Zomervakantie 2017, dag 32; het galgenmaal

De dag stond vandaag in het teken van afscheid nemen. Alles een laatste keer: laatste keer ´Goedemorgen, heeft u een beetje kunnen slapen?´, laatste ontbijt, laatste lunch, en natuurlijk: het galgenmaal. Het klinkt allemaal dramatischer dan het is, hoor. Want hoewel moe nu weer naar haar eigen huis is, is uit het oog uiteraard niet uit het hart.

Moe wilde graag kiezen wat we als galgenmaal zouden eten. Stamppot rauwe andijvie, was de wens. Prima, hoor. U vraagt, wij draaien :-). Wij vinden dat zelf ook heel lekker. Ik maakte het klaar met spekjes en blokjes feta. Mjammie.

Er was een extra feestelijk toetje van drie soorten yoghurt als afsluiter.

Willem z´n jongste broer kwam koffie drinken en daarna zijn we in optocht naar moe d´r flat gegaan. Het was een complete volksverhuizing: bed, relaxstoel, kleding, krukken, medicijnen, enzovoorts enzovoorts. Het is hier gewoon leeg en hol!

Het was bijzonder fijn om te zien en te horen, dat moe weer blij was om thuis te zijn! En ik zal nu ook wel heel blij zijn, als alle kinderen thuis zijn. Het heeft nu echt allemaal lang genoeg geduurd naar mijn zin. Als het goed is, is Leendert nu aan de thuisreis begonnen. Die duurt bij elkaar 34 uur en de jongens hopen dus zaterdagochtend op Schiphol aan te komen. Hans stuurde een appje met een foto van een zandstorm, waar hij in zat. Thea (de vriendin van Leendert) stuurde een filmpje van paniek vanwege brand nabij de camping waar ze is. Het is toch verre vanzelfsprekend als iedereen weer gezond en wel thuis mag komen...

Morgenochtend heb ik de afspraak bij de bekkenbodemtherapeut. Ik ben er heel benieuwd naar! Ik heb de afgelopen anderhalve week steeds goed opgelet wanneer en waar ik pijn had. Juist omdat ik het jarenlang heb genegeerd, had ik dat niet echt helder. De ontbrekende informatie mag Willem geven, want hij gaat mee. Daar ben ik blij om. Wie kent me beter, dan hij?!

Zomervakantie 2017, dag 31; een terrasje pakken!

Het was vandaag een perfecte wasdag: droog, wind én zonnig! Ik ben dan ook verder gegaan met de beddenwasserij en de droogmolen heeft de hele dag vol gehangen. Mijn was is heerlijk bij en ook de strijk is een eind weg. Dat is maar goed ook, want op vrijdag en zaterdag hopen er vier vakantiegangers thuis te komen! Wat zullen die bij elkaar een enorme bult was bij zich hebben!!

Tussen de middag bakte Maria wafels voor de lunch. Dat was smullen :-).

Vanmiddag ging moe een poosje naar Willem z´n zus. Dat kwam mooi uit, want ik moest vandaag de kookrubriek voor Terdege weer verzorgen. Ik ben daar normaal gesproken altijd wel een paar uur heel geconcentreerd mee bezig en heb dan het liefst niemand om me heen. Omdat ik er vandaag niet zo heel veel tijd voor zou hebben, had ik al wat voorwerk gedaan. Bovendien had ik een niet al te ingewikkeld recept bedacht én ik had mijn eigen privé-fotograaf: Willem zou de foto´s maken. Super! Want dan kon ik in één ruk doorwerken in de keuken.

Het ging fantastisch! Terwijl Maaike en Maria voor mij de webshopbestellingen naar de post brachten en Willem alvast wat productfoto´s maakte, ging ik aan het kokkerellen. Ik maakte witlof-peer taartjes.

Om half vijf waren we klaar en we hadden afgesproken om moe om half zes bij mijn schoonzus op te halen. We besloten om nog even een uurtje iets leuks met de meiden te gaan doen. Laten we eens gek doen en een terrasje pakken! De meiden wisten niet hoe ze het hadden. Een terrasje pakken? Dat is iets wat we nu werkelijk nooit doen. Maar het is dan ook vakantie en we gaan niet weg. Dus...Daarom :-)).

Giechelig en een tikje uitgelaten streken we even later op het terras van Hotel Kinderdijk neer. Hemelsbreed misschien drie kilometer van ons huis vandaan. Dat is dus met recht toeristje in eigen omgeving spelen.

Er was niets te beleven op het terras. Maar we kwamen er wel achter waarom dat was...

Er kwam een aardig meisje onze bestelling opnemen. Dat ging nogal stuntelig, want eerst dacht ze het wel te kunnen onthouden (vier drankjes), maar toen ik zei, dat we er graag ook een taartje bij wilden bestellen, leek het haar beter om het in haar digitale notitieblokje te zetten. Dat apparaatje leek het eerst niet te doen, maar later toch weer wel. Er was keuze uit drie soorten taart. Maaike en Willem kozen voor chocolade-truffel, Maria sloeg over en toen het meisje zei, dat ik ook voor een bordje met van alle drie de soorten een stukje kon kiezen, koos ik dát. Dan kon ik dat delen met Maria (we hadden allebei niet heel veel trek). Het meisje deed allerlei pogingen om onze taartkeuze in haar apparaat te zetten, maar dat mislukte en ze besloot dat ze het wel kon onthouden.

In afwachting van onze bestelling genoten wij van de zon, van de schepen die voorbij voeren, van de luxe van zomaar op een terrasje vakantie vieren, van elkaar.

De koffie en de icetea werden gebracht en de taartjes ´kwamen er zó aan´. Na een poosje kwam het meisje vertellen, dat ze ons moest teleurstellen: de chocolade-truffeltaart was op. OK. Wij deden niet moeilijk: dan maar appeltaart. En na nóg een poosje wachten, kwamen de taartjes. Toen bleek, dat de appeltaart nog zo goed als bevroren was.....

Wij wilden niet klagen, want het meisje deed echt haar best. Maar...wij begrijpen nu, waarom er verder geen gasten op het terras zaten (en er binnen ook maar 1 tafel bezet was). Helaas. Je hoeft er niet voor gestudeerd te hebben om te zien, dat dit restaurant het echt niet gaat redden. Jammer hoor, van zo´n mooi plekje met vanouds een goede naam :-(.

Afijn. We vonden het evengoed heerlijk, om een uurtje vakantie gevierd te hebben :-).

We haalde moe op en ik ging het avondeten klaarmaken. We aten de witloftaartjes, aardappeltjes en een tartaartje. Lekker hoor.

Buiten zaten onze cavia´s en konijntjes ook aan de witlof. Ze deelden één stronkje met z´n vieren :-). Daar kan een mens nog wat van leren: eerlijk zullen we alles delen.

Vanavond heb ik nog maar een poosje aan mijn haakwerk gezeten. Ik heb op dit moment maar één handwerkje onder handen en dat is juist oersaai. Lekker om je hoofd leeg te maken, maar tegelijkertijd domweg slaapverwekkend. Ik moet nog maar eens wat uitdagenders opzetten.

Morgen gaan bij moe de krammen eruit en dan hoopt ze morgenavond weer naar haar eigen huis te gaan. Het zal best even wennen zijn, uit de drukte in de stilte. Maar ja. Er is voor alles een tijd. En voorlopig ga ik sowieso elke ochtend haar anti-trombosekous aantrekken en haar even helpen met opstarten. Ook helpen we nog een poosje met de warme maaltijd enzo. Het is dus niet zo, dat moe er meteen helemaal alleen voorstaat. Dat zou ook nog wel te hoog gegrepen zijn. Maar hopelijk kan ze in de komende tijd de draad toch weer zo goed en zo kwaad als het gaat oppakken....

Zomervakantie 2017, dag 30; moeizaam

Gelukkig komt het niet vaak voor, maar vandaag was een dag die erg moeizaam verliep. Vanaf het einde van de ochtend had ik erge pijn (bekken) en ik heb me echt de dag door moeten slepen. Maar ja.

De dag begon met iets leuks: meneer Knulst kwam al vroeg meten voor onze raambekleding.

Nu nog een week of zes wachten en dan komen onze gordijnen. Wat zal dat fijn zijn! Wij hebben de rolgordijnen van de vorige bewoners nog hangen en die zien er echt niet meer uit!

Onze vloer komt ook bij Knulst vandaan en meneer Knulst ontdekte een beschadiging. Maria liet vorige week een plank uit haar handen vallen en dat zorgde voor een putje in de vloer. Wij wisten dat zo´n beschadiging heel eenvoudig te repareren is door een pvc-strookje te vervangen. Maar hoe dat precies in z´n werk ging, dat wisten we dan weer niet ;-). Geen nood. Meneer Knulst deed het wel even voor! Het was inderdaad kinderlijk eenvoudig: een kwestie van het beschadigde strookje verwarmen met een föhn. Het strookje er uit wippen met iets van een plamuurmesje of iets dergelijks. De lijm eronder ook heel even iets verwarmen met de föhn en daarna een nieuw strookje erop leggen. Klaar! Wat is dat fantastisch, zeg!

Na de koffie verdween ik achter mijn strijkplank. Ik had gisteren enorm veel gewassen en nu dus een flinke berg strijk. Helaas kreeg ik erg pijn. Waarschijnlijk van het lange staan. Er kwam weinig terecht van de andere plannen die ik had.  Ik heb eigenlijk alleen maar het hoognodige gedaan: de webshop-bestellingen klaargemaakt en naar de post gebracht, de gisteren schoongemaakte aardbeien tot jam gekookt en avondeten klaargemaakt. Vanavond heb ik zo ongeveer voor de sier met mijn haakwerk op de bank gezeten. Ik probeerde wat te produceren, maar het ging beslist niet van harte.

Maria was vandaag een stuk productiever! Ze had gisteren een apparaat gekocht, waarmee je drie verschillende maten cupcakes kunt bakken, om daar taartjes mee te maken. Maria is dol op bakken en had zo´n zin in dat apparaat! Nu hebben alle kinderen hier van ons wat vakantiegeld gekregen en dus zei ik: ¨Koop het dan van je vakantiegeld!¨ Dat vond ze een goed idee. We kochten het apparaat voor 15 euro bij Xenos. Dat is heel goedkoop, want online vonden we hetzelfde apparaat voor 35 tot wel 50 euro!

Vanmorgen toog Maria vol verwachting aan het bakken. En, Yes! Het lukt meteen heel goed. Met een simpel cakebeslag bak je met het apparaat in vier minuten zes cakerondjes, waarmee je twee taartjes kunt maken.

Die taartjes moesten daarna natuurlijk versierd worden. Dat duurde wat langer dan vier minuten :-). Maria is er een hele tijd mee bezig geweest, maar ze zien er dan ook werkelijk prachtig uit!

Alsof al die creativiteit nog niet genoeg was, heeft ze vanavond nog een hele poos heerlijk zitten tekenen. Iets wat ik enorm bewonder, want zelf ben ik qua tekenen het kleuterschoolnivo nooit te boven gekomen. Maar Maria kan het prachtig. Fijn hoor, zo´n welbesteed vakantiedagje. Het was helemaal niet erg, dat het nat en grijs was!

Zomervakantie 2017, dag 27,28,29; schapen en een jarige

Het had zaterdag nog heel wat voeten in aarde, voordat ik mijn schapen op het droge thuis had! Eerst waren daar Willem en Jan, die thuis zouden komen van het Pieterpadten. Ze waren 's morgens al vroeg in de benen gegaan, want hadden nog 26 kilometer voor de boeg, voordat ze huiswaarts zouden keren. Ze liepen die dag van Varssel naar Braamt. Alles verliep voorspoedig en redelijk op tijd kreeg ik een appje: we moeten nog twee kilometer...

Daarna kwam er een streep(je) door de rekening. Willem had op de eerste loopdag z'n auto in Braamt geparkeerd. Vlakbij de parkeerplaats hadden Willem en Jan een paaltje met het witrode Pieterpad-tekentje gezien. Ze waren dus in de veronderstelling, dat ze op hun route 'vanzelf' langs de auto zouden komen en hadden verder niet heel erg op de omgeving gelet. Laat staan dat ze de plaats bepaald en opgeslagen hadden in hun mobiel.

Ze liepen op Braamt aan, maar zagen de auto niet. Ze dachten, dat ze dan wellicht aan de andere kant van Braamt moesten zijn en liepen daar naartoe. Geen auto. Na wat nadenken en gepuzzel besloten ze, dat ze tóch terug moesten naar de ene kant van het dorp. Ok. Het dorp is niet groot. Maar als je denkt aan je laatste kilometers bezig te zijn en je moet dan nog een kilometer of vijf, zes heen en weer lopen op zoek naar je auto, dan zijn het zware laatste loodjes, hoor! Maar gelukkig. De auto werd gevonden en de mannen hebben weer wat bijgeleerd: nooit je auto 'zomaar' ergens parkeren. (Het witrode Pieterpadpaaltje in de buurt van auto was waarschijnlijk nog een oud paaltje van een verlegde route, denken de mannen.)

Uiteindelijk kwam ze even na vijf uur thuis. In elk geval op tijd voor de zaterdagse frieten :-). Daar hadden ze best trek in, nadat ze twee dagen geen warme maaltijd gegeten hadden!

Willem en Jan op de helft van het Pieterpad

Maar goed. Toen waren er nóg twee schapen, die thuis moesten komen: Maria uit Hardenberg en Hans uit Malaga. Maria zou voor het eerst van haar leven alleen met de trein reizen. Sowieso heeft ze haast nooit in een trein gezeten en het was dus best een onderneming! Er was minutieus uitgestippeld hoe ze moest reizen en alles was doorgesproken. Toch kregen we halverwege de avond een 'noodoproep'. Ze stond op het station van Zwolle en alle borden waren op rood. (dat bleek in verband met een springer). Ze kon nog reizen tot Amersfoort, maar daarna zou ze niet verder kunnen en daarom was ze maar niet ingestapt in die trein naar Amersfoort.

Wij zijn hier thuis aan het puzzelen gegaan, hoe Maria thuis kon komen. Gelukkig was haar mobiel opgeladen en konden we met haar bellen, appen en sms-en. We vogelden uit, dat ze eerst naar Schiphol moest reizen en daar moest overstappen op een trein die naar Rotterdam CS ging. Ze zou daar dan om 22.04 aankomen en Willem zou haar daar ophalen. Zo gezegd, zo gedaan.

Een poosje later kwam er opnieuw een noodkreet: Maria was ingecheckt bij Arriva, maar reed inmiddels bij de NS. Ze wist niet, dat ze had moeten uitchecken en opnieuw inchecken en reed dus onbedoeld zwart! Ze had dit zo ook tegen de conducteur gezegd en die zou ´gaan overleggen´. Wij zeiden, dat het vast goed zou komen en dat was ook zo :-). Na overleg sprak de conducteur af, dat Maria in elk geval op Schiphol zou inchecken en dan was het verder goed.

Op Schiphol kwam de derde noodkreet: Waar moet ik inchecken? Maria had wel een paal met een apparaat gevonden, maar als ze daar haar pasje langs haalde kreeg de alleen ´toeslag´ te zien. De tijd drong, want ze had maar een paar minuten. Ik zei haar dat ze niet langer met ons moest bellen of appen, maar dat ze zo snel mogelijk aan iemand moest vragen waar ze kon inchecken. Ik werd er zenuwachtig van! En dat bleek achteraf niet onterecht, want Maria´s trein stond al klaar. Ze durfde echter niet zonder in te checken in te stappen en ze is op het laatste moment nog hard naar een incheckpunt gedraafd, heeft ingecheckt en is net op tijd in de trein gestapt.

Hè, hè, op weg naar Rotterdam!

Intussen hadden we nieuws van ons andere dwalende schaap: Hans. Hij had z´n vliegreis achter de rug en moest nu met de trein van Eindhoven naar Zwijndrecht (waar zijn fiets stond). Hij had 25 minuten lang in de trein op het station van Eindhoven staan wachten. Eindelijk ging de trein rijden. Maar...hij reed 1 meter en stopte... Iedereen moest uitstappen. Trein kapot. Gaat lekkerrrrr!

Na een poosje kreeg ik Hans weer op de app. Hij zat inmiddels in de trein en reed ter hoogte van Breda. Ik sommeerde hem om níet naar Zwijndrecht te reizen, maar naar Rotterdam. Als het even wilde, kwam hij daar ongeveer tegelijkertijd met Maria aan! En Willem was intussen op weg om Maria daar af te halen. Het klopte! Slechts enkele minuten na elkaar kwam schaap 1 vanuit Harderberg en schaap 2 vanuit Malaga op Rotterdam CS aan. En zo kwam Willem rond kwart voor 11 met twee schapen thuis en was de kudde weer compleet (behalve dan Leendert, die nog in Peru rondzwerft).

Wat was het fijn om op zondag weer met z´n elven aan de tafel te zitten met mijn normale, grote pannen erop :-).

En zo werd het maandag. De elfde verjaardag van onze jongste: Henk! De verjaardag werd nogal alternatief gevierd. Geen koffie met gebak of visite in de middag of de avond. Nee. Er was een heus verjaardagsontbijt! Henk mocht namelijk vandaag met het gezin van mijn zus mee op vakantie naar Ouddorp. En daarom vierden we zijn verjaardag vòòr zijn vertrek. Het werd een reuze gezellig ontbijt met 15 personen en heel veel lekkers :-).

Maar eerst was daar natuurlijk het ´grote kado´ van papa en mama. Wij hadden een prachtige lego-doos voor zijn verjaardag. Wat was hij er blij mee!

Daarna kwam de verjaardagsvisite en gingen we gezellig aan  twee tafels. Er waren croissantjes, pistoletjes, gewone boterhammen, krentenbollen, suikerbrood, lekker beleg, koffie, thee, gekookte eieren. Het was echt genieten.

Na het eten ging Henk was. Heel vroeg op de morgen was Hans ook al vertrokken (met drie vrienden naar Barcelona). En Willem was Jan al weg gaan brengen. Hij mocht met de familie van een vriend mee naar Drenthe. En zodoende zijn we maar weer met een klein clubje over!

Vanavond zijn we na het eten met z´n zessen (in twee auto´s) door de Alblasserwaard getoerd. We smikkelden van het allerlekkerste boerderij-ijs van Nederland in Brandwijk :-).

Op de terugweg zagen we een luchtballon landen en hebben daar een poosje naar staan kijken. We hadden een fijne avond en schoonmama had eens even iets anders om naar te kijken dan de Karper, waar ze nu alweer bijna twee weken is.

Ik heb tussen de bedrijven door geprofiteerd van het prachtige weer en heb, naast de gewone was, weer twee bedden gedaan. Alles gewassen tot en met de dekbedden toe. Er staat een enorme strijkberg op me te wachten. Maar dat is mooi een klusje voor morgen...

Zomervakantie 2017, dag 26; rustig en overzichtelijk

Zijn de dagen hier vaak druk en vol en verrassend en weinig overzichtelijk, vandaag was het een kalme, rustige, overzichtelijke dag. Weldadig gewoon!

Het begon ermee, dat moe de pijn, die ze gisteren had, kwijt was. Dan haal je toch wel even opgelucht adem. Gelukkig! Misschien dan vandaag weer een stapje vooruit?

Er had zich geen bezoek gemeld, behalve de dominee, die vanavond op bezoek zou komen. En eigenlijk was dat best wel fijn. Even rust en pas op de plaats. Bezoek krijgen heeft nu eenmaal altijd twee kanten: de fijne kant (belangstelling, aandacht, contact) en de minder fijne kant (het kost inspanning). Gisteren was het voor het mooi allemaal toch een beetje teveel geweest. Maar ja, dat is achteraf. Zoiets is nu eenmaal van tevoren moeilijk in te schatten.

We tutterden vanmorgen op ons gemakje naar de klok van tien uur: koffietijd. En net zoals ik al maandenlang op vrijdagochtend samen met moe een bakkie koffie drink en de tijd neem voor een praatje, deed ik dat vanmorgen ook.

Toen er genoeg koffie geleut was, klapte ik mijn strijkplank uit en keuvelden we gewoon gezellig verder :-). De stijkmand zat vol met overhemden en ik had dus wel even werk. Maar strijken vind ik leuk, dus...

De zon scheen vrolijk en de was, die al buiten hing, wapperde aan de droogmolen. Dat bracht me op het idee om nog een paar bedden af te halen en het beddengoed te wassen. Alle ingrediënten voor deze klus waren voorhanden: zon, wind, tijd, een verder lege wasmand. Hup dus! Van twee bedden ging alles in de was, tot en met de dekbedden toe.

Na de lunch heb ik de twee afgehaalde bedden uit gestofzuigd. Heerlijk! Wat knapte dat allemaal fijn op. Als de jongens terug komen van hun vakantie, kunnen ze zó in een gespreid bedje stappen :-).

De hele dag door ben ik door alle gezinsleden op de hoogte gehouden van hun vakantiebelevenissen. Dat is wel erg leuk, hoor. Ik kreeg vannacht al appjes uit Peru. Leendert was in een stad en filmde daar een protest. Dat ziet er heel anders uit, dan bij ons. Het ging er vredig en georganiseerd aan toe. Leendert zei, dat dat volgens hem gewoon is en dat dat vaak voorkomt. De jongens hebben al eens drie uur lang moeten wachten, omdat de weg vanwege zo´n protest geblokkeerd was. Ik vroeg hem, of hij wist waar het protest over ging. Dat was vanwege te lage lonen van leraren en vanwege corruptie van de minister van Defensie. Leuk dat hij dat allemaal wist te vertellen. Kijk, zo gaat zo´n protest er aan toe:

Intussen was Hans vanmorgen al om kwart over 5 de deur uit gegaan richting Malaga. Hij stuurde appjes vanaf Zaventem en vanmiddag, tegen vieren, was hij eindelijk ingecheckt bij het hotel en kregen we foto´s van het zwembad enzo te zien. Ik blijf het apart vinden: een dagje naar Malaga. Maar goed. Ieder z´n meug :-).

Willem en Jan hielden het gewoon op het Pieterpad ;-). Gisteren, in dat onbemenste hotel, hadden de mannen bij wijze van avondeten de zak noten, die ze bij zich hadden, leeg gegeten. Verder hadden ze maar aan één ding behoefte: slaap. Nou, twee: een douche. Ok. Ik verwachtte dat ze dan vanmorgen wel gezellig ergens zouden gaan ontbijten. Volgens de informatie bij het boeken van dat hotel waren er in het dorp maar liefst drie mogelijkheden voor een ontbijt. De mannen maakten echter gebruik van mogelijheid vier: ontbijt uit de rugzak. Ze hadden yoghurt en muesli bij zich en dat was prima. Daarna gingen ze al snel weer in de benen. Ze hadden een aardig tippel voor de boeg: van Vorden naar Varssel. Er kwamen weer de mooiste fotootjes binnen.....

Aan het einde van de middag kwamen ze op hun bestemming aan. Ik had gedacht, dat ze wel ergens bij een snackbar neer zouden strijken voor het avondeten. Maar volgens Willem was er in Varssel geen enkele winkel of snackbar. ¨Dag, sateetje¨, schreef hij met een knipoog. Geen nood hoor. De mannen haalden gewoon alles wat ze nog in hun rugzakken hadden te voorschijn. Genoeg voor de avondmaaltijd. En dan ook nog op een idyllisch plekje. Volgens mij genoten ze met volle teugen en kwamen ze niets te kort. Bovendien krijgen ze morgen een ontbijt, want ze zitten in een Bed&Breakfast. Komt allemaal weer prachtig uit. Kunnen ze met volle magen en lege rugzakken hun laatste loopdag doen.

Al met al heeft iedereen een fijne dag gehad. Of het nu thuis was of elders. In Nederland of in het buitenland. Vakantievierend, of bedden verschonend :-).

Zomervakantie 2017, dag 25; en toen waren het er nog vijf (plus oma :-))

Vanmorgen vroeg zijn Willem, Jan en Maria vertrokken. Ze reden weg onder een loodgrijze hemel. De straat was nat van alles wat er vannacht al aan regen viel. Maar...ze reden de goede kant uit :-). Ik kreeg al snel appjes met foto´s van prachtige blauwe luchten.

Foto van 9.09

Maria werd keurig volgens plan om even na negenen op de camping in Hardenberg afgeleverd. En wie kwamen ze daar tegen? Twee dochters van mijn zus :-). Zij zitten op de camping ernáást. Vandaag was er een groot volleybaltoernooi van drie campings en de meiden gingen daar aan meedoen. Grappig dit!

Willem en Jan reisden verder naar Braamt en gingen van daaruit met de bus en de trein naar Holten. Dat is met het OV nog best een aardige reis. Pas om vijf voor half 2 kreeg ik het berichtje: WIJ LOPEN. Van uur tot uur kregen we de prachtigste plaatjes toegestuurd. Ze liepen van Holten naar Laren -een korte etappe om ín te lopen- en logeren nu in Hotel Achterhoek. Dat is zo´n onbemensd hotel, waarvoor je boekt, betaalt en dan per sms de toegangscode tot je kamer krijgt. Er is geen restaurant en dus ook geen ontbijt morgen, maar daarvoor kun je in het dorp ook prima terecht. De kamer was schoon en ruim en er was wifi. Wat wil je nog meer :-).

Mijn dag zag er een beetje anders uit, dan lopen en genieten van de natuur. Het was hier eigenlijk min of meer een gewone werkdag. Weliswaar met veel bezoek (voor moe), waardoor ik wat meer heb gezeten dan anders. Toch wel gezellig om je familie zo nog eens te spreken ;-).

Schoonzus bracht een prachtig boeket mee. Dat wat op tafel stond, was alweer een week oud en daar had ik juist vanmorgen al wat dode rozen uit gevist. Nu staat er een boeket in sprankelende kleuren en ik geniet zo fijn mee van de bloemen voor moe.

In de fruitmand, die moe vorige week kreeg, zaten enkele minder alledaagse vruchten. Gelukkig zat er uitleg bij. Toen ik vandaag moe d´r fruitbordje klaar wilde maken, pakte ik een oranje peervormige vrucht. Ik had geen idee wat het was. Op de bijgevoegde informatie las ik dat het om een Grenadilla, een soort passievrucht, ging.

Met een scherp mesje heb ik de vrucht gehalveerd. De ene helft heb ik uitgelepeld, zodat ik wist, wat ik moe zou voorschotelen. Mmm, lekker! De andere helft durfde ik met een gerust hart op haar bordje te leggen.

Ik had vandaag aardig wat keukenwerk. Van een nichtje had ik een maaltje bietjes (hier bij Rotterdam zeggen we ´krootjes´) gekregen.Verse zomerkrootjes, zó van de tuin. Oh, zo lekker!! Ik heb ze vanmorgen in de snelkookpan gekookt en af laten koelen. Vanmiddag pelde ik ze en haalde ze over de rasp. We aten een super klassiek maaltje van krootjes met een heel fijn gesnipperd uitje, een speklapje en een kruimig aardappeltje.

We zaten vanavond maar met z´n vieren aan tafel (Hans was later thuis). Wat een kale boel! Ik kook dan standaard te veel. Maar dat is niet erg, want alles wordt keurig ingevroren. Zo hebben we binnenkort weer een keer restjesdag en komt alles alsnog wel op.

restjes voor in de vriezer

Ander keukenwerk vandaag was het bakken van brood. Dat is iets wat altijd maar door gaat. Net als de was en de strijk, waar ik gisteren al een gat in sloeg en waar ik vandaag ook hard aan gewerkt heb. Ik bofte, dat er maar één was binnen hangt. De rest kon fijn naar buiten, nadat de grijze nattigheid had plaatsgemaakt voor blauwe luchten en veel wind.

Vanavond hebben Maaike en ik nog een poosje samen ingepakt voor de shop: nasikruiden, Italiaanse kruiden, Kurkuma en heel veel sesamzaad. Fijn dat dat maar vast weer in de schappen staat.

Het laatste stukje van de avond besteedde ik aan lezen. Aan handwerken kom ik momenteel haast niet toe. Maar dat is niet erg. Dat loopt niet weg.

Helaas had moe vandaag een veel mindere dag dan gisteren. Dat drukt uiteraard een stempel op de dag. Je zou graag willen, dat het één stijgende lijn was. Maar dat is niet heel realistisch.

Intussen staat Hans in de startblokken om morgen heel vroeg van huis te gaan. Eerst met de fiets naar Zwijndrecht. Dan met de trein naar Brussel. Vandaar met het vliegtuig naar Malaga. En dan hoopt hij zaterdagavond weer thuis te komen. Je moet er maar zin in hebben ;-). Al met al zijn er van de 9 Luijkjes nu nog maar vijf over (en morgen vier...). Plus oma! Die vult de gaten mooi op :-).

Zomervakantie 2017, dag 24; vakantie in veel facetten

Hoewel we als gezin dit jaar niet met z´n allen op vakantie gaan, zitten de kinderen geen van allen zes weken thuis. Allemaal hebben ze (veel) leuke vakantiedingen gedaan of nog te doen!

Morgen hopen Willem en Jan weer voor drie dagen te gaan Pieterpadten. Ze willen gaan lopen van Holten naar Braamt. Totaal 62 kilometer en dus best een aardige tippel. Er gaat altijd nog een leuk stukje voorbereiding aan vooraf. De Pieterpadboekjes worden erbij gepakt

en er wordt gewikt en gewogen hoeveel kilometer er op welke dag gelopen gaat worden. Daarna worden de overnachtingsmogelijkheden onder de loep genomen en wordt er geboekt. Als laatste worden op de dag voor vertrek de rugtassen gepakt. Check, check, dubbelcheck.

Willem is er klaar voor

Intussen was Maria uitgenodigd door een vriendin om een paar dagen naar een camping in Harderberg te komen. Daar was ze uiteraard wel voor te porren ;-). Het één werd gecombineerd met het ander en morgenvroeg hopen Willem en Jan samen met Maria weg te rijden. Eerst Maria naar Hardenberg brengen. Dan de auto in Braamt parkeren. Met het OV naar Holten en dan gaan lopen. Al met al zullen ze er al zes uur reistijd op hebben zitten, voordat ze hun eerste stap zetten. Dat is op zich niet zo heel erg, want de eerste loopdag doen ze nooit heel veel kilometers, omdat je dan je spieren teveel belast. Jammergenoeg ziet het weer er voor morgen niet al te best uit. Eerst een hoop nattigheid en vervolgens ´s middags harde wind. Maar daar heb ik de mannen verder nog niet over gehoord. Die gaan gewoon lopen. Punt. Of het nu regent, of de zon schijnt. Of het nu winter is, of zomer. Heerlijk hoor! Ik ben best een beetje jaloers. Maar ik kan nu eenmaal niet lopen, met mijn pijnlijke bekken. Willem hoopt dat de bekkentherapeut daar nog wat in kan veranderen. Wie weet.

Henk mocht vandaag met het gezin van mijn zus mee naar Ouddorp. Hij heeft een geweldig leuke dag gehad. Wij zijn allemaal erg dol op de zee en het strand en normaal gesproken hadden we al heel wat Ouddorp-zaterdagen achter de rug gehad. Maar telkens als het Ouddorp-weer was, was er iets, waardoor we niet konden. En zodoende zijn we het hele jaar nog niet geweest! Henk was daarom echt heel blij, dat hij vandaag dan toch eindelijk naar het strand ging. Hij heeft heerlijk gespeeld, gevliegerd en volop genoten.

En zo komt de vakantie toch in veel facetten langs: kamperen, wandelen, strand en nog veel meer.

Wij hadden hier thuis een beetje een lome dag na alle activiteiten van gisteren. Ik heb een groot gat geslagen in de was en de strijk. Heerlijk! En vanmiddag reden Willem en ik samen even naar de molen heen-en-weer voor webshopvoorraad. Verder was het lekker rustig. Moe had een goede dag. Hopelijk heeft ze de stijgende lijn goed te pakken en gaat ze zich elke dag een stukje beter voelen. Er komt best veel bezoek, wat fijne afleiding geeft. De eerste zes weken na zo´n operatie zijn nu eenmaal best pittig. En voor een totaal herstel staat een jaar, volgens de dokter. Toch is het verbazingwekkend hoe goed ze al loopt. Weliswaar achter de rollator of met twee krukken, want zonder die hulpmiddelen is absoluut verboden, door de fysiotherapeut. Maar toch is het al echt een verbetering ten opzichte van vòòr de operatie. Hoe fijn is dat?

De komende drie dagen zal het stilletjes zijn hier. Willem, Jan en Maria weg. En Leendert zwalkt nog steeds rond in Peru. We hadden juist een paar dagen niets van hem gehoord, want hij was in de jungle. Nu appte hij:

Jungle tour gehad.

2 dagen heel primitief leven

zelfs geen kleding mee kunnen nemen

om te wisselen

en stuurde hij wat prachtige foto´s mee:

 Hans kondigde aan, dat hij zaterdag een dagje naar Malaga gaat, want z´n vriend loopt zich daar te vervelen. WAAAAATTT?? Malaga? Eén dag? Ja hoor. Hans wil gewoon zondag weer thuis zijn en doet er allemaal niet zo spannend over. Hij zegt, dat naar Groningen reizen net zo lang duurt en evenveel kost. Tja. Ze stappen net zo gemakkelijk op het vliegtuig, als op de trein dus. Maar al met al verlaat de hele meute één voor één het schip en zal het erg stilletjes zijn, denk ik. Nixan :-(.

Zomervakantie 2017, dag 23; werkvakantie...

Onze staycation was vandaag meer een workcation :-). Wat is er een berg werk verzet! Wij vinden het altijd wel fijn om tijdens vakanties ook wat werk te doen. Je hebt dan een stukje voldoening wat kleur geeft aan je dag. Véél fijner dan je dag in ledigheid doorbrengen, is onze mening. De mooiste vakantiedagen zijn voor ons dan ook: ´s morgens werken en in de loop van de middag bijvoorbeeld lekker nog voor een paar uurtjes naar het strand. Nou, dat strand was er vandaag niet bij. We hebben de dag gewoon volgemaakt en ons vakantiegevoel uit kleine, speciale momentjes gepakt.

Maaike had gisteren al aangekondigd, dat ze op deze vrije dag graag ´iets wilde doen´. De tuin ofzo, opperde ze. Of misschien de ramen zemen. Yes! Graag! M´n ramen zagen er al een poosje niet uit! Met niet alleen vuile ruiten, maar vooral ook kozijnen met spinrag enzo. Dus toog Maaike vanmorgen al vroeg aan de slag. M´n ramen glimmen weer :-).

Willem ging aan de slag met de klussenlijst. Die hangt al een tijdje aan de muur, onder de koffiemolen. Maar tijdens gewone werkweken komt er niet zoveel van klussen. Dat geeft ook helemaal niet. Het komt heus wel in orde, maar het duurt gewoon even. Zoals eigenlijk alles bij ons ;-).

Zelf had ik werk aan de tot moes gekookte kroosjes, die jam moesten worden. Eerst gingen de kroosjes door de roerzeef en daarna kookte ik drie pannen vol jam. Het leverde maar liefst 41 potjes op. Wat een heerlijkheid!

Ook vanavond werd er nog gewerkt. Hans bood na het eten aan om mijn auto te wassen. En Maaike vloog meteen overeind. Die wilde meehelpen en hem meteen ook van binnen poetsen en stofzuigen. Nu moet ik eerlijk bekennen, dat ik nog nooit mijn auto gewassen heb. Sowieso heb ik nog nooit één van m´n auto´s gewassen. Ik rijd altijd in oude barrels en zie het nut er niet van in om ze te wassen. Erg hè?! Wel laat ik regelmatig één van de kinderen de stofzuiger erdoor halen. Daar vind ik tot nu toe altijd nog wel een kandidaat voor ;-). Maar ik wilde het enthousiasme van Hans en Maaike uiteraard niet temperen (in het kader van: moedig elk gedurfd begin aan!) en ze kregen mijn zegen en mijn autosleutel. Ze hebben prima werk gedaan! De auto glimt van buiten, is schoon van binnen en ze hebben er zelfs een lekker geurtje in gehangen. WOW! Toch wel heel leuk, dit!

Wat de genietmomentjes waren vandaag? Ach zoveel! Moe die met haar zus in Hoogvliet belde en later met haar broer in Tenerife. Maria die een vriendinnetje te logeren had. Jan, die de hele dag een vriend had. Met z´n elven aan tafel en smullen van stamppot prei met kaas en gehakt. Boodschappen doen met Willem en wat extraatjes kopen. Vanavond de jongens blij maken met zo´n extraatje: chips. Post en bezoek voor moe, die vandaag al best een flink stuk gewandeld heeft. Henk die zo serieus oma´s ´knecht´ is en alles voor haar doet. Vanavond met de hele bende muziek maken. Willem en Hans die er geen genoeg van kregen en nog een hele tijd bleven ´nagalmen´ :-).

De dag was vol. Vol werk. Vol fijne dingen. Vol zegeningen.

Zomervakantie 2017, dag 20, 21 en 22

Zaterdag had ik geen tijd meer om het dagelijkse vakantie-logje eruit te doen. Dus vandaag heb ik een dag langer te verslaan :-).

We hadden zaterdag een dag met aardig wat bezoek over de vloer. Het begon ´s morgens al. Zwager Marinus & Titina hadden moe d´r vriendin opgehaald. Corrie is al 88 en woont bij moe op de flat. Wat waren die twee blij, om elkaar weer te zien!

Het werd een gezellig koffie-uurtje. Net als normaal op zaterdagochtend. Alleen de plaats was anders :-).

´s Middags kwam Willem z´n zus met man en vier kinderen. Dat was ook heel gezellig. Moe had al zó naar de kleintjes uitgekeken! Dat weet ik nog wel van mijn eigen moeder. Die keek ook altijd helemaal naar die kleine kleinkinderen uit.

De dag was verder rommelig en vol en gezellig. Maria was samen met een vriendin schoolspullen wezen kopen. Zo grappig is dat: de jongens willen het woord ´school´ in de vakantie niet horen. Maar de meisjes vinden het altijd leuk om in de vakantie vast allerlei nuttigs en leuks voor het nieuwe schooljaar aan te schaffen. Weer met een schone lei beginnen! Met frisse moed en vol goede voornemens. Zo werkte dat bij mij vroeger ook altijd, dus heel herkenbaar!

Omdat ze erbij in de buurt waren, gingen Maria en haar vriendin meteen een paar uurtjes springen bij JumpXL. Ze hebben een aantal jaren samen geturnd en zijn net van elastiek. Salto´s en Flikflaks, vooruit en achteruit, ze kunnen het allemaal!

Toen Maria thuis kwam, moest ik uiteraard d´r schoolaankopen bewonderen. Ze had 20 euro van me meegekregen en had daar zelfs nog 5 euro van over. Het grootste deel van haar spullen komt dan ook bij de Action vandaan ;-).
Daarna kwam er nog een kado voor mij uit haar tas! Nieuwe Crocs!! De mijne heb ik alweer een aantal jaar. Ik heb er werkelijk ki-lo-me-ters op gelopen! Maar nu waren ze dan toch echt versleten. Maria had dat gezien. En toen ze in de winkel precies dezelfde (nep)Crocs zag liggen, als ik had, bedacht ze zich geen moment: dat was een mooi kado voor ma. Wat lief!

De zondag verliep gezellig en rustig. We hebben zowel ´s middags, als ´s avonds fijn met elkaar gezongen. ´s Middags uit de nieuwe bundel, ´s avonds psalmen. We hadden voor moe kerktelefoon, zodat ze de diensten kon meeluisteren. ´s Morgens ben ik bij haar gebleven en ´s avonds zorgde Maria voor haar. Het is maar goed, dat moe alles weet van de drukte van een groot gezin (ze heeft zelf ook 10 kinderen) en dat ze totaal geen last heeft van drukte. Want ondanks de zondagsrust, geeft het natuurlijk toch wel drukte om met een man of tien te tafelen, of met die hele club op tijd naar de kerk te gaan enzo. Maar moe geniet daar gelukkig van.

We hebben gisterenavond de rolstoel uit de kerk mee naar huis genomen. Het plan was, om moe vanmorgen bij haar thuis op de flat te gaan douchen. Wij hebben alleen op de eerste verdieping een douche, maar trappen lopen kan ma nog niet. Vandaar het plan om dat bij haar thuis te gaan doen.

Juist toen we vanmorgen min of meer klaar stonden om naar de flat te gaan, kregen we een appje dat Willem z´n zus onderweg was en rond de koffie bij ons zou zijn. Dat veranderde het plan. We dronken eerst koffie en daarna is Willem z´n zus moe gaan douchen. Dat was wèl zo handig, want Ria werkt in de thuiszorg en zoiets als iemand douchen is haar dagelijks werk. Zij doet dat vast veel handiger dan wanneer ik dat had gedaan. En intussen was ik blij, dat ik zodoende even tijd had om de webshop-bestellingen klaar te maken. Het inpakwerk hadden we vanmorgen al tussen half 9 en half 10 met vier mens sterk gedaan. Echt fijn: Willem, Maaike en Maria hebben hard meegewerkt. Normaal doe ik het allemaal alleen. Maar nu moe haar bed in de kamer staat, kan ik natuurlijk niet ´s morgens om 5 uur gaan inpakken ofzo. Ik mis mijn eerste vroege productieve uurtjes. Dat is best aardig op te vangen door op de dag wat harder te draven. Maar het inpakwerk zat me echt een beetje op mijn nek. Ik was dus echt dolblij me de hulp van deze morgen!

Zaterdag had ik nog een flinke emmer kroosjes gekregen van de mevrouw uit Hardinxveld-Giessendam. Die heb ik vandaag vast gemoesd. Morgen moet dat nog weer een nieuwe voorraad jam worden. Ook dat soort werkjes gaan nu in a hurry :-).

Vanmiddag ben ik best geschrokken. De fysiotherapeut kwam voor moe. En zomaar uit het niets zei hij tegen me: ¨U heeft zeker ook last van uw heupen, of uw bekken?¨ Ik vond dat heel confronterend, dat hij dat zag en zei. ¨Ja, van mijn bekken,¨ zei ik, ¨kunt u daar misschien ook iets aan doen?¨ Nee, daarvoor moest ik bij zijn collega, een bekkenbodemtherapeut, zijn. En ik realiseerde me, dat ik eigenlijk heel veel pijn heb. Niet zomaar nu voor een keertje. Maar soms hele dagen lang. Je went wel aan pijn. Maar het is natuurlijk niet goed. Willem heeft al zó vaak gezegd: laat er nu eens naar kijken! En nu ineens was ik zover! Ik heb meteen gebeld voor een afspraak. Ik word hiervoor terug gebeld. Ik ben benieuwd. Ooit, jaren geleden, ben ik weleens bij een bekkenbodemtherapeut geweest. Heb toen ook oefeningen voorgeschreven gekregen, die ik nog weleens doe. Vooral als ik pijn heb. Maar in feite is het in de loop der jaren wel langzaamaan erger en erger geworden. Wie weet zijn er inmiddels ook wel nieuwe inzichten, nieuwe behandelmethodes, nieuwe oefeningen. Ineens kan ik bijna niet wachten tot er iets aan gedaan wordt. Hoezo juffertje ongeduld? :-).

Willem had vandaag zijn eerste vakantiedag. Het leek niet echt op vakantie, eerlijk gezegd. Hij is vooral hard bezig geweest. Ook zelfs nog wat voor zijn werk. Maar goed. Vanavond gaan we samen naar zijn vader. Daar is ook wat (mantel)zorg nodig. We zitten dan meteen nog even samen in de auto. Dat is altijd wel gezellig. Verder is de vakantie ingeluid met een voorraadje ijsjes in de vriezer. Wij hebben die niet standaard in huis, maar tijdens Willem z´n vakantie mogen de kinderen elke dag een ijsje uitkiezen. Dat doen we zo al jaren en is altijd weer een feest.

volgens Willem staat er een spelfout op de doos :-)

Verder was er ook feest, omdat Hans vanmorgen in één keer zijn rijbewijs haalde! Hoe fijn is dat!! Hij krijgt van zijn baas nu ook een werkbus. Die staat al voor hem klaar. Moeten we alleen nog even kijken hoe we dat in de straat regelen, zonder dat er buren boos worden vanwege busjes voor hun deur. Leendert heeft namelijk ook een werkbus en een buurjongen van twee huizen verderop ook. Leendert zorgt er altijd al voor, dat zijn bus niet altijd op dezelfde plek staat, zodat niet iemand altijd tegen die bus aan kijkt. Nu valt dat op zich wel mee, omdat de parkeerplekken in onze straat niet aan de kant van de huizen zijn, maar aan de overkant. Maar toch willen we uiteraard niemand tot last zijn. Nu moeten de jongens dus extra hun best gaan doen om niemand te ergeren. Afijn. Voor nu zijn we vooral heel blij, dat hij dat roze pasje heeft!

Maria heeft vanmiddag samen met een vriendin een mooie taart voor Hans gebakken. En omdat ze de bakkeritus hadden, bakten ze er meteen een trommel vol macarons bij. Gezellig hoor.

Je zien het: het is misschien niet ´echt´ vakantie, maar we genieten gewoon van de dagelijkse gang van zaken. Ik heb dat al zó vaak benoemd: het gewone is bijzonder! Het kan zómaar in een oogwenk anders zijn. In ons dorp is vanmorgen een kindje van twee jaar bijna verdronken. Ik weet niet hoe het er nu mee is, maar wat zullen die ouders vandaag de langste dag van hun leven beleven, daar in het Sophia-kinderziekenhuis in Rotterdam. In gedachten zijn we bij hen....