Zomervakantie 2017, dag 12; honing slingeren

¨Oma, wanneer gaat u weer honing slingeren?¨ vroeg kleinzoon Willem vorige week. Hij wilde dat zó graag eens meemaken. ¨Volgende week,¨ beloofde ik hem. En vandaag was het zover! Dinsdag had ik al een bijenuitlaat geplaatst om de bijen uit de honingkamer te laten gaan. En toen ik vanmorgen vroeg ging kijken, bleken bijna alle bijen weg te zijn. Mooi, want nu was het maar een klein werkje om de honingramen bijen-vrij in een bak te hangen en naar de keuken te sjouwen. De honingramen zaten goed vol en zo´n bak vol ramen weegt dan ook behoorlijk zwaar. Ik was blij toen die klus geklaard was en alles klaar stond om vanmiddag het slingerfeest te vieren.

Eerst was er ander werk te doen. Om te beginnen de webshop-bestellingen van gisteren klaarmaken. Daar was ik wel even mee bezig. Daarna maakte ik meteen ook twee groentenpakketten klaar, want die zouden om half 10 opgehaald worden.

Ik maak graag nog even gebruik van de gelegenheid om te wijzen op de facebookgroep Samen Eten Delen. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Maar voor wie dit gemist heeft, of nog een duwtje nodig heeft om zich aan te melden:

In de groep Samen Eten Delen komen mensen bij elkaar die eten nodig hebben en die eten over hebben. De groep is actief in Nederland en in België en heeft ruim 1300 leden. Als je om welke reden dan ook tijdelijk of structureel geen geld hebt om eten te kopen, kun je je aanmelden en dat kenbaar maken aan het beheer van de groep. Zij doen dan een oproep in de groep en koppelen vraag en aanbod. Als je geen eten nodig hebt, maar juist óver hebt, dan kun je dat in de groep meedelen en dan kunnen mensen die het nodig hebben reageren. Van de week had ik een groentenoverschot. En via de groep zijn er twee pakketten bij mensen terecht gekomen, die daar weer blij mee zijn.
In het afgelopen half jaar heb ik elke maand wel een keer iemand kunnen helpen met een boodschappenpakket. Het werkt dus goed. Maar we zouden écht verschil kunnen maken, als de groep (veeeeeeeel) groter en bekender was. Daarom dus nog maar een keer dit verhaaltje. En nu maar hopen, dat er heel veel leden bij komen ;-).

Intussen had de havermout een poosje op een laag pitje staan pruttelen en was gaar. Tijd voor het ontbijt. Wel even wat anders dan het ontbijtbuffet van gisteren ;-).
Willem moest weer gewoon naar zijn werk. Nog één week. Dan heeft hij vakantie en daar kijken we heel erg naar uit!

Toen Willem was vertrokken had ik nog een uurtje de tijd, voordat ik naar schoonmama zou vertrekken voor mijn vrijdagse mantelzorgochtendje. Ik hing snel een was op en daarna vulde ik mijn MP-winkeltje met wat boeken. Net een mooi klusje voor een verloren half uurtje.

De ochtend was bijna voorbij, toen ik weer thuiskwam. Maria zat intussen kant-en-klaar om een weekje mee op vakantie te gaan met het gezin van mijn broer. We zijn nog maar met een heel klein clubje over, nu: 5 personen! Maar morgen hopen Koos en Maaike weer thuis te komen. Dan is het al een stukje minder kaal.

Ik sleepte zakken meel en bloem en een emmer kruiden naar de keuken om daar te gaan inpakken voor de webshop. Precies toen ik de laatste zakjes kruiden stond dicht te plakken werd kleinzoon Willem gebracht. Timing!

Voordat we honing zouden gaan slingeren, zou Wim mij even bij de garage brengen, waar mijn auto ter reparatie stond. Prima hoor. Willem vond het niets erg om te moeten wachten. Die vond het veel te leuk om met Jan, Henk en neefje Henk te spelen.

In de garage zat het niet echt mee. Mijn auto was nog niet klaar, maar wel bijna. Daar wachtte ik dus even op. Maar toen het laatste onderdeel op de juiste plek zat en de computer was uitgelezen, bleek één van de twee sleutels, die ik ingeleverd had, kwijt te zijn. Ik hielp de monteur met zoeken, maar tevergeefs. Hij belde twee collega´s, maar die konden hem ook niet verder helpen. Ten lange leste ben ik dus met maar 1 sleutel naar huis gegaan, in de hoop dat de andere binnenkort boven water komt. Maar door dat grapje was het bijna half vier, toen ik thuis kwam en was het een beter plan, als ik éérst de pakketjes naar het postkantoor zou brengen. Het is namelijk niet zo handig, als je zoiets halverwege het honing slingeren moet doen. Ik legde het Willem uit. Gelukkig. Hij had genoeg geduld om nóg langer op oma te wachten ....

Eindelijk, eindelijk, kon het slingerfeest beginnen. Ik liet Willem de bak met honingramen zien.

Pak zo´n raam maar eens vast, Willem, dan kun je voelen hoe zwaar het is.

Ik liet Willem zien, hoe de bijen over elk honingcelletje een laagje was hadden gemaakt. Die was sluit de honing netjes af. Net zoals wanneer je de dop op de pot met honing doet.

Om de honing eruit te krijgen, moeten de was-dekseltjes eraf. Daarvoor heb ik een soort kromme vork, die ´ontzegelvork´ heet. Met de vork schep je voorzichtig de dekseltjes eraf en maak je de honingraat open.

Nu kunnen de ramen in de honingslinger.

Dat is een soort centrifuge. Als je aan de hendel draait, gaat de trommel met de ramen ronddraaien en wordt de honing uit de ramen geslingerd. Heel eenvoudig.

Als ik het kraantje van de honingslinger openmaak, loopt de honing er in een dikke straal uit.

De honing gaat door een zeef, zodat er geen wasrestjes in de honing komen. Je ziet, dat ik koud slinger. Je zult het vast weleens op een honingpot hebben zien staan: KOUD geslingerde honing! Alsof dat iets bijzonders is. Zal ik je eens wat verklappen? WARM honing slingeren bestaat niet eens! Stel dat ik de honingraten zou verwarmen. Dan zou de was smelten. Die was zou dan bij het afkoelen weer stollen en dan zou je honing met wasstukjes krijgen. Dat wil niemand, hoor! Bovendien is een imker heel zuinig op de honingramen. Deze ramen worden volgend jaar gewoon weer gebruikt, zodat de bijen niet eerst heel veel energie hoeven te steken in het bouwen van honingramen. Ze kunnen de ramen meteen in gebruik nemen.

Willem vond het interessant, hoor. Hij mocht natuurlijk ook even aan de slinger draaien. Het leukste was het proeven. Daar had hij zich echt op lopen verheugen :-).

Pas om half zes was ik klaar. Hoog tijd om de warme maaltijd klaar te maken. Vreemd genoeg was ik de hele dag bezig, maar heb ik het gevoel niets gedaan te hebben. Dan voel je je moe van het niets doen. Tja. Zulke dagen heb je nu eenmaal er ook bij...

Zomervakantie 2017, dag 11; uit en weer thuis

We hebben een fijne dag gehad. Al met al zijn we maar anderhalve dag weggeweest, maar het voelt als een complete vakantie. En dat is fijn, want nu voelen we ons opgeladen om onze taak weer op ons te nemen.

We werden vanmorgen al vroeg wakker van een onweersbui, maar zakten daarna weer in slaap. De bedden lagen heerlijk. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik ons eigen bed ook altijd heerlijk vind. Maar je merkt wel het verschil tussen fijne boxsprings met dikke matrassen en ons 15 jaar geleden tweedehands gekochte bed, met dunne matras en 30 jaar oude dekens. De hotelbedden voelden heel luxe. We zetten ze maar op ons verlanglijstje :-).

We sliepen voor ons doen lang uit, tot ná achten. Toen vonden we het welletjes. We hadden zin in het ontbijt. Zo´n ontbijtbuffet is het allerleukste van een hotelovernachting, vind ik! We hebben gezellig zitten smikkelen.

We konden tot 13.00 uur in het hotel blijven. Dat was onderdeel van de gratis upgrade, die we bij de boeking kregen. Ik had bij het boeken eerst rechtstreeks op de site van Van de Valk gekeken, maar vond dat veel te duur: een overnachting met ontbijt voor twee personen voor 130,00! Al surfend vond ik dezelfde kamer via Hotels.nl voor 85,00 met daarbij een gratis upgrade naar een ruimere kamer én de mogelijkheid tot laat uitchecken. Leendert vertelde, dat je, als je ná 18.00 bij het hotel aankomt om voor dezelfde nacht te boeken, je zelfs nog 50% korting krijgt. Je moet het maar weten (en het risico willen nemen, dat er niets beschikbaar is).

Maar van het late uitchecken maakten we geen gebruik. We hadden het wel gezien op onze kamer. Hoe heerlijk rustig het ook was. Het uitzicht was trouwens ook mooi, ook al was dat vanmorgen een stuk minder, doordat het grijs weer was.

We wilden de stad (Zwolle) in. Eigenlijk wilde ik graag wat kleren voor mezelf kopen. Ik heb deze zomer zegge en schrijve één jurkje van 15,00 bij de Hema gekocht. En vorig jaar zomer ook alleen maar 1 vest en een shirtje. Ik dacht, dat ik zó een paar jurkjes bij elkaar zou shoppen. Maar dat was fout gedacht. Op de één of andere manier vond ik niet wat ik zocht. Kan ook zijn, dat ik gewoon niet in de stemming was om kleding te kopen, hoor. Het was ook niet erg. Ik doe het wel met wat ik heb. Zo lang duurt de zomer ook niet meer ;-).

We vonden het evengoed leuk om in de stad te zijn. Ik heb me alleen heel erg verbaasd over het e-nor-me horeca-aanbod daar. Echt niet normaal. Die hele binnenstad is bijna één groot terras. En daar hadden we nu net niets te zoeken, want we zaten allebei nog vol van het royale ontbijt. Dat was genoeg om meteen als lunch te dienen.

Op een gegeven moment waren we het slenteren moe. We bedachten om naar Waanders in de Broeren te gaan, de beroemde boekhandel in de Broerenkerk, waar we al eerder waren geweest. We wilden daar een bakkie koffie drinken en meteen wat uitrusten.

We vonden een plekje aan de leestafel. Gezellig! Willem nam cappucino en ik koos espresso. Mmm, wat een lekker bakkie!!

Terwijl Willem nog een poosje bleef zitten, zocht ik de hoek van handletterspullen op. Leuk om te kijken. Ik heb alleen niets gekocht. Kijken, kijken en niets kopen ;-).

Het weer knapte intussen op en we hadden genoeg van de stad. Langer slenteren was ook geen optie ivm mijn bekkenpijn. We besloten de tomtom op ´snelwegen vermijden´ te zetten een vast een stuk richting huis te rijden. Je komt dan langs de mooiste plekjes van Nederland!

En zo kwamen we uiteindelijk in Harderwijk terecht. Het liep al tegen het einde van de middag. Tijd om nog even de benen te strekken. We parkeerden de auto op een parkeerplaats waarvan de slagbomen kapot waren, zodat dat mooi gratis was en liepen op de bonnefooi het oude stadscentrum in. Wat mooi!

Door een poortje in de oude stadsmuur zagen we het Veluwemeer en zochten daar een bankje op. We genoten van de zon, het uitzicht, de wind langs onze hoofden, een hond die kwam zwemmen, vogels in het riet, zwanen op het water, elkaar.

Net voor een flinke bui losbarstte, zaten we weer in de auto. Op weg naar huis. We verlangden weer naar de kinderen. Onze vakantie zit er weer op! Dankjewel Willem, voor dit fijne Moederdagkado!!

Zomervakantie 2017, dag 10; samen eropuit!

Ik heb niet heel veel uren slaap nodig. Maar het afgelopen nachtje was wel héél kort. We gingen na twaalven slapen en om 1 uur schrok ik wakker. Er circelde een heli in de lucht. Ik sprong uit bed om op het dakterras te kijken of hij ging landen, want hij maakte een beste herrie. Maar nee, vrij hoog maakte hij een circel. En nóg één. En nóg één. Ik keek op mijn telefoon of er nieuws was, maar kon niets vinden. Nou, dan maar weer proberen te slapen...

(vanmorgen las ik trouwens op de plaatselijke nieuwssite, dat ze met de heli zochten naar twee meisjes en dat die gelukkig ook gevonden zijn)

Ik had mijn wekker op 5 uur gezet en was van plan om dan eerst de strijk weg te werken. De droogmolen hing helemaal vol. Gisteren was ik er niet aan toe gekomen. En vandaag wilde ik alles weggewerkt hebben, voordat Willem en ik zouden vertrekken. Nog voordat de wekker afliep, schrok ik opnieuw wakker: regen op het dak! WAAHHH! Mijn was!! Ik rende in mijn badjas naar beneden en trok zo snel als ik kon de was van de lijn. Ha, ha, dat zal best een raar gezicht geweest zijn.

Nou ja. De strijkplank werd dus iets eerder dan het plan was uitgeklapt. Om een uur of 7 was alles klaar. Mooi.

Het plan was, dat ik om 10 uur eerst nog even een uurtje naar mijn schoonzus zou gaan. We hadden een zogenaamd haakochtendje afgesproken, om schoonmama nog wat afleiding te bezorgen voordat ze volgende week geopereerd moet worden. Dat haakochtendje was voor mij gereduceerd tot een haakuurtje, want Willem en ik wilden rond half 12 wegrijden. Vòòr tienen moest ik alles klaar hebben. De laatste was aan de lijn, de pakjes klaar om naar de post gebracht te worden, mijn tas ingepakt enzovoorts.

Het lukte. We brachten zelfs nog even mijn auto naar de garage (om wat mankementjes te laten verhelpen) en daarna draaiden we de snelweg op. Op naar Knulst raamdecoratie in Nunspeet, waar we om 13 uur een afspraak hadden.

Nadat we er naar volle tevredenheid zijn geholpen met de vloer, hadden we besloten om ook onze raamdecoratie daar te kopen. We werden al verwacht door Nettie, die alles weet van trends en mogelijkheden en kleuren en en en. Zij had al foto´s van onze raampartijen en had zich zodoende al een beeld gevormd. Dat bleek goed te kloppen met het beeld wat we zelf al hadden, doordat we ons in februari al door Jacquelien Koopman hadden laten adviseren voor wat betreft de vernieuwing van ons interieur. We waren er met anderhalf uur helemaal uit: de stof, de kleur, de soort plooi, de hoogte van de band, de rails, alles! Binnenkort komt er iemand langs om alles precies in te meten en dan wordt er een offerte gemaakt. Zo. Die knoop is doorgehakt!

Op naar Goor, naar Jeantique. Daar hadden we een paar maanden geleden al een bankstel uitgekozen, maar we hadden nog niet definitief opdracht gegeven. Dat was maar goed ook. We hadden een bankstel uitgekozen in bruin. Maar nu de nieuwe vloer er ligt, leek ons zwart toch mooier. Nu hadden we telefonisch al besproken, dat we de gekozen bank ´gewoon in zwart´ wilden hebben. Maar dat bleek te simplistisch gedacht :-). Weten wij veel! We konden maar beter langs komen, want er waren verschillende soorten zwart. Ok. Onderweg stopten we nog even bij hotel De Gouden Bogen voor een sanitaire stop en een portie frietjes. Ik had een maaltijdsalade meegenomen van huis en dat was samen met de friet een heerlijke lunch. Keurig op tijd kwamen we bij Jeantique aan. En ja, inderdaad bleken er verschillende soorten zwart! Dat heeft alles te maken met de manier van leder kleuren. Iets wat bij Jeantique in eigen huis wordt gedaan. We hebben gekozen voor vintage zwart.  We krijgen dan twee royale banken. Daarnaast hakten we ook de knoop door voor de losse stoel, die we er eigenlijk ook graag bij wilden hebben. Dat wordt een bruine. Ook van Jeantique komt er binnenkort een offerte. En daarbij was onze missie vervuld. Leuk hoor. Het is net een beetje opnieuw trouwen :-).

Nu hadden we verder de tijd aan onszelf en we reden naar Van der Valk in Zwolle, waar we een kamer voor 1 nacht hebben geboekt.

We genieten hier van de rust van lekker even met z´n tweeën zijn. We hebben heerlijk gegeten

Mosterdsoep vooraf. Wat leuk opgediend!

Voor Willem zalm, voor mij Val Dieu

en zitten nu op onze kamer.

We zitten op de vijfde verdieping en kijken heel ver weg. De avond valt en van het voorspelde noodweer is hier niets te merken. Ook thuis niet, trouwens. Want (leve de app) we hebben met iedereen contact, ook al zwerft ons gezin momenteel zo´n beetje over de hele aardkloot. Bij Trijnie en Gerwin op Curacao is er een (gelukkig niet heel zware) tropische storm.

Leendert is vanmiddag veilig geland in Lima. Maaike heeft het heel erg naar haar zin in Ouddorp. Alleen van Koos hoor of zie ik niets. Die is in de Ardennen. Maar hij schijnt af en toe wat op Instagram te posten. Tja...daar ben ik (nog) niet in thuis. Misschien moet ik me daar ook nog maar eens in gaan verdiepen. Pfff. Heb net Facebook een beetje onder de knie .... Het is toch niet bij te benen? ;-).

Thuis loopt alles op rolletjes. Maria heeft samen met een vriendin restaurantje gespeeld en heel lekkere broodjes hamburger gemaakt (met spek en cheddar en sla enzo) en ook nog eens een super toetje.

Fijn om te weten, dat het allemaal goed gaat. Want dat is het enige minpuntje aan samen weggaan: je laat (een deel van) je gezin achter. En dat is altijd toch een beetje slikken...

Zomervakantie 2017, dag 9; verveling? Hoe spel je dat?

Het was weer een dag vol afwisseling in Huize Luijkensteijn.

Mijn dag begon om 6 uur in de bijen (zo heet dat: je werkt IN de bijen). Ik wil vrijdag weer honing slingeren. Daarvoor moeten eerst de bijen uit de honingkamer. Daarom heb ik vanmorgen een bijenuitlaat geplaatst. Dat is een soort rond dekseltje met een gat. De bij kruipt in dat gat, volgt het gangetje en loopt er aan de andere kant uit. Terugkruipen gaat niet. Eén voor één gaan de bijen nu vanuit de honingkamer door de bijenuitlaat naar de broedkamer, die één verdieping lager in de kast is. Eer dat het vrijdag is zullen de meeste bijen uit de honingkamer zijn. Die er dan nog in zitten, sla ik eruit. Nee, ik ga niet de bijen slaan, hoor. Ik kijk wel uit! Dan zullen ze me zeker aanvallen en hun angel in me boren. Maar ik sla dan tegen de honingramen waar ze op zitten en dan vallen ze er vanaf.
Maria is erg geïnteresseerd in mijn imkerbezigheden. Zij had dan ook haar wekker gezet en keek geduldig toe wat ik allemaal deed. Ik ging alle vier mijn volken even langs voor een inspectie en vertelde Maria waarop ik lette, wat ik zag en wat voor actie er nu nodig is. Zo stiekem weg weet ze er al best het één en ander van. Leuk hoor!

De vroege morgen werd verder besteed aan wat administratie. Ik deed wat betalingen en plaatste bestellingen bij de molen en bij de zeepleverancier.

Op Leendert z´n kamer was ook al vroeg actie. Hij zou om half 10 de deur uitgaan. Op weg naar Peru. Er moesten nog wat allerlaatste dingetjes gedaan worden. Hij maakte kopieën van zijn paspoort en id-kaart. Hij mailde het reisschema met de vluchtnummers naar mij. Thea, zijn vriendin, was ook al vroeg van de partij om tot de laatste minuut van zijn aanwezigheid te genieten ;-). En eindelijk was het zover. Het moment waar een jaar lang naar toegeleefd is. Waar plannen voor gemaakt zijn. Waar voor gespaard is. Daar ging hij:

Eerst vliegen de jongens naar Londen. Dan naar New York en vervolgens naar Lima. Een reis van 22 uur....Ik vind het angstig ver weg, hoor. Tegelijkertijd vind ik het fijn dat deze knullen geen veertien dagen laveloos aan één of ander strand gaan liggen.

Maar goed. Het moest natuurlijk toch een plekje krijgen in mijn bezwaarde moederhart. En dus ging ik aan het werk. Geen beter medicijn voor een emotioneel gemoed dan: werken, slapen, eten. Aldus mijn oma, aan wie ik nog heel regelmatig denk, ook al is ze al 31 jaar geleden overleden.

¨Zullen we een poosje in de garage gaan werken?¨ vroeg ik Maria. Ja hoor, dat wilde Maria wel. Ik koos een kleine, overzichtelijke hoek om op te ruimen. Eerst schoven we alles naar buiten.

Daar zochten we het uit. En alléén dingen die we gebruiken gingen terug. Ik verbaas me er steeds weer over hoeveel zooi er in één jaar in die garage verzameld is. Ligt er een luchtbed (uit de kast gevallen) op de grond, pak ik dat op, zegt Maria: ¨O ja, dat is lek.¨ Nou, weg ermee dan! In de anderhalve week dat we nu stukje bij beetje bezig zijn is er al minsten één kubieke meter zooi verzameld:

En dan heb ik het nog niet eens over de spullen die naar de Kringloop zijn gegaan, of op MP zijn gezet, of op de juiste plek in huis zijn beland. Na een half uur was het hoekje netjes en voelden we ons super voldaan. En mijn gemoed was ook meteen gekalmeerd :-).

Ik had nog wat verpakkingsmateriaal nodig en reed (ook weer samen met Maria, hoe gezellig!) naar Paardekooper in Barendrecht. Ik kocht dozen en tassen en plakband. Ziezo. Dat kon ook weer van mijn lijstje geschrapt worden.

Thuisgekomen ging ik met de was aan de slag. Willem en ik willen morgen en overmorgen samen weg. Eindelijk gordijnen uitkiezen en de aankoop van een nieuw bankstel rond maken. De overnachting was Willem z´n moederdagkado aan mij. We hadden er steeds nog geen datum voor geprikt. Maar nu Willem z´n moeder DV volgende week voor een tijdje bij ons in huis komt (na de operatie), leek ons deze week een goed moment. We hebben er zin in! Maar er moet natuurlijk wel eerst gewerkt worden ;-). De wasmanden moeten liefst helemaal leeg.

Daarnaast was er ook nog de kofferbak vol groenten en fruit. Dat moest ook verzorgd worden. Er was een krat vol bloemkolen bij. Die hadden te dicht bij de motor van de koeling gelegen en waren een tikkie bevroren. Geen probleem. Ik sneed de mooie rozetten los en deed alles in een zak in de koelkastlade. Genoeg voor een keer of drie bloemkool eten. Lekker hoor!

Er was veel fruit. Dus zette ik de slowjuicer aan het werk en maakte een lekker sapje van druiven, peren, mandarijnen, grapefruits en winterpeen.

Wat een rijkdom weer.

Schoonmama kwam vanmiddag voor het dinsdagmiddagbakkie en ik bakte de moermanbroden voor mijn nichtje. Gewoon dinsdag dus :-).

Ook stond er weer een ritje naar het postkantoor op de rol. Ik had dan niet zoveel bestellingen als gisteren, maar elk pakje doet mee. En bovendien verdween er (via MP) een flinke stapel boeken uit ons huis naar verschillende nieuwe eigenaren.

En toen was het weer tijd om te gaan koken. ¨Wat eten we vandaag?¨ was er al verschillende keren aan me gevraagd. ¨Prakkie,¨ was het antwoord. Bij het opruimen van de koelkast was ik nog een zakje gemengde sla tegen gekomen, wat op moest. Het werd sla dus. Maar daar eten we eigenlijk altijd een warme groente bij. Vandaag was dat een bakplaat vol geroosterde groenten. Oh, zo lekker! Met olijfolie, zeezout en wat ras el hanout. Aardappeltjes erbij. Gehaktballetje. Helemaal goed.

Zo gaan ze de oven in

En na een minuut of 20 is dit het resultaat

Vanavond heb ik bovendien nog wat jam gekookt. Ik moet tenslotte toch van die groenten- en fruitvoorraad af :-).

Henk wilde vanavond nog ´iets leuks doen´. Willem wist wel wat: een ijsje kopen bij McDonalds. Wat een feest! En zo kreeg deze gewone dinsdag ook nog een gezellig vakantierandje!

Zomervakantie 2017, dag 8; aan het werk!

Nadat wij gisteren de rustdag hadden, begon vanmorgen vroeg de nieuwe werkweek. Wat een verschil met vorige week maandag, toen ik nog zo slap als een vaatdoek was vanwege de nierbekkenontsteking! Gelukkig is daar bijna niets meer van te merken.

Zoals elke maandagochtend stonden Willem en ik om 5 uur op. Willem ging zijn rondje door de polder lopen en ik ging vast aan het werk.

Zaterdag had Leendert de boekenkast bij de Kringloop opgehaald, die ik dinsdags had gekocht. Maar vanwege de volle planning van die dag, had ik er zaterdag verder niet naar omgekeken. De kast was zó m´n winkeltje binnen geschoven, deur dicht en ´we zien het maandag wel´ :-).

Voor vandaag stond het ordenen van de spullen in de webshop dan ook bovenaan mijn lijstje. De ruimte in mijn winkeltje is maar heel beperkt en je kon er werkelijk geen been meer staan. En dat terwijl ik van zaterdag al een aardige hoeveelheid bestellingen had, die ik toch echt vandaag de deur uit wilde hebben.

Ik toog aan het soppen, want die kast was smerig! Maar dat was niet erg. Plank na plank maakte ik schoon. En plank na plank richtte ik in. Ik maakte van de nieuwe boekenkast een heerlijke geurenkast :-).

Het ging er steeds een beetje beter uit zien. En steeds kreeg ik ook wat meer ruimte en overzicht. Ik had bedacht om in de twee kasten, die tegen de achterwand staan, alle bakvormen te zetten. En nu de kasten leeg waren, kon ik mooi de planken gelijk laten lopen. De planken in de ene kast zaten net één gaatje hoger, dan in de andere kast. Dat was allang een doorn in mijn ogen. Leendert, die vakantie heeft, wilde dat wel even voor me doen. Fijn!

Ik had nog méér hulp: Maria wilde wel een uurtje voor me inpakken. Zo fijn! Ze pakte kruiden en meel in en dat kon meteen allemaal op de juiste plaats in de shop.

Maria en Henk gingen daarna op de fiets naar Streefkerk. Daar hadden ze een fijne middag bij Wim en Geertje in het zwembad in de tuin. 

Intussen zorgde ik voor een nieuwe voorraad Lamme Teun (huisgemaakte advokaat) en pakte gedroogde appelringen in.

Alsof de mensen het roken, dat alles weer was aangevuld, stroomden de bestellingen binnen. Dat is altijd een verrassing met een winkeltje. De ene dag rustig, de andere dag druk. Daar moet ik mijn huishoudelijk werk dan altijd maar een beetje omheen bouwen. 

Het kwam goed. De pakketjes gingen op tijd de deur uit en ik kon nog fijn even langs de groentenkraam. Ze hadden al gebeld, of ik nog langskwam voor wat restanten. Prima, want ik had nagenoeg niets meer in huis van groenten en fruit.

Omdat ik toch wat later was dan normaal (vanwege veel pakjes) en zij wellicht wat vroeger (vanwege een vakantie-markt met veel minder kramen), kwam ik pas toen de kraam al bijna opgeruimd was. Mijn spullen stonden al klaar. En terwijl ik met mijn steekkarretje naar het postkantoor reed, laadden de mensen van de groentenkraam mijn auto vol. Ik had geen idee, wat er allemaal in gezet was. Dat is dan een verrassing als je thuiskomt :-).

De verrassing bracht een lekker maaltje voort. We aten bloemkool met aardappels en kip. Komkommer erbij. En watermeloen toe. De watermeloen kon nog nét. Hij was al een tikje melig. Morgen gaat Maria aan de slag met de rest van de watermeloenen, want die zullen ook wel nodig op moeten. Vorige week heeft ze watermeloen-ijsjes gemaakt. Zooooo lekker!!! Zeker met het oog op de komende warme dagen. Ze had een recept uit het blad van de Dirk. Alleen stond er in het recept aangegeven, dat er 100 gram suiker toegevoegd moest worden aan het fruit. Dat leek haar wel heel veel. Ze had dus al bedacht om maar 50 gram te doen. Maar op het moment dat ze met het bakje suiker in haar hand stond om dat bij het fruit te gooien, vond ze dat ineens zó raar: suiker bij zoiets lekkers zoets als een watermeloen! Ze besloot om de suiker helemaal weg te laten. En dat pakte heel goed uit. Leuk om te merken, dat ze zoiets aanvoelt!

Vanavond wilde ik nog een poosje gaan inpakken voor de shop. Maar Willem zei, dat ik moest stoppen met werken. Ik had genoeg gedaan, zei hij. En hij had gelijk. Want stiekem had ik erge bekkenpijn. Ik heb dus braaf geluisterd :-).

Willem heeft intussen een mooie foto uitgekozen van de vier generaties Willemen. Hoe leuk is dat?!

Zomervakantie 2017, dag 6; familie-dag!

Vandaag was het een echte familie-dag. Hoe fijn is dat?!

Mijn dag begon om 6 uur. Genieten van de stilte van de vroege morgen. Wat aanrommelen in huis en intussen je gedachten laten gaan. Ik kan me herinneren, dat mijn vader die stille momenten juist altijd ´s avonds had. Dan was iedereen al naar bed en zat hij in zijn stoel. Borreltje en sigaretje (in de tijd dat hij nog rookte) erbij en dan stonden zijn ogen ´naar binnen gekeerd´, als je hem weleens zo aantrof.

Ik had niet heel veel op de huishoudelijke planning staan. Het meeste was de strijk. Lekker overzichtelijk ;-).

Om 10 uur was het tijd om naar Willem z´n moeder te gaan voor het wekelijkse zaterdagochtendbakkie. Toen we er een poosje zaten kwam Willem z´n jongste broer er ook bij. Hij was op vakantie geweest naar Italië en had dus verhalen en foto´s. Willem vertelde, dat vanmiddag zijn vader bij ons op bezoek zou komen. ¨O, dan kom ik ook even langs,¨ zei zwager meteen enthousiast. Prima hoor!

Thuisgekomen ging ik verder met de strijk en Willem ging aan het klussen. De klussenlijst, waar ik van de week over schreef, is alleen maar langer geworden! Ja, ik kan ze verzinnen, hoor ;-).

Tussen de middag kwam onze schoondochter met de kleinkinderen. We aten lekker broodjes gezond aan de salontafel. Ik vertelde, dat opa ´s middags zou komen en dat ik het zo leuk zou vinden als er een foto gemaakt kon worden met de vier Willemen: Overgrootvader, opa, papa, zoon. Vier generaties en allemaal Willemen. Geertje vond dat ook meteen een leuk plan. We spraken af, dat ze aan het begin van de avond terug zouden komen, met Wim erbij. Leuk!

Rond vier uur kwam schoonpa. Schoonzus Anja chauffeerde. Kijk, zag ik die ook weer eens een keer. We dronken koffie en smulden van de aardbeienvlaai, die schoonpa meebracht. Mmm. Het begon aardig zwaan-kleef-aan te worden, want Dirk appte, of er frieten op het menu stonden. Dat was een verkapte vraag: ¨Kan ik meeëten?¨ Natuurlijk! Opa is er ook. ¨O, dan kom ik nu alvast.¨ Prima jongen. Nauwelijks stond zijn auto in de straat, of de volgende parkeerde erachter: Leendert en Thea kwamen de feestvreugde ook nog met hun aanwezigheid verhogen. Zwager Marinus en vriendin Titina sloten de rij. Het was bijna een reünie :-).

Schoonpa vond het erg leuk om de zaterdagse patat-traditie mee te maken en weer eens aan een tafel vól aan te zitten.

En zoals gepland, was er ná het eten het foto-moment. Wim & Geertje arriveerden daarvoor met de kinderen en de vier generaties werden vastgelegd. Ik heb héél veel foto´s geschoten en ga daar natuurlijk de mooiste van uitzoeken. Maar dat komt DV volgende week wel een keer.

Voor vandaag is het genoeg geweest. Stukje bij beetje ging iedereen weer huiswaarts en gingen we weer back-to-normal. Wat restte was een enorme vaat. Maar daar hebben we een vaatwasser voor. Het was een erg gezellige dag, waar we met een fijn gevoel op terug kijken. Hoe kostbaar is familie! Helaas kom je daar vaak pas écht achter, als je een dierbare moet missen...

Zomervakantie 2017, dag 5; komen en gaan

Het was vandaag een dag van komen en gaan! Al vòòr 7 uur stopte het autootje van Trijnie en Gerwin voor de deur. Ze kwamen ´gedag zeggen´, voordat ze aan de grote reis naar Curacao begonnen. Ze waren er helemaal klaar voor. Alles tot in de puntjes geregeld, zoals Trijnie dat graag doet. We kletsten nog even wat. En daar gingen ze dan: bye bye, zwaai zwaai. Pfff. Negen uur vliegen...

Willem en ik genoten van een breakfast4two en daarna moest Willem helaas de deur uit, naar zijn werk. Zoals altijd met een lunchsalade in z´n tas. En vandaag voor tussendoor wat gedroogde appelringen.

Ik schoof nog even achter de computer om een betaling te doen en een bestelling te plaatsen. Al snel was het tijd om naar schoonmama te gaan voor mijn wekelijkse mantelzorgochtendje. Maria ging gezellig mee.

Toen we aan het einde van de ochtend thuis kwamen, stond de volgende tas al gepakt:

Koos stond klaar om samen met twee vrienden naar de Ardennen te vertrekken. De vader van één van de jongens ging ze wegbrengen. Weer: pffff. Wat een onderneming voor drie van die knullen. De zorgen vulden stiekem mijn moederhart.

Ik schoot met een vaartje m´n keuken in om brooddegen klaar te maken. Ik had zes broden te bakken voor een klant. Terwijl mijn apparaten stonden te kneden, pakte ik meel en bloem in voor de shop.

Jan vertrok met een vriend naar het zwembad. Henk en neefje Henk zaten achter de computer. Toen dat lang genoeg geduurd had, ging Maria met hen koekjes bakken. Hoe leuk is dat! Ze gebruikten allerlei koekstekers, maar lieten vooral ook hun fantasie de vrije loop.

En passant maakte Maria voor de lunch wentelteefjes. Ik beliefde geen eten, wegens geen eetlust (antibiotica) en ging voor een krap half uurtje even de binnenkant van mijn ogen bekijken.

Intussen was Leendert thuis gekomen uit Kroatië. Dat is dan vast weer een kuiken onder moeders vleugels. Al is het maar voor een paar dagen, want volgende week hoopt hij te vertrekken voor een volgende vakantie. Loslaten in het kwadraat :-(.

De middag kabbelde rustig voort. De zon ging schijnen, dus kon er mooi nog weer een was naar buiten. De pakketjes gingen op de post. En ik besloot iets makkelijks te eten: pannenkoeken. Dat was alweer een paar weken geleden, dat we die aten. Ik had nog een halve zak glutenvrij meel. Dat mengde ik met tarwebloem. Lepeltje bakpoeder erbij, eieren, zout en melk en mixen maar. Al snel zaten we met zeven man te smullen en nummer 8 griste er snel een paar mee voor onderweg :-).

Na het eten rammelden we met elkaar even door het huis, zodat alles vòòr de koffie aan kant was. Jan kwam thuis uit het zwembad. ¨Mag Gerard blijven logeren? Op Koos z´n bed?¨ Zo gaat dat. Er staat hier niet vaak een bed leeg :-). Ja, prima hoor, knullen. Maar dan ga je zelf dat bed even verschonen. En dat deden ze.

Tijdens de koffie kwam er een appje van Trijnie en Gerwin: veilig geland! Gelukkig maar.

Na de koffie zette ik nog even wat spullen op MP. Halverwege kwam Willem eens kijken wat ik aan het doen was. ¨Heb je zin om nog even door de polder te rijden,¨ vroeg hij. ¨Ja!!¨ Ik liet de boel fijn de boel en genoot met Willem en Henk van de vallende avond in de polder.

Het zwarte schaap....

We stopten in Bleskensgraaf voor een ijsje. Dat was waar Henk al op gehoopt had :-). Zo vieren we vakantie, terwijl de vakantie eigenlijk nog niet écht begonnen is. Want dat is pas als Willem ook vakantie heeft. Nog twee weken geduld....