De GREBBESTEE
Bij  de Grebbestee in Achterberg (in de provincie Utrecht) kon je al terecht voor vakantiewoningen, bed&breakfast, workshops en voor het huren van vergader-/bijeenkomstruimte. Maar Margriet en Rien hebben hun activiteiten onlangs verder uitgebreid. Een lang gekoesterde wens is eindelijk in vervulling gegaan: ze hebben nu hun eigen THEESCHENKERIJ! 

De opening van de theeschenkerij is op zaterdagmiddag 18 mei (aanstaande zaterdag dus!). Iedereen is welkom tussen 14.00 en 17.00 uur om een kijkje te komen nemen. Natuurlijk staat de THEE en de koffie klaar. Koffiebranderij Roast & Toast zal een demonstratie koffie branden geven en vertellen over het werk van ´80 days coffee´ in Nepal.
Ook is kwekerij Incredible Roses aanwezen met eetbare rozen en lekkere, verse rozenthee! Kortom: de moeite waard om een kijkje te komen nemen!

Nu de Theeschenkerij geopend is, biedt Margriet meteen een extra service aan hun gasten, die een vakantiehuisje huren. Zij kunnen een goed gevulde picknickmand bestellen, als ze eens een dagje weg willen. Een leuke, extra service voor wie ontspannen wil genieten van de prachtige omgeving daar. Je kunt er fijn fietsen, toeren, allerlei bezienswaardigheden bezoeken, een dagje naar de dierentuin, het bos in en nog veel meer. Het is een omgeving waar je gemakkelijk ontspant en op rust komt! En zo´n picknickmand is dan een feestelijk extraatje!

De vakantiehuisjes zijn gezellig en zeer compleet ingericht.  Denk aan: wasmachine, droger, linnengoed, WiFi enzovoorts. Je kunt er terecht voor een (mini-)vakantie of voor Bed&breakfast. Twee van de vier huisjes zijn rolstoelvriendelijk. De huisjes zijn standaard voor 2 personen, maar er kan probleemloos een extra bed bijgeboekt worden. Er zijn nog meerdere boekingsmogelijkheden voor in de komende maanden. Kijk hiervoor op de website of neem contact op met Margriet. Deze aardige en actieve vrouw staat u graag te woord.

Drie in één

Je hebt zo van die dagen dat er zóveel gebeurt tussen zonsopkomst

Mist in de polder, vanmorgen om 6.19 uur

en zonsondergang,

Avondrood vanaf het dakterras, vanavond 21.58 uur

dat het net drie in één is: Voor drie dagen dingen beleven in één dag.

Vandaag was het zo´n dag. Hier zomaar hapsnap wat uit mijn drie-in-één-dag:

Willem liep om 5.00 uur zijn maandagochtendrondje en ik startte m´n huishouden op.

Toen iedereen, die weg moest, naar school en werk verdwenen was, vouwde ik Willem z´n overhemden op, die in z´n reistas moesten. Na nog een snel bakkie koffie verdween hij naar Frankrijk, waar hij tot vrijdag een training volgt.

Terwijl Maaike en Maria een flinke slinger aan het huishouden gaven, deed ik de inkoop voor de webshop en begon vast met bestellingen klaarmaken.

We deden een tweede koffierondje. Nu met taart, die over was van gisteren. Wat een straf ;-).

Maria en ik ontrommelden daarna de overloop.

Aan het einde van de ochtend kwam Trijnie gezellig voor een dagje hierheen. Zo kwam het dat we, toen Henk thuiskwam uit school, zomaar met z´n vijven aan de lunch zaten.

Na de middag maakte ik de rest van de webshop-bestellingen klaar.

Dat moest vandaag vroeg gebeuren, want om 15.00 uur zou de videograaf op de stoep staan. Tegen die tijd waren de bestellingen klaar en was ik er zelf ook klaar voor. Er moest een video gemaakt worden van mij als imker voor de Terdege Zomerfair. Leuk, maar ook best even spannend, hoe we dat allemaal in het vat moesten gieten. Gelukkig was Chris, de cameraman, totaal niet bang van de bijen. Anders was het niets geworden. Hij plaatste zijn statief en terwijl de bijen links en recht langs hem heen vlogen, interviewde hij me en filmde. Knap!

Ik had m´n nieuwe imkerkiel aan, die ik van Willem voor Moederdag had gekregen.

Mijn oude kiel is stokoud. Ik heb hem van een imker overgenomen, toen ik begon en zíj stopte. Die kiel was eigenlijk te groot, maar dat is niet zo erg. Ik heb er jaren plezier van gehad.  Intussen waren alle elastieken zó uitgelubberd, dat de bijen bijna vrije toegang hadden. Die kropen ook steeds onder mijn kiel en kwamen dan in mijn kap terecht. Nu ben ik helemaal niet bang voor mijn bijen, maar een bij in je kap, die gestresst is, omdat hij niet weg kan ... die prikt. En een prik in je neus of je oor is niet fijn! Nu heb ik een kiel met keurig aansluitende manchetten aan de mouwen en met elastiek aan de onderkant. Daar komt geen bij doorheen.

Al met al nam die opname toch snel zo´n anderhalf uur in beslag. Ik mocht meteen door: samen met Maria naar het Sophia Kinderziekenhuis voor de tweewekelijkse therapie. Maria nam vandaag, na anderhalf jaar, afscheid van haar psycholoog, die met zwangerschapsverlof gaat, en maakte kennis met de nieuwe arts, die de therapie met haar voortzet.

Pas na half 8 kwamen we thuis. Daar had iedereen inmiddels gegeten. Maaike had pannenkoeken gebakken. Maria en ik aten samen achteraan.

We zaten pas laat aan de koffie en daar stapten Leendert en Thea binnen. Die waren vanavond, zonder dat we het wisten, in ondertrouw gegaan! Bruid en Bruidegom. Hoe leuk.

Er moest nog snel van alles gedaan worden. Raar als je in je uppie bent. Nou ja, uppie? Zonder Willem dan. Ik werkte een heel programma af: Willem bijpraten via de app, wassen sorteren en er één aanzetten, nieuwe voorraad wasmiddel maken,

de poort op slot doen, de achterdeur sluiten, de voordeur op de nachtknippen, en passant de aardbeiplant redden, die op apegapen hing...

En toen was het zomaar ineens laat. Tijd om in bed te stappen.

Willem is inmiddels ook geïnstalleerd. Hij heeft na het eten fijn gewandeld. Gek idee: vanmorgen wandelde hij door onze Alblasserwaardse polder en zag hij de zon opkomen; vanavond wandelde hij in  het Franse Angers en zag hij de zon ondergaan. Voor hèm is het vast ook een drie-in-één-dag!

Herinneringen

De meimaand is voor mij een maand waarin veel herinneringen worden opgehaald. Dat begint al op 1 mei: de geboorte- en sterfdag van ons oudste kindje. Hij kwam (veel) te vroeg ter wereld en heeft maar een paar uur geleefd. Inmiddels is dat 32 jaar geleden. Het is een diep en stil verdriet in een moederhart. Een verdriet, wat je altijd bij je draagt.

Gisteren was het de sterfdag van mijn moeder. Onvoorstelbaar dat dat alweer drie jaar geleden is. Het lijkt nog maar zo kort geleden. De herinneringen aan haar zijn liefdevol en vol weemoed. Wat zou ik graag nog van alles en nog wat met haar willen delen.

Gisteren kwamen er herinneringen boven aan mijn lieve oma Bakker. Sowieso denk ik nog best vaak aan haar, terwijl ze toch al in 1986 is overleden; zes weken voordat Willem en ik trouwden. Er is een boekje uitgegeven met verhalen over 10 vrouwen en het eerste hoofdstuk gaat over mijn oma. Ik kocht het en de hele avond was ik in gedachte in het verleden. Herinneringen!

12 mei is ook een datum met een herinnering. Op die datum kregen wij -heel lang geleden- een relatie! En het is dit jaar 33 jaar geleden, dat we ons verloofden. Wat hebben we samen veel meegemaakt!

En 20 mei is de sterfdag van mijn vader. Ik kan wel zeggen, dat hij dagelijks in mijn herinnering is. Net als mijn moeder, trouwens. Maar nu het weer mei is, denk ik vooral aan dat laatste stukje van hun leven. Hoe intens hebben we dat met elkaar beleefd. En hoe onbegrijpelijk, dat ze 11 dagen na elkaar overleden. Daar kom je niet over uitgedacht.

Alles bij elkaar zijn het bitterzoete herinneringen. Het is fijn en goed om daar op zijn tijd eens ruimte voor te maken bij je van binnen. Even stilstaan en teruggaan naar toen.

In beweging blijven

Vrijdag kwam Trijnie compressiekousen brengen. Ze heeft vorig jaar een spataderoperatie gehad en moest die kousen toen een tijdje aan. Ze waren haar keurig aangemeten. Maar wij zijn even lang (of kort, het is maar hoe je het bekijkt; we zijn kleintjes) en hebben hetzelfde postuur. Zo heel veel zullen onze benen, op de milimeter bekeken, dan ook niet schelen. Dus in afwachting van op míjn benen afgemeten kousen, was ik blij met die van Trijnie. Pfff. Dat was lang geleden, dat ik van die kousen aan had. Ik moest ze altijd in mijn zwangerschappen dragen. En de laatste zwangerschap is toch al 10 jaar geleden. Al die tijd was ik compressiekousloos. En ik wist ineens weer hóe opgelucht ik altijd was, als ik die kousen weer voor een tijdje op kon bergen. Het aantrekken alleen al :-(. En dan het kleinste rimpeltje wat dan gaande de dag bijna in je been brandt. Maar goed. Wat moet dat moet. En eerlijk is eerlijk: nadat ik die kousen ben gaan dragen, ging het met de ontsteking goed vooruit. Al ben ik er nog steeds niet vanaf en vind ik het moeilijk om geduldig te blijven.

Het is wel fijn, dat ik gewoon mijn werk kan blijven doen. Met zo´n aderontsteking is het goed om in beweging te blijven. Zitten is voor mij een straf. Het was dus helemaal niet erg, dat er vrijdag nóg eens 40 kilo aardbeien werd bezorgd om er jam van te maken. Vrijdag maakten we ze schoon. Met z´n drieën was dat maar een uur werk. Zaterdagmiddag maakten Maria en ik jam. En jam. En jam. Het was toch wel heel veel .

Gisteren was de meivakantie voorbij. Nou ja, voor Henk dan. Jan had gisteren en vandaag nog vrij. Vol goede huishoudmoed begon ik de dag met wassen en strijken. Ik vind het altijd fijn om dat ´s morgens vroeg, voor het ontbijt te doen. Dan staat dat maar vast op de rit.

Na het ontbijt deed ik een rondje in m´n tuintje. Ik had zondag al gezien, dat de Lelietjes der Dalen in bloei waren gekomen. Dat moest ik even van nabij bekijken. En van nabij besnuffelen. Oh, wat ruiken die bloemetjes heerlijk. Het Lelietje der Dalen is één van mijn lievelingsbloemen. Ik wilde ze dan ook in mijn trouwboeket (en kreeg ze ook :-)). Ze zijn zó wit, zó teer, zó bescheiden, zó ontroerend mooi.

Halverwege de ochtend, na de koffie, zijn Maria en ik in de shop aan de slag gegaan. Zaterdag was er van alles en nog wat bezorgd. En omdat ik op zondag geen zin heb om tegen allerlei ´onderhanden werk´ aan te kijken, had ik die dozen uit de gang gesleept en ongeopend in de webshop gezet. Alles moest worden uitgepakt, geprijsd en in de schappen gezet. Maar dat ging niet zonder slag of  stoot, want we moesten alle creativiteit in de strijd gooien om nog wat schapruimte voor nieuwe producten te creëren. We hebben allerlei spullen uit het schap gehaald, herschikt en geordend. Zo kwam er tóch nog weer wat ruimte. Bovendien konden we meteen de schappen even goed stofzuigen. Wel zo fris.

Na de lunch begonnen we met het inpakken van bestellingen. We werkten hard door, want we wilden om 4 uur nog even naar de markt om de lege kratten van de aardbeien terug te brengen en meteen te betalen. Dat lukte. En terwijl wij naar de post liepen met onze pakketten, stopte de groenteboer nog even snel mijn auto vol met restanten. Kijk, dat is nog eens een pracht vorm van samenwerking ;-).

Vandaag heb ik eerst eens bekeken, wat er nu allemaal in de auto lag. Van alles en nog wat, waaronder twee grote porties raapstelen. Die gingen vandaag op de menukaart. Maar voor het zover was, dat ik achter het fornuis zou kruipen, moesten er allerlei andere werkjes worden gedaan. Sommige werkjes hadden de hoogste prioriteit. De bijen-inspectie was er één van. Om me heen hoor ik al volop van zwermende bijen. En dat wil een imker liever voorkomen. Als bijen zwermen, betekent dat, dat de koningin met een deel van het volk wegvliegt om ergens anders een nieuw volk te stichten. Je kunt op die manier veel van je bijen kwijt raken en geen bijen = geen honing. Een imker maakt daarom, vòòrdat een volk zwermdrift ontwikkelt, een kunstzwerm. Ik zal je niet vermoeien met de verschillende manieren die daarvoor zijn. Maar ik heb vanmorgen van mijn grootste volk een deel bijen afgenomen en daar een nieuw, klein volkje van gemaakt. Over een week of 3 weet ik, of dat goed gegaan is.

Het was een feest om in de bijen te werken. De bijen zoemden. Rustig en geconcentreerd deed ik m´n werk. Je bent dan gewoon even in een andere wereld. Er is dan niets. Alleen de bijen en jij. Heerlijk is dat.

Maria was intussen in de keuken aan de slag gegaan. Sinds eind februari de broodbakworkshops begonnen, had de keuken geen goede beurt meer gehad. Langzaam maar zeker zijn al mijn lades en kasten veranderd in een morsige chaos. Maria vindt het heerlijk om op te ruimen. Kalmpjes aan gaat ze haar gang. Elke dag een stukje, dan ben je op een goede dag weer helemaal rond. Gisteren deed ze een servieskastje. Vandaag de sauzenlade, de bordenlade en de besteklade. Ze maakte voor- en nafoto´s :-).

Echt fijn!

Vanmiddag was het ouderwets dinsdagmiddag. Met schoonmama op de koffie en met 3 moermanbroden in de oven.

En toen ik de pakjes had weggebracht, ging ik aan de slag met de raapstelen. Ik maakte raapstelenstamppot met gebakken vis. Lekker hoor. Eens wat anders.

En vanavond was ik voor de verandering maar weer eens juf. Ik gaf Henk aanwijzingen bij het maken van een boekverslag. Intussen bakte ik brood voor onszelf. Niet rechttoe, rechtaan, maar eens een keertje in een variatie. Ik had het al eerder willen doen: een vloerbrood bakken met behulp van een sloffenring. Je legt daarvoor het deeg in een met bakpapier beklede sloffenring op de bakplaat. Het experiment lijkt geslaagd. Ik ben benieuwd of het zo lekker smaakt als dat het eruit ziet.

Het is nu wachten op de mannen. Willem en Dirk zijn 16 kilometer wandelen. Die verwacht ik elk moment thuis. En Leendert en Hans zijn aan het klussen in het huisje van Leendert en Thea. Van mij mogen ze zo langzamerhand thuiskomen. Het is half 11 en ik vind het wel mooi geweest. Tijd om nog even wat te lezen en m´n ogen dicht te gaan doen!

Pijnlijk!

Pfff. Al een week lang tob ik flink met een aderontsteking in mijn been. Een erg pijnlijke geschiedenis :-(. De ontsteking is alleen nog maar uitgebreid, terwijl ik toch al een week aan de bloedverdunners ben.

Vanmorgen heb ik toch nog maar weer eens naar de huisarts gebeld, om te vragen, of dit normaal is. De assistente zei, dat ik met mijn vraag maar naar de internist moest gaan, waar ik vorige week was. Daar had ik echter gisteren al naar toe gebeld, maar kreeg te horen, dat ik dan eerst naar de huisarts moest. Iets van een kastje en een muur. Afijn. De huisartsenpraktijk was gisteren alleen voor spoedgevallen geopend en dus liep het allemaal op niets uit. Toen ik dat allemaal tegen de assistente gezegd had, zei ze, dat ik aan het einde van de ochtend maar terug moest bellen. Ze zou het met de dokter overleggen, wat er moest gebeuren. Aan het einde van de ochtend kreeg ik te horen, dat ik ´s middags langs moest komen. De dokter wilde kijken, of de ontsteking erger was geworden. Om 10 over half 4 was er een plaatsje. OK. Goed. Alleen echt jammer, dat ik daardoor de trouwdienst in onze gemeente zou missen.

Onzeker ging ik vanmiddag dus maar weer op pad. Vanmiddag zat er een andere dokter dan vorige week. Vergelijken kon dus niet. De dokter vroeg uit, nam mijn temperatuur op, bevoelde de zere plek en kwam tot de conclusie, dat ze er niet veel mee kon. Ik moest gewoon verder gaan met bloedverdunner spuiten, pijnstillers slikken en koude compressen op de ontstoken plek leggen. Verder niet te veel zitten/staan, maar ook niet overdrijven met bewegen. Nou ja ... lekker dan. Als het dan verder geen kwaad kan, dan moet het zo maar en zal het ooit wel een keer over gaan. Er werd me aangeraden om, als de ontsteking genezen is, compressiekousen aan te laten meten. En dat was dat.

Ik was vandaag echt moe van een hele week pijn. Hopelijk heb ik morgen een betere dag.

De vakantie is ook alweer bijna voorbij. Niet alles wat ik van plan was, is uitgevoerd. Maar de belangrijkste dingen toch wel. Ik wil alleen nog graag een kijkje bij mijn bijen nemen. Maar dan moet het echt wat beter gaan met mijn been en het weer moet het ook toelaten. Dat is nog even afwachten, want er worden nota bene winterse buien verwacht.

Gisteren ben ik met Henk zomerkleding en schoenen gaan kopen. Dat is prima gelukt en kan van het lijstje af.

Behalve die aderontsteking kwam er ook nog 40 kilo aardbeien door mijn programma heen fietsen. Dinsdag belde de groentenboer, of ik belangstelling had voor een partijtje aardbeien, waar hij vanaf moest. Prima Hollandse aardbeien. Alleen stond er een houdbaarheidsdatum op de doosjes van 28 april en het was inmiddels 30 april. Tja ... dan mogen ze niet meer verkocht worden. Wat leven we in een rare wereld. Nou, ik wilde die aardbeien maar al te graag redden en er jam van maken. Ik had juist een week of 3 geleden de laatste potjes aardbeienjam in de webshop verkocht. Prachtige timing dus!

Maria en ik maakten dinsdag de aardbeien schoon. Een paar bakjes belandden in de koelkast, om zó op te smullen. Ook gaven we wat weg. De rest leverde 33 kilo schoongemaakte aardbeien op.

Woensdagochtend om 5 uur begon de jamkokerij. Om 8 uur stonden er 155 potjes klaar!

Na het ontbijt maakten we ook nog 10 XL-potten voor onszelf. Want ook onze eigen voorraad van vorig jaar was helemaal op. Nu hebben we weer een fijne voorraad.

Deze aardbeien zijn gered. Ze waren echt ¨Toogoodtogo¨.

Sinds maandag hebben Maria en ik de app van Toogoodtogo op onze mobiel. We vonden het leuk om dat eens uit te proberen. Helaas zijn er hier in Alblasserdam nog geen bedrijven die daar aan meedoen. Maar maandag moesten we naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam en op de terugweg hebben we bij de Jumbo op Keizerswaard een Magic Box opgehaald. Zo´n doos kost 5 euro en het is een verrassing wat daar in zit. Ha, ha, wat waren we benieuwd! Het leek wel, of we een kadootje gingen halen :-).

De box (of papieren zak in dit geval) was de 5 euro zeker wel waard. Er zat in: een zak met 10 bruine afbak pistoletjes, een bakje met 275 gram kipfiletblokjes, een potje snoeptomaatjes, een zakje worteltjes, een bakje verse ananasstukjes, 2 haringen met uitjes en een doosje met vier Jumbollen (koningsdaggebak). Leuk hoor :-). En ook fijn, dat dit soort initiatieven de voedselverspilling een beetje helpen tegengaan. Want dat is echt heel erg. Zaterdag moest Maria aan het eind van de dag de vleesvitrine bij AH opruimen. Ze was echt ontdaan door al dat vlees wat aan de datum was en wat ze moest weggooien :-(((. Meenemen mag niet. Dat is streng verboden. Als je zoiets meeneemt en je wordt betrapt, dan vlieg je er meteen uit. Dus ja, al dat goede vlees moest weg. Dat is gevoelsmatig nog erger dan groenten weggooien. Er moest toch een beest voor doodgemaakt worden :-(. Maria gaat aan haar manager vragen, of haar Albert Heijn misschien mee wil doen aan Toogoodtogo. Wie weet.

Vrijmarkt 2.0 en lekker vakantie!

Koningsdag begon bij ons al op vrijdag. Op die dag werd namelijk op de school van Henk Koningsdag gevierd. Wat leuk om dat nog één keer mee te maken, met ons jongste kind! Helaas kon ik niet naar het zingen bij de vlag. Dat zou namelijk drie kwartier stáán betekenen en dat gaat niet vanwege de aderontsteking in mijn been. Dat was trouwens meteen ook de reden, dat ik me nergens voor opgegeven had als hulp. Mijn enige bijdrage was: ´s morgens vier stokbroden afbakken, snijden en meegeven. En verder heb ik flink reclame gemaakt voor de kleedjesmarkt en het restaurant :-).

Dat restaurant is zó leuk. Dat wordt altijd gerund door groep 8. Eén dag zijn de kinderen koksmaatje en ober en gastheer/gastvrouw tegelijk. Willem en ik hadden afgesproken om te gaan lunchen. Geertje en de kleinkinderen kwamen ook. Gezellig! We installeerden ons aan een tafeltje en lieten ons maar eens bedienen :-).

Na het eten was er de kleedjesmarkt. Ik ben er wél overheen gelopen, maar heb niets gekocht. Ik heb immers niets nodig. Ook niet als het heel goedkoop is. Sorry kinders, maar ik ben nu juist aan het ontspullen :-).

Zaterdag, Koningsdag, verliep anders dan anders. Alleen het begin van de dag was hetzelfde: ik hing de vlag uit :-).

Al jaar en dag is het onze traditie om ´s morgens wat rond te lummelen en koffie met oranje tompoucen te doen en ´s middags naar een vrijmarkt te gaan. Dit jaar ging het anders, want een groot deel van de dag waren wij kinderloos. Dat zat zo: Leendert zou samen met Thea wat gaan klussen in hun huisje. Hans en Koos waren vrijdag begonnen de achtertuin bij Dirk aan te leggen en hadden daarvoor ook de hele zaterdag nog nodig. Maaike ging naar Jaap, om te helpen in de zaak, die gewoon open was en waar de klanten op worstenbroodjes en oranjecupcakes enzo werden getrakteerd. Maria moest het kantoor schoonmaken, wat ze normaal op zaterdag ook altijd doet (daar deden ze niet aan Koningsdag ofzo) en verder had ze zich laten inroosteren bij Albert Heijn, waar het personeel die dag dubbel uitbetaald kreeg. Dat leek haar wel wat :-). Jan ging lekker een dagje naar z´n vriendinnetje in Papendrecht en Henk mocht met een vriendje mee naar de Mbuma-zendingsdag in Gorinchem. Dus: wij waren in elk geval overdag kinderloos!

We deden ons gewone zaterdagochtend-bakkie koffie bij schoonmama. Met oranje koeken vandaag :-).

Daarna reden we door naar Dirk voor het volgende bakkie koffie. Zo´n beetje de hele familie was daar neergestreken. Terwijl Hans en Koos hard doorwerkten aan de tuin,

zaten wij aan de tompoucen, die Maria had gebakken.

Mmmm. Kraakvers!!

Hoe gezellig het ook was, Willem en ik bleven niet heel lang. We hadden die middag nog het één en ander op ons programma staan.

Eerst maakte ik de aflevering voor Terdege, die ik woensdag al had moeten maken, maar waar mijn zere been een streep doorheen haalde. Ik maakte verrukkelijke zoete chilisaus.

Daarna was er nog een hele berg was en strijk, die -ook al vanwege dat been- was blijven liggen. De jongenskamer moest gekuist worden. En zo nog wat noodzakelijke klusjes, die ik af wilde hebben voor de zondag.

Het lukte allemaal prima. En aan het einde van de middag kwamen de kinderen één voor één weer binnen druppelen. Voor de zaterdagse frieten natuurlijk :-). Vandaag met loempia´s en chilisaus by mum.

En hoe zit dat dan met die ´vrijmarkt 2.0´ waar ik het in de titel van dit logje over heb? Nou, heel simpel. Vrijmarkt 2.0 is gewoon níet gaan en níets kopen. Ha, ha. Geen koopjes dus. Maar ook geen rommel. Ik vind het heerlijk zo en heb niets gemist :-).

En vandaag was het dan dus heerlijk vakantie-maandag! Heel veel anders dan een gewone maandag is dat eigenlijk niet eens, want wij hebben nog maar twee schoolgaande kinderen. Vakantie wil dus alleen maar zeggen: twee kinderen die niet naar school hoeven :-). Toch voelt het als vakantie. Misschien ook omdat ik deze week niet zoveel verplichtingen heb. Hoewel er toch wel een heel groot deel van de week al is ingevuld...

Het begon deze morgen met een begrafenis van een oude vrouw uit onze gemeente, die Willem en ik goed gekend hebben. Later deze week is er bij leven en welzijn ook een trouwdienst in onze gemeente. Ook daar hoop ik heen te gaan. Verder was er vandaag weer therapie in het Sophia Kinderziekenhuis. Ik wil zomerkleding gaan kopen met Henk. De bijen hebben aandacht nodig. En binnenkort moet ik een workshop ´huisgemaakte producten voor persoonlijke verzorging´ geven en die wil ik deze week voorbereiden. Als het even lukt, wil ik morgenavond graag naar de spingroep. Al met al is die vakantieweek niet bepaald een ´lege´ week ;-). En dan hoop ik maar, dat dat been verder geen roet in het eten gaat gooien. Gisteren is er een nieuwe ontsteking bij gekomen en daar had ik ook vandaag flink pijn aan. Ik heb besloten, om morgen opnieuw naar de dokter te bellen, als het dan niet verbeterd is. Maar goed. Dat is voor morgen. Wie weet verbetert de situatie vannacht!

AU!

Sinds vorige week vrijdag zit er een aderontsteking in mijn been te zeuren. Langzaamaan verergerde het en vanmorgen besloot ik toch even met de assistente van de huisarts te overleggen. Zo´n ontsteking wordt meestal veroorzaakt door een bloedpropje, dat een (spat)ader blokkeert. En aangezien ik in het verleden al eens een longembolie heb gehad (bloedpropje in een longader), is zo´n aderontsteking niet geheel zonder gevaar. De assistente was er snel duidelijk over: ik moest het door de dokter komen laten beoordelen. En zo kwam het dat ik even over half 10 bij de huisarts in de wachtkamer zat. Ze konden geen betere naam voor die ruimte bedenken....

Afijn. Aan het wachten kwam een eind en de dokter bekeek m´n been. Met mijn verleden in het achterhoofd vond hij het beter dat ik naar het ziekenhuis zou gaan om een echo te laten maken. Op een echo kunnen ze zien of de ontsteking oppervlakkig is, of in een diepere (hoofd)ader zit.

Ik reed even terug naar huis om snel één en ander te organiseren en daarna zette ik koers naar het ziekenhuis in Zwijndrecht.

Ook daar mocht ik weer gezellig in een wachtkamer plaatsnemen ;-).

Er werd een echo gemaakt. Eerst leek het mee te vallen. De ontsteking zat niet in een diepe ader. Daarna bekeek de dokter de meer oppervlakkige aders en vond een stukje ader van 2 centimeter, waar het bloed niet goed doorstroomde. Ze wilde het onderzoek al afronden, toen ze het apparaat toch nog even over een lager stuk ader liet gaan. Ik voelde het al: daar zat ook een ontsteking. En dat klopte. Daar zat maar liefst 20 centimeter ontstoken ader. Het verhaal werd toen een beetje anders. De dokter wilde dat er een internist meekeek en liet me naar de spoedeisende hulp brengen.

Daar het bekende verhaal: vragen beantwoorden, standaard onderzoekjes, wapperende gordijnen, flarden van gesprekken van de mensen naast me en ... wachten natuurlijk :-).

Er kwam weer een dokter, die ook weer moest voelen en kijken en vragen. Daarna weer wachten. Eindelijk was mijn geval voldoende besproken. Er werd besloten, dat ik naar huis mocht met voor 45 dagen Fragmin spuitjes. Fragmin is een bloedverdunner en die moet voorkomen dat er gevaarlijke stolseltjes in mijn lichaam gaan rondzwemmen. Die spuitjes heb ik al wel vaker nodig gehad en ik kan mezelf prikken. Dat is fijn, want nu heb ik daar niemand voor nodig.

Hè, hè. Dat hebben we dan ook weer gehad. Het gooide mijn plannen voor vandaag behoorlijk in de war. Ik had de kookrubriek voor Terdege moeten doen. Maar gelukkig mag dat wel 1 of 2 dagen later. Fijn!

Ik was een beetje van slag van dat ochtendje ziekenhuisgedoe. Bovendien heb ik flink pijn aan dat been en van pijn put je uit. Hopelijk wordt de ontsteking snel minder. En verder ben ik toch blij, dat het ´maar´ een ontsteking is. Er zijn ergere dingen.