De Nijverheidsweg

De straat waar wij wonen heet Karper. Maar de Nijverheidsweg zou ook best een goede naam zijn. Dat heb je als je met velen in één huis woont en iedereen het fijn vindt om lekker bezig te zijn.

Zaterdag is Hans de hele dag hard bezig geweest met het vellen van een es. Dat was werk voor zijn baas. Het leuke was, dat hij het hout mocht meenemen naar huis. Essenhout is heel fijn stookhout. Wij hebben het liefst óf eiken, óf essen. We waren dus heel blij met de buit. 

Hans was nog maar nauwelijks thuis, of hij startte zijn kloofmachine, om vast wat te kloven. Die kloofmachine heeft hij een tijdje geleden van zijn spaargeld gekocht. Gewoon omdat hij dol is op alles wat met bomen (ver)werken te maken heeft. (De kloofmachine is trouwens ook bij hem te huur. Heb je belangstelling? Mail ons dan even.)

Het was zaterdag een prachtige dag. Willem en Dirk zijn weer samen gaan wandelen. Nu een keer niet in de Alblasserwaard. Ze zijn naar De Mariënwaard gegaan, om van de bloesem te genieten. De bloesem stond nog niet op z´n uitbundigst. Maar een mooi begin was het zeker wel!

Ze kwamen aan het eind van de middag helemaal opgeladen thuis.

We zaten weer eens met een ouderwets grote club aan de zaterdagse frieten. Met z´n dertienen waren we! Gezellig hoor!

Direct na het eten zijn we naar het huisje van Leendert en Thea gereden. We hadden voor ons doen vroeg gegeten en het was nog licht. De zon was juist prachtig aan het ondergaan.

In het huisje van Leendert en Thea was hard gewerkt. Nu eens niet door henzelf, maar door een ander. Voor het eerst hebben ze een klus uitbesteed: het stucen. Eerst wilde Leendert het heel stoer zelf doen, zoals hij alles zelf gedaan heeft. Hij had bedacht om dan boven, op de slaapkamers, te beginnen, zodat hij, als hij aan beneden toe was, de slag te pakken had. Maar stucen is best een vak apart en het is gewoon ergerlijk, als het stucwerk er amateuristisch uitziet. Daarom werd er in allerijl toch maar een vakman opgesnord. En wat is het prachtig geworden!! Geweldig!

Omdat het stucwerk een paar dagen moest uitharden, hadden Leendert en Thea zomaar ´vrij´. Dat is gewoon raar, na al die maanden ploeteren. Ze wisten er wel raad mee. Ze gingen lekker op stap voor meubeltjes. Hoe leuk is dat?!

Nadat we het huisje bewonderd hadden, deden we thuis met de hele ploeg een bakkie koffie. Ik had een grote Friese kruidkoek met gember in de Wonderpan gebakken. Daar snijd je fijn een heleboel plakken van.

Na wat snoeperij op zaterdag en zondag, was het op maandag weer tijd voor matigheid. De werkdagen vindt Willem wat dat betreft een stuk gemakkelijker. We beginnen de dag met een kom havermout.

Ik maak elke dag een lunch voor Willem klaar, die vooral uit groene salade bestaat. Ik doe er meestal iets bij: een stukje vis, een gekookt ei, of bijvoorbeeld wat sushi.

Voor tussendoor gaat er (gedroogd) fruit mee en/of een handje noten.

Prima vol te houden zo :-). Zijn gewicht zakt en de bloeddruk zakt lekker mee. Wat ben ik daar blij om! Ik begin te geloven, dat Willem het echt gaat redden zonder pillen.

We genieten elke dag van de jonge konijntjes. Een week geleden werden ze geboren: kaal en roze en mooi van lelijkheid. Moet je nu eens kijken! Ze ontwikkelen zó mooi! Nog een paar dagen, dan gaan de oogjes open.

Voor wie zich trouwens afvraagt, hoe het met het katje is afgelopen, dat maandag kwam aanlopen: die is gelukkig weer met z´n baasje herenigd!! Maandagavond meldde die zich, nadat ze haar eigen poes op mijn blog zag :-). Iedereen blij dus!

Vanmorgen had ik voor de zesde week op rij een workshop ¨Bak je eigen brood¨. Het was erg gezellig met 10 vrouwen uit alle hoeken van het land. Ik geniet altijd erg van het moment, zo ongeveer een kwartier voordat de deelnemers komen, dat alles klaar staat. Het moment, dat ik de rust in me voel dalen en ik in de gastvrouw-rol spring.

De voorbeeldbroden staan klaar.

De koffie is bruin, de thee getrokken. En op de vroege morgen heb ik nog even iets lekkers voor erbij gebakken.

De shop is opgeruimd, zodat de gasten daar kunnen rondstruinen. Ok, niet met z´n tienen tegelijk. Het wordt steeds meer woekeren met de ruimte. Maar dat geeft niets.

Ik werd vandaag verwend. Eén van de deelnemers nam twee potten passata mee. Zelfgemaakt, van tomaten van eigen tuin. Wat lief! En dan kreeg ik van de vrouwen uit Goedereede een heerlijke Torenkoek van de bakker. Daar hopen we morgenavond bij de koffie van te smullen. Op de verpakking staat, dat die koek een ´goede reden´ is om naar Goedereede te komen. Wie weet. We komen er vaak genoeg langs, op weg naar Ouddorp :-).

De komende week is er één week geen workshop. En, hóe leuk die workshops ook zijn, dat weekje zonder voelt nu bijna aan als vakantie. Niet dat we niets te doen hebben, hoor. De komende week zijn we druk met het inpakken van van alles en nog wat. We hopen namelijk op zaterdag 13 april op de jaarlijkse verkoping ten bate van De Schutse te staan hier in Alblasserdam. Diezelfde zaterdag is er elders een verkoping voor eveneens een goed doel, waar anderen met onze producten staan, nl bij De Oase in Ouddorp. Daar is een kraam met onze kruiden en met Marseillezeep. Alles bij elkaar zijn dat heel wat uurtjes inpakwerk. Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Samen met Maaike en Maria is het een gezellige klus.

Daarnaast wil ik in m´n bijen werken en graag een slinger aan de tuin geven. In de weken dat er een workshop is, kom ik aan dat soort werk bijna niet toe. Zo langzamerhand heb ik daar toch wel weer reuze veel zin in!

Waar ik vandaag ook zin in had? In lekker koken. Ik maakte een Thaise groene curry en als toetje een heerlijke mango-kokostaart. De recepten haalde ik van Smulweb. En gesmuld hebben we zeker :-).

mango-kokostaart

Voor vanavond had ik allerlei plannetjes. Maar er is niet veel van terecht gekomen. Ik was heel lang ´de juf´ van Henk. Naast z´n gewone huiswerk moet hij een boek lezen en daar een opdracht mee maken. Een aantal kinderen van ons is echter dyslectisch en waarschijnlijk is Henk dat ook. Alleen zijn ze op de basisschool dan te goed voor een test en dus wordt die dyslexie dan pas op de Middelbare School vastgesteld. Henk leest langzaam en nogal technisch. Door dat technische lezen ontgaat hem vaak de lijn van het verhaal. Daarom lezen we het boek samen: ik lees voor en Henk leest mee. Daarna schrijft hij in een paar zinnen een samenvatting van het stuk wat we gelezen hebben. Het gaat prima zo. En voorlezen vind ik ook echt leuk. Maar ja, er gaat wel veel tijd in zitten. Een avondje juf zijn dus. M´n spinnewiel blijft wel wachten...

Alweer een zwerver...

Vanmiddag zaten Maria en ik even heerlijk in het zonnetje koffie te drinken, toen we een heel raar geluid hoorden. Het leek op gemiauw, maar wel heel apart. En het ging achter elkaar door. Op onze tenen liepen we naar de tuinpoort om eens voorzichtig om het hoekje te kijken waar dat geluid vandaan kwam. We zagen nog net een katje bij onze buren onder de poort door kruipen. Het ging daar voor de dichte deur zitten mauwen. Ok. We verbaasden ons nog een keer over het vreemde stemmetje van deze kat en gingen naar binnen om verder ons werk te doen.

Even later hoorden we wéér miauwen. Maar nu aan ónze achterdeur. Ach, daar zat me toch een droppie van een kitten! Maria deed de deur open en het katje rénde naar binnen. Totaal niet schuw, nieuwsgierig, vrijpostig en, naar later bleek, erg hongerig.

Het beestje sprong al snel op de bank en ging daar liggen slapen, alsof ze hier helemaal thuishoorde!

Ik wist niet zo goed, wat ik ermee aan moest. Iemand moet zo´n dier toch missen? Als eerste maakte ik een paar foto´s en plaatste die in de buurtapp met de vraag, of iemand soms een kitten miste. Tot nu toe heb ik daar geen reactie op gehad.

Ik had nogal wat werk te doen: pakketjes inpakken en naar de post brengen, naar de groenteboer op de markt en ook nog naar een jarig nichtje. Intussen kwam de één na de ander thuis en iedereen was vertederd om dat beestje. Ik had hem wat kattenbrokjes gegeven, maar daar kon hij niet zoveel mee. Waarschijnlijk zijn die nog te hard voor hem? Ik besloot om meteen maar even nat voer voor hem te kopen.

Toen ik aan het eind van de middag terug kwam, was het katje er nog steeds. Hij viel uitgehongerd op het blikvoer aan.

Vanavond na het eten heb ik hem aangemeld bij Amivedi. Ik hoop maar, dat er zich snel een baasje meldt. Want hoe leuk en lief ook: wij zaten nu niet bepaald op nóg een zwerfkat te wachten.

Vanavond kwam onze eigen kat aanlopen. Die rook natuurlijk meteen onraad! Hij wilde eerst niet binnen komen. Maar eindelijk kwam hij toch. We hebben de kitten even boven gehouden, totdat onze eigen kat gegeten had. Daarna hebben we de kitten aan hem voorgesteld. Nou, dikke stress natuurlijk. We hebben de kennismaking kort gehouden. Morgen ga ik sowieso naar De Kattenmand (kattenopvang) bellen, om te vragen wat ik doen kan/moet. Als zich tenminste nog geen baasje gemeld heeft. Het is in elk geval de bedoeling dat de kitten hier binnenkort weer weg gaat. Dus ga ik onze oude kat niet onnodig stressen. De kitten blijft vannacht boven, in een kamer waar de oude kat nooit komt en waarvan de deur dicht gaat.

Nou ja. Het bracht in elk geval weer de nodige sjeu aan deze verder ´gewone´ maandag :-). Al was het alleen al de verhalen aan tafel. De jongens boden in gekkigheid tegen elkaar op. Op den duur was ik een kattenvrouwtje met minstens 17 katten, die bij nummer 18 zei: ¨Nou, er zijn er toch al 17, er kan er nóg wel één bij.¨ Gekke gasten.

En verder was deze maandag toch ook al wel aardig gevuld met jonge dieren. Maria´s jonge konijntjes zijn nu vier dagen oud en je zíet ze gewoon groeien!

En op de verjaardag van het nichtje kreeg ik van zwagerlief duiven in allerlei stadia te zien: van vier dagen oud, van twee dagen oud en ook een duifje wat vandaag uit het ei kwam. Het ei, waar z´n broertje of zusje in zit, was al aangepikt. Die komt dus ook snel!

Zucht. Wat mooi allemaal!!

Een week met uitersten

Maandagmiddag was ik nog even langs de markt gereden. De groenteboer had het één en ander voor me klaargezet. Wat dat was, was nog een verrassing. Dinsdag heb ik alles uit de auto gehaald en op de tafel uitgestald om eens te inventariseren. Er bleek deze week vooral veel fruit te zijn. Lekker hoor. Sinaasappels, mineola´s, mandarijnen en bananen. We kunnen onze buikjes er aan rond eten. Ook een kistje goudreinetten. Die zijn voor de moes.

Wat groenten betreft, was het aanbod niet zo heel groot.

Wat gevallen courgettes, een paar aubergines die snel op moesten, wat rimpelige paprika´s, zoete aardappels en 2 bloemkooltjes. Dan moet je even verzinnen hoe je dat op gaat maken. Dinsdag maakte ik eerst maar eens ratatouille. Daarin verdwenen in elk geval de aubergines en een paar courgettes en wat paprika. Lekker met rijst.

Woensdag maakte ik de rest van de courgettes en paprika op in macaroni.

Donderdag wilde ik de bloemkooltjes op maken. Maar uiteindelijk had ik er toch niet zo´n zin in. Het waren van die losse, slappe kolen. Die mochten de konijnen wel opknagen :-). Zelf knaagden we iets anders. Ik kocht broccoli in de aanbieding bij Albert Heijn. Lekker met krieltjes en voor de vleeseters een stukje kipfilet erbij. Terwijl ik aan het koken was, meldden zich extra eters. Toen vond ik de hoeveelheid broccoli net te karig. Ik gooide er een blik zoete maïs bij en sneed vier gekookte bieten in blokjes. Zoiets zou je 10 jaar geleden nooit bedacht hebben, zo´n combinatie. Maar wat was het lekker!

Er kwam deze week trouwens ook nog ander voedsel hier binnen: gerookte forellen! Maaike was maandag met haar vriend mee gaan vissen in een forellenvijver. Je mag je vangst mee naar huis nemen, maar je kunt ook twee forellen inleveren en er één gerookt exemplaar voor terug krijgen. Jaap en Maaike hadden 12 forellen gevangen en kwamen met zes gerookte forellen thuis. Een echte traktatie voor de visliefhebbers!!

De week zat verder boordevol afwisseling. Dinsdagavond was de diploma-uitreiking van Koos. Het was in een theater in Barendrecht en geheel in stijl van de opleiding (VeVa) trad er een militair orkest op.
Koos is geslaagd voor VeVa nivo 3 met een prachtige cijferlijst. Hij gaat er alleen niets mee doen, omdat hij een blessure heeft, die niet over gaat. Nu is hij begonnen als stratenmaker. Allemaal prima. Als ze het maar naar hun zin hebben en hun geld eerlijk verdienen, dan is het goed. En een opleiding is nooit weg. Ook al ga je er niet direct mee aan de slag.

Woensdagochtend vierde mijn jongste zus haar verjaardag met een vrouwenochtendje bij haar thuis. Gezellig hoor. In haar straat zag het er zó feestelijk uit!

Woensdagavond is Willem met Maria en Henk naar de lammetjes gaan kijken bij iemand van de spingroep. Wat hebben ze genoten!!

Donderdagochtend klonk al vroeg een kreet vanuit de tuin. Het was Maria, die vol verwachting bij haar konijnen ging kijken, of er al iets geboren was. Het was 28ste dag na het dekken. En jawel! Een prachtig nestje met 5 jonge, blote, blinde baby-konijntjes!

Onvoorstelbaar hoe zo´n beestje in no time een nestje maakt van stro en haar eigen vacht! Dan hebben Leendert en Thea wel wat langer werk, voordat hun nestje klaar is :-). Maar ook daar komt nu schot in. Deze week is alles gestuct en het ziet er nu zo mooi uit!

Eerst het plafond.
De dag erna de muren.

Vandaag had ik een workshop met 8 dames, die een team-uitje hadden. Het was erg gezellig! Weer eens wat anders, zo :-).

Vanavond moesten we gaan condoleren. Er is alwéér rouw in onze familie gekomen. Er overleed een tante van mij. Wat wordt het kringetje klein. Van de generatie van mijn vader is bijna niemand meer over. We gingen met alle brussen condoleren en vanzelf heb je het dan over vroeger en over je ouders en je haalt herinneringen op. Morgen hopen Willem en ik naar de begrafenis te gaan. En dan is de week zomaar weer omgevlogen met (nieuw) leven en overlijden, met een schoolperiode die afgeloten wordt en een beroepsleven wat begint, met ontwakende natuur en creativiteit in de keuken, met vrouwen die even je pad kruisen tijdens het leren broodbakken en honderdduizend dingen meer.

Gemberthee en ander lekkers

Kijk! Zo zat ik vanmorgen aan mijn lekkere gember-citroenthee.

Sinds ik een snoep-loze periode heb ingelast om me van m´n wintervet te ontdoen, heb ik al een paar keer heerlijke, verse gemberthee met citroen op, als ik eens buiten de deur was. En natuurlijk kende ik die thee allang en maakte ik die ook regelmatig klaar. Maar vorige week kwam ik hem voor het eerst tegen met de ingrediënten keurig aan een stokje geregen. Dat zag er meteen zó gezellig uit, dat ik het thuis ook maar eens zo deed. Lekker een paar stukken zadencracker uit eigen keuken erbij en je zit me daar toch een portie verantweurd te zijn :-).

Dat idee van die gember- en citroenschijfjes op een prikkertje, kwam ik afgelopen zaterdag tegen. Mijn zus is pas 50 geworden en had bedacht om dat met de zussen en de schoonzus te vieren met een lunch in het museumcafé van het onderwijsmuseum in Dordrecht. Wat een geweldig leuke locatie. En wat was het gezellig, zo met z´n vieren! We hebben heerlijk gegeten en heerlijk bijgepraat.

Mijn lunch bestond uit twee bruine boterhammen met daarop gegrilde geitenkaas met biet en pijnboompitjes en salade. Zie je die grappige couverthouders van oude kaarten uit een atlas?

Na afloop van de lunch schuifelden we nog even door het museumwinkeltje en kocht ik wat leuke kaarten. Ik hoop hier zéker een keer terug te komen om het museum eens op m´n gemakje te bekijken. Het zag er allemaal zo leuk en nostalgisch uit. Goed om een keer een ochtendje te gaan zwijmelen.

Het gaat trouwens prima met dat elimineren van het wintervet. Ik hoef nog maar 700 gram en ben dan op m´n normale gewicht. Willem gaat ook als een trein. Hij hoopt, dat hij door af te vallen zijn bloeddruk naar beneden krijgt. En warempel had hij vorige week voor het eerst een heel wat betere meting. Drie metingen na elkaar, waarbij de onderdruk dichter bij de 90 dan bij de 100 zat. Hopelijk gaat die bloeddruk nu echt structureel omlaag.

Zo´n periode van matigheid en snoeploosheid heeft bij mij altijd een grappig neveneffect: er komen spontaan de heerlijkste combinaties bij me oppiepen en ik sta uren in de keuken om die oppiepende smaken tot gerechten te toveren. We eten dingen, die we normaal nooit eten :-).

Ik noem er een paar:

Vrijdag had ik zin om een zalmtaart te maken. Vraag me niet waarom. Ik had zélf ook gewoon keiveel zin en een punt zalmtaart. Dat is raar, want ik houd helemaal niet zo van vis. Maar afijn. Ik was de afgelopen maand heel zuinig geweest en kon me best een wat luxere maaltijd veroorloven. Ik kocht dus zalm. Ja. ja. En veel eieren. En ik sneed allerlei lekkere groenten. En maakte een heerlijke taart met komkommersalade.

Na een half puntje had ik genoeg. Iedereen zat te smullen. Maar ik ... had het kunnen weten. Ik hou echt niet van dood beest. Ik werd er misselijk van. Er waren gelukkig vrijwilligers genoeg om mijn andere halve punt taart soldaat te maken :-).

Gisteren aten we pindasoep vooraf en daarna lauwwarme pastasalade met gerookte kip. Als TOETje was er frambozenbavarois, die Maria had gemaakt.

Vandaag moest ik weer met Maria naar het ziekenhuis. We hebben dan de afspraak om 18.00 uur en zijn dus met het eten niet thuis. Geen nood. Ik had een grote pan pittige linzensoep gekookt en als toetje impossible pie gebakken. Willem appte: De koningin eet niet lekkerder :-).

Toch leuk om dat te horen of te lezen.

Het keukenwerk moet hier trouwens deze week wel om allerlei andere activiteiten heen gevlochten worden. De planning staat (weer) erg vol, maar gelukkig over het algemeen met fijne dingen. Rustigaan verder dus maar.

Naar buiten!

Vandaag had ik een afspraak bij Jan op school. Eigenlijk kwam het niet heel handig uit. Jan z´n school is in Rotterdam en ik moest er om half 3 zijn. De afspraak was tot half vier. Daarna ben ik naar huis gereden, heb de pakjes van de webshop ingepakt en naar de post gebracht en ben daarna wéér in de auto gestapt, om wéér naar Rotterdam te gaan. Nu samen met Maria voor een afspraak in het Sophia Kinderziekenhuis. Maar ja. Soms is het niet anders. Willem zou zeggen: ¨Je kunt nu eenmaal niet alles met een schaartje knippen.¨

Het fijne van die afspraken was, dat ik nu in elk geval even verplicht naar buiten moest. Daar was anders vandaag niet zoveel gekomen, denk ik. En het was toch heus lekker weer. Na al het grijs en het nat van de afgelopen 2 weken, scheen vandaag regelmatig de zon en was het zo fijn licht!

In de natuur zie je, dat het inmiddels toch al in de tweede helft van maart is. De struiken worden langzaamaan groen. Prachtig, dat tere groen. Dat is altijd veel te snel voorbij!

Vlakbij de school van Jan liep een gans met een jong. Wat lief om te zien!

Minder lief om te zien was de ooievaar, die Maaike en Maria spotten, toen ze een rondje door de polder liepen. Het beest had een jong konijntje te pakken en vrat dat op met huid en haar. Het konijntje gilde het uit, vertelden de meiden. Brrr.

Ook in het landelijk nieuws ging het er vandaag bepaald niet vredig aan toe. Wat een ellende met die aanslag in Utrecht. Daar word je toch echt beroerd van, als je denkt aan al het verdriet.

Onze dag was verder vol speciaaltjes. Dirk is jarig. Hij is 28 geworden. En Koos ging vandaag voor het laatst naar school. Hij moest z´n defensie-spullen inleveren.

Gelukkig is hij geslaagd en ergens volgende week is de diploma-uitreiking. Zo sluit hij een periode af en is hij al volop bezig in zijn volgende: hij is stratenmaker geworden. Heel anders, dan hij aanvankelijk van plan was. Hij had een carrière bij Defensie in gedachten, maar dat gaat hem vanwege een blessure niet worden. Inmiddels heeft hij helemaal zijn draai gevonden in het stratenmakersvak.

Het gaat hier verder allemaal zo z´n gangetje. Willem is aan het afvallen om te kijken, of hij zijn bloeddruk zo naar beneden krijgt. Ik ben benieuwd. Vooralsnog wil die bloeddruk nog niet echt zakken (zijn gewicht al wel!), ondanks alle goede tips en adviezen, die we opvolgen. Zo begint hij zijn dag met havermout

drinkt twee kopjes groene thee, luncht met een groene salade, eet tussendoor verantwoorde dingen als fruit en groente en noten en abrikozen. Hij is gaan minderen met vlees bij het avondeten en ´s avonds drinken we als borrel een glaasje bietensap. Ook is hij nóg meer gaan wandelen. Als het zo niet gaat lukken, heeft hij er in elk geval alles aan gedaan. Dan kan hij altijd nog aan de medicatie.

Elke week is er een workshop ¨bak je eigen brood¨, zodat mijn oven overuren draait. Het grappige is, dat al dat brood bakken mij toch ook weer inspireert en er regelmatig een extra mooi of extra lekker brood uit de oven schuift.

Het is wel behoorlijk intensief. Andere dingen, zoals handwerken, staan even op een laag pitje. Maar dat komt bij gezondheid wel weer, als de workshops halverwege april voorbij zijn.