En weer verder

De draad is hier, na de ravage van de verstopping, weer opgepakt. Gelukkig hebben we er nauwelijks schade aan over gehouden. De vloer is prachtig opgedroogd. De plinten zijn niet krom getrokken. Donderdagochtend hebben Willem en ik samen op onze knieën op de vloer gezeten, om het vastgeplakte toiletpapier eraf te bikken. Wat nu nog rest is het maken van de afvoerpijp. Die is namelijk opengezaagd en moet weer dichtgemaakt worden. Maar daar moet een speciaal stuk pijp voor komen, geloof ik. Daar houden de mannen zich mee bezig en komt vast ook wel weer een keer in orde.

Donderdagochtend zou ik een workshop ¨Bak je eigen brood geven¨. Maar woensdagmiddag belde eerst iemand, die juist die morgen een coronatest had gedaan en dus in afwachting was van de uitslag. Die kon niet komen. Een uurtje later belde een mevrouw op, die in quarantaine moest, omdat ze in aanraking was geweest met een positief getest persoon. Die eerste mevrouw zou eigenlijk samen met haar vriendin komen. En die tweede mevrouw had met vier andere vrouwen afgeproken, waarvan één ook tot de risicogroep behoort en dus nu ook niet echt op een workshop zat te wachten. Ik heb toen de knoop maar doorgehakt en de workshop helemaal afgeblazen. Veiligheid voor alles. Natuurlijk vind niemand zoiets leuk. Maar we zitten allemaal in hetzelfde schuitje en hebben allemaal te dealen met corona. Dat maakt dan dat iedereen vol begrip is en graag t.z.t. naar een verzette workshop komt.

En dan heb je ineens een vrije avond en een vrije ochtend. Want: geen voorbereiding en ook geen workshop. Nou, die vrije tijd werd héél snel ingevuld: wonderpannen schoonmaken en assembleren! Ik ben nog steeds niet door het uitleveren van de pré-orders heen. Al gaat het nu toch heus opschieten. Maar goed. Ik greep die paar uurtjes maar al te graag aan, om nog wat extra aan de pannen te werken.

En uiteindelijk merkte ik, dat ik zaterdag nu ook eens wat meer mijn handen vrij had. Ik had fijn de tijd om van alles klaar te maken voor de zondag. Ik bakte extra lekkere broden en maakte een gerecht in de slowcooker klaar. Ook maakte ik een ouderwetse griesmeelpudding met bessensap. Wat voelde dat allemaal feestelijk! 

Aan het eind van de middag kwamen Wim, Geertje en de kleinkinderen. Hans en Wim hadden inmiddels een wel heel speciaal kampvuur gemaakt. Er lag hier al een hele tijd een stobbe, die te groot was om te zagen of te kloven. De jongens hakten er een soort schoorsteentje in uit en staken de stobbe aan. Het ding heeft maar liefst 7 uur gebrand! Toen heeft Hans hem uit gemaakt, omdat het bedtijd was en er een te harde wind stond om het vuur zomaar aan te laten.

En vandaag was het dan weer ´gewoon´ maandag, na een stormachtige nacht. Het kippenhok was zelfs omgewaaid! Maar dat is niet erg, want er wonen toch nog geen kippen in :-).

Eigenlijk wilde ik eens met de kippen op stok. Dat lukt niet helemaal meer. Maar als ik opschiet, kan ik toch om half 12 mijn ogen dicht doen. Heerlijk in ons bed, waar ik vorige week flanellen lakens op deed!

Een ravage

 Het leek vandaag een gewone dinsdag te worden. Nou ja, vooruit. Het ontbijt was dan toch wel een beetje speciaal. Ik had namelijke een lekker krentenbroodje gebakken in de Wonderpan :-).

Da´s toch wel een luxe begin van de dag. Maar ja, ik ´moet´ nu eenmaal allerlei lekkers uitproberen in die pan, om m´n klanten te kunnen adviseren. Echt een straf ;-).

Maar op dat speciale ontbijt na, kabbelde de dag rustig voort. Ik liep m´n ronde met Ciara, zwabberde wat door m´n huishouding en ging Wonderpannen schoonmaken en assembleren. Daar was ik gisterenavond al aan begonnen en ik wilde er vòòr de lunch 12 af hebben. 

Rond 12 uur kwam Maria thuis van de therapie in het Sophia en zij hielp me met het laatste stukje. Samen met de 4 pannen, die al klaar stonden, had ik met de lunch 16 pannen klaar. Ze hoefden alleen nog maar in de doos. Dat liep lekker volgens de planning, want nu hadden Maria en ik de hele middag de tijd voor de rest van de bestellingen.

Ik kreeg een appje van schoonmama. Of het goed was dat ze vanmiddag een bakkie kwam doen met haar buurvrouw. Tja. Eigenlijk was dat niet handig. Dan zouden we veel te weinig bestellingen weg kunnen werken en zouden we verder achterop raken. Maar ik vond het ook niet leuk, om ´nee´ te zeggen. Ik stelde daarom voor, dat ze vanavond gezellig zouden komen. Dan had ik tenminste normaal de tijd. Maria zou wat lekkers bakken voor bij de koffie. En Willem bood meteen aan, om de dames op te halen en weer thuis te brengen. Nou, dat was prima. Iedereen blij.

We stopten op tijd met bestellingen klaarmaken, zodat we om kwart over vier zonder haast naar de post konden rijden. Fijn is dat! Als we op de laatste nipper in grote stress naar Sliedrecht racen, is dat echt niet ideaal.

Op de terugweg reden we even langs de apotheek, waar het één en ander voor Jan klaar lag. Ziezo. 

Even dacht ik nog, dat we nu zó lekker vroeg waren, dat ik best even een pauze kon nemen. Maar nee, dat ging toch eigenlijk niet. De kapster zou om half 7 komen en ik wilde daarom een beetje vroeger aan tafel. De keuken was een bende. Maria wilde nog gevulde koeken bakken. De gestreken was hing nog over een stoel. Er moest nodig een stofzuiger door de kamer geslierd worden. En de kachel was uit. En ik moest natuurlijk ook nog koken. Dat was een makkie, want we aten lekker pasta. Voortvarend togen Maria en ik aan de arbeid. Samen gaat dat reuze snel. 

Klokslag zes uur was de boel keurig aan kant en was het eten klaar om op tafel gezet te worden. Ik liep naar onze slaapkamer, waar de etensbel op de kast ligt en wilde die luiden. Ik deed de deur van onze slaapkamer open en ... ik stond even als aan de grond genageld. 

De slaapkamer stond vol water!!!

Ik wist gewoon even niet waar ik moest beginnen. Ik riep naar Willem, dat er een lekkage was en dat hij snel moest komen. Van alle kanten kwamen er kinderen aangedraafd. ¨OOOOOOHHHH, NEEEEEEEE, wat is dat??? Wat is er aan de hand???¨ Tja, dat wist ik ook niet.

Willem riep Hans erbij en die zei: ¨Bel Leen even. Die weet vast wel hoe de riolering loopt¨. Ik belde Leen en deed volgens mij eem nogal onsamenhangend verhaal, want Hans zei: ¨Geef die telefoon maar even aan mij¨. Intussen nam ik de scha op. Natte boeken en tijdschriften onder ons bed. 

Een deken zeiknat. De kast met de poten in het water. Een schilderij nat. Gewoon alles wat op de grond lag of stond was nat :-(. 

Het probleem was snel in kaart gebracht: het riool buiten zat verstopt. Hierdoor kon het water niet weg en dat kwam dus op het laagste punt in ons huis naar boven: het afvoerputje van de douche naast onze slaapkamer. 

Maria en ik (vooral Maria!) hebben baddoeken vol opgezogen water uitgewrongen. Ik gooide emmer na emmer naar buiten. Hans en Willem gingen buiten aan de slag. De verstopping was niet te verhelpen met de tuinslang. Daar moest de spuitkar bij komen.

Nou ja. In de chaos stapte de kapster binnen, moesten we eten en vloog Hans, zodra hij geknipt was, weg, want die had liefdewerk voor De Schutse (gehandicaptenzorg) te doen. 

Maar het kwam goed! Op een gegeven moment had iedereen toch z´n buikje rond gegeten, waren alle mannen gekortwiekt, waren de gevulde koeken gebakken, was de weer helemaal netjes. Zo goed en zo kwaad dat ging droogden Maria en ik de vloer van de slaapkamer en de badkamer nog wat verder.  Het is nu droog. Dat wel. Maar morgen moet er flink gepoetst worden. Alles is vies. De kast hebben we opgetild en iets onder de pootjes gelegd. De deken hangt over het traphek. De boeken en tijdschriften liggen in de papiercontainer. Het schilderij is waarschijnlijk verknald. Maar als ik denk aan de mensen in Guatamala, die helemaal niets meer hebben, na die vreselijke orkaan, dan zeg ik: ¨Waar hebben we het helemaal over.¨

Schoonmama en haar buurvrouw kwamen gezellig op visite. En Hans reed om een uur of half 10 met de spuitkar voor. Het was nog wel een klus, om dat riool doorgespoten te krijgen. 

En helemaal zeker weten, dat de verstopping verholpen is, doet Hans ook niet. Hij laat daarom de spuitkar morgen nog een dagje hier staan, zodat hij morgenavond eventueel nog een keer kan spuiten. Toch fijn, dat Hans die kar zomaar mag lenen van zijn baas. En ook fijn, dat die knul zo handig is!

Die ´gewone´ dinsdag was uiteindelijk dus helemaal niet zo gewoon. Ik was vanavond echt even heel moe. Ik was dan ook zó geschrokken, toen ik al dat water zag! 

Huis, tuin en keuken

Huis, tuin en keuken. Dat is het wel zo´n beetje, waar mijn leven zich momenteel voor minstens 90% afspeelt. En dan nog vooral ´huis´. In de tuin is er niet zoveel meer te beleven. Behalve dan, dat de was vandaag nog fijn buiten kon drogen en dat m´n bijen vlogen!

In de keuken breng ik momenteel ook niet veel tijd door. Als ik iets bak, is het snel, snel even iets in de Wonderpan. En aan koken besteed ik ook niet veel tijd. Vandaag was het kliekjes-dag en hoefde ik alleen maar het één en ander op te warmen. Gisteren was het Dankdag voor gewas en arbeid. Ik maakte wortels met vis klaar. Voor een keertje wortels uit een pot. Dat doe ik niet zo vaak. De jongens vinden het wel lekker.

Dinsdag serveerde ik de lekkerste hutspot ooit (met een gehaktbal voor de vleeseters). En maandag had ik heerlijke nasi, die ik vorige week van m´n vriendin kreeg, omdat het steeds zo raar druk is. Ik hoefde het alleen maar op te warmen en maakte er pindasaus bij klaar. Allemaal maaltijden, die met een half uur/drie kwartier op tafel kunnen staan.

Blijft dus de meeste tijd voor ´huis´. 

Elke dag maak ik 10 buitenpannen van de Wonderpannen schoon en zet er de oren aan.

Daar ben ik ongeveer anderhalf uur mee bezig. Lijkt niet veel, maar meer lukt me niet. Het andere werk moet ook doorgaan. Bovendien wil ik mijn arm niet méér belasten, want anders heb ik straks weer een slijmbeursontsteking te pakken. Daar zit ik niet op te wachten!

Maria zorgt elke dag voor schone binnenpannen en voor knoppen op de deksels. Zo kunnen we toch steeds 10 pannen de deur uit doen.

De rest van de dag ben ik druk in de webshop. Net als in maart, tijdens de eerste corona-golf, is het weer heel druk. Mensen gaan minder naar de winkels, maar bestellen online. Ook wordt er veel gebakken, doordat mensen meer thuis zijn. En tenslotte zijn er ook nog de hamsteraars. Al met al kunnen we het nèt bijbenen. Of eigenlijk: net niet. Normaal gesproken gaan hier nagenoeg alle bestellingen, die voor 15.00 uur geplaatst zijn, dezelfde dag weg. Dat lukt nu niet. Het duurt nu meestal een dag of twee.

Tussendoor moet uiteraard het huishouden ook doorgaan. Het staat wel op het laagst mogelijke pitje. Beetje stoffen, beetje stofzuigen, de was bijhouden, de keuken en het sanitair poetsen en de planten water geven. Ha, ha. Echt minimaal dus. Het geeft niet. Poetsen komt nog wel weer een keer. Het werk loopt niet weg.

Elke ochtend loop ik een uurtje met Ciara. Dat is heerlijk. Dan snuif ik even buitenlucht en reset m´n gedachten. Intussen geniet ik van al het moois wat er te zien is.

Ook in zwart-wit is het hier mooi!

Wat is de Alblasserwaard mooi. Ik krijg er geen genoeg van en verwonder me er nog dagelijks over, dat we hier nu zomaar mogen wonen.

Huis, tuin, keuken, én het rondje met het hondje de hond. De wereld is zo groot genoeg, voor mij.

Maandag, werken en op visite

Vandaag is mijn vriendin jarig. En ja, vanwege corona mochten er dus maar drie mensen op visite komen. Laat ik nu één van die drie mensen zijn. Ja, ja, zeer vereerd, hoor :-). Het is natuurlijk al heel speciaal om op maandagochtend op koffie-visite te gaan, maar nu was het nog specialer. Ik was uitgenodigd samen met haar moeder en oudste zus en om half 11 zou ik bij haar zijn.

Deze leuke onderbreking van een drukke maandag betekende wel, dat ik even heel strak moest plannen. In plaats van om 5 uur, stond ik om 4 uur op. En hoewel ik gewend ben om altijd vroeg op te staan, was ik vannacht toch onrustig vanwege dat uurtje eerder. Ik was om 1 uur wakker, keek hoe laat het was en zag dat ik nog drie uur kon slapen. Daarna werd ik nog twee keer wakker om op mijn wekker te kijken en te constateren, dat ik er nog niet uit hoefde. Tenslotte werd ik om vijf voor vier wakker. Kijk aan, nu ´mocht´ ik er uit :-).

Ik ging aan de slag met het inpakken van webshop-bestellingen. Intussen was hier om 7.00 Leendert gearriveerd. Die kwam een dagje aan de lift werken. De rails waarlangs de lift omhoog en omlaag gaat, moest worden aangebracht. En daarnaast kwamen er ook kokers voor de electra. Het gaat langzaam, maar zeker. Wie weet kunnen we de lift deze maand wel in gebruik nemen. Ik hoop het...

Nadat ik eerst  een bakkie koffie had gedronken met Willem en Leendert, ging ik naar mijn vriendin. Daar viel ik met mijn neus in de zelfgebakken appeltaart. Mmmmm, wat lekker! We praatten gezellig met z´n viertjes. Aan gespreksstof geen gebrek. Voor dat ik er erg in had, was het bijna half 1 en hoogtijd om snel terug naar huis te gaan voor de lunch.

Na de lunch maakte ik de bestellingen af en ging samen met Maria verder met de Wonderpannen. Zaterdag hadden we al een paar uurtjes gepoetst en vandaag gingen we verder. Aan het eind van de middag konden er weer 24 pannen naar de post!

Het was verschrikkelijk racen, dat laatste stukje. Er kwam ook even van alles tussendoor. Uiteindelijk arriveerden we om 16.55 uur bij de post en de auto van de postmeneer stond al gereed. Als een haas hebben we twee rolcontainers volgeladen en net op tijd kon alles mee. Poeh!

Thuisgekomen waren daar ook nog twee knullen hard aan het werk. Hans had een paar kuub tuingrond meegenomen uit zijn werk, om de open betontegels van de parkeerplaats te vullen. Daar was ik heel blij mee, want zonder grond in die gaten is het haast niet te doen om fatsoenlijk over die tegels te lopen. 

Hans en Koos losten de vracht en waren daar tot half 7 mee zoet. Toen was het inmiddels echt donker ook.

Er moet nu alleen nog graszaad in gezaaid worden. Voor het mooi is dat een beetje te laat in het jaar. Maar we doen een poging. Gras groeit al gauw.

Vanavond restte er nog een laatste taakje: de workshopzolder moest weer klaargemaakt worden. Morgen staat de workshop DIY Persoonlijk Verzorging op de planning.

Mijn dag was weer vol.

Blij!

De hele week heeft Hans gestudeerd op bomen, totdat hij er helemaal suf van was. Maar ja, het móest! Vrijdag moest hij examen doen en maar lieft 127 bomen kunnen herkennen aan een stukje van een tak. Hij moest de gewone Hollandse naam weten, maar ook de Latijnse. En dan ook nog niet alleen de familienaam, maar ook de soortnaam. En dan niet alleen loofbomen, maar ook naaldbomen (die we in onze omgeving niet zo veel hebben). Oh, wat hoopte ik dat al die inspanning zou worden beloond en dat Hans zou slagen! 

Gisterenochtend vertrok Hans al om 6 uur naar Arnhem, naar zijn school. Hij had direct om half 9 examen. Er waren 20 kandidaten en er waren 40 tafeltjes, die anderhalve meter uit elkaar stonden en waarop een takje lag. De kandidaten moesten bij een tafel gaan staan en kregen dan 40 seconden om een antwoord de geven. Daarna moesten ze doorlopen naar een volgende tafel. Het was strak en efficiënt en corona-proof geregeld. 

 Al om kwart voor 9 belde Hans me. Ik hoorde het direct aan zijn stem: geslaagd!!! Oh, wat zijn we blij! Hij is nu gediplomeerd European Tree Worker. Wij houden het trouwens gewoon op: PROFESSIONEEL BOMENKNUFFELAAR :-). Ik zei, dat ik de vlag uit ging hangen en Hans vertelde, dat hij taart ging halen. Het was echt feest! 

's avonds moest de vlag drogen!
Wat een natte dag!

Intussen was ik hard bezig om de laatste puntjes op de i te zetten voor de workshop 'Bak je eigen brood' die ik zou geven.

 Om kwart over 9 kwamen de deelnemers binnen rollen. Nou ja, rollen? Ze moesten toch maar mooi allemaal de twee trappen naar de workshopzolder 'nemen'. Het was weer een erg leuke en gezellige ochtend. Altijd weer geniet ik ervan als ik mensen iets mag leren. Aan het eind van de ochtend zitten de mensen vol informatie en inspiratie. En ik ben dan moe, maar heel voldaan. 

Van uitrusten was er gisteren trouwens geen sprake. Na de workshop en de lunch ben ik naadloos verder gegaan met m'n werk. Ik zei het in de vorige post al: het is ordinair druk. Maar dat is niet erg. Aan het einde van de middag reden Maria en ik weer met een mooi aantal bestellingen naar de post.

We eten in deze drukke tijd steeds snel klaar te maken maaltijden. Maar dat kan evengoed heel lekker zijn. Ik maakte kip met rijst en kerriesaus klaar. Niet standaard, maar met het nodige maatwerk: een pannetje gebakken kipfiletblokjes, een pannetje geruld vega-gehakt, een pan zilvervliesrijst en een pan kerriesaus, waar ik een pakje diepvrieserwtjes door roerde. Een beetje weinig groenten voor een keer, maar dat is niet erg. We hebben allemaal heerlijk gesmuld. 

 Na het eten heb ik me teruggetrokken in de badkamer. Even een oplaadmomentje voor mezelf. Zo kon ik er de hele avond weer tegen. 

 Het werd een gezellige avond. Leendert en Thea kwamen, om Hans z'n succes mee te vieren. Maaike was ook weer thuis. Zij was twee weken op vakantie geweest met de familie van haar vriend. We smulden van de lekkere taartjes, die Hans had gekocht. Later op de avond hadden we chips en snacks. Wat fijn, zo'n avond met een gouden randje!

Belofte maakt schuld

 En wat je beloofd hebt, moet je doen.

Een extra blog-berichtje dus in deze nare corona-tijd.

Het zijn wel een beetje saaie berichtjes, hier, denk ik. Want wij staan voorlopig nog wel een poosje in het standje van Wonderpannen uitleveren.

Je vraagt je misschien af, waarom dat zo´n monsterklus is? Dat komt, omdat we deze pannen ´af fabriek´ binnen krijgen, zoals dat heet. Die pannen worden gemaakt in een metaalvervormingsfabriek en zijn heel vet en heel zwart. Eén pan bestaat uit een binnenpan en een buitenpan en deze beide pannen moeten grondig gepoetst worden. Dat gebeurt met Dasty en poetsrollen. Inmiddels heb ik de slag zeker wel te pakken, maar het blijft een flinke klus. 

Vanmorgen heb ik eerst een slinger aan mijn huishouding gegeven. Van half 6 tot half 7 was ik met de was bezig. En na het ontbijt ging ik verder: ik ruimde onze slaapkamer, de woonkamer en de keuken op. Daarna toog ik naar boven om twee bedden te verschonen en nog maar weer een was aan te zetten. 

We dronken vroeg koffie, want Willem had om 10 uur een vergadering. Hij werkt vanaf maart thuis. Al die tijd is hij maar één keer op kantoor geweest. Eigenlijk zijn we er al helemaal aan gewend, dat we Willem vanuit z´n kantoor keihard horen praten. Hij zit steeds met een koptelefoon op zijn hoofd en heeft dan helemaal niet in de gaten, dat hij zo hard praat :-). Soms is het video-vergaderen en dan is het niet handig om in beeld te komen. Daar moet ik steeds op bedacht zijn, want de printer staat in zijn werkkamer en als ik bijvoorbeeld pakbonnen wil printen, moet ik achter Willem langs lopen. Dat doe ik liever niet als er allemaal collega´s van Willem kunnen meegluren ;-).

Na de koffie ging ik pannen schoonmaken. Ik was in mijn eentje en dat schiet niet heel erg op. Toch had ik 20 buitenpannen schoon om 12.00 uur. Dat was precies mijn streven.

Na de lunch kwam Maria helpen. Terwijl ik oren zette aan die 20 schone buitenpannen, draaide Maria een knop op 20 glazen deksels. Daarna pakte Maria 30 pakjes kruidkoekmix in en ging 20 binnenpannen schoonmaken. Intussen pakte ik pan na pan in: binnenpan in de buitenpan zetten, briefje met waarschuwing voor hete knop erin, golfkartonnetje op de pan, deksel daar bovenop, handleiding en vlamverdeler erbij. Dan doos in elkaar zetten, pan erin, doos dicht en een hoes er omheen vouwen. Tenslotte een omdoos in elkaar zetten, kruidkoekmix in dik papier rollen en erbij doen, pakbon erbij, doos dicht en adreslabel erop. Tja, daar ben je echt wel even mee zoet!

Elke week willen we 60 orders de deur uit hebben. Vorige week is dat gelukt. Deze week zitten we aan 40 en we hebben er dus nog 20 te gaan. Dat gaat nog wel lukken, denk ik. Eerlijk gezegd ´drukken´ al die wachtende mensen op me. En dat maakt het allemaal een beetje een gestress. Ik krijg dan ook elke dag mailtjes of telefoontjes van mensen, die willen weten, wanneer ze hun pan kunnen verwachten. Dat begrijp ik helemaal. Maar het maakt me tegelijk steeds opgejaagder. Afijn. Gewoon blijven ademhalen, zeggen ze hier dan. En dat probeer ik dan maar.

De koffie was vanmiddag net als vanmorgen weer wat vroeger dan normaal. Want ook vanmiddag had Willem precies rond koffietijd een vergadering. 

Na de koffie maakten Maria en ik nog de gewone webshop-bestellingen klaar. Die kregen we niet allemaal meer ingepakt. Sommige klanten moeten dus een dagje langer op hun bestelling wachten. Het is even niet anders, al zou ik anders willen.

Au, au, wat had ik een zere rug!! De hele dag heb ik in een verkeerde houding gewerkt. We hebben nog geen werktafel en hebben een geimproviseerde werkplek gemaakt op een grote stapel kartonnen dozen. Voor het mooi net iets te laag, waardoor ik continu iets voorover sta. Maar daar komt snel verbetering in. Willem heeft vanavond een werktafel besteld en hopelijk wordt die snel geleverd. Wat zal dat fijn zijn!!! Maria en ik kijken er heel erg naar uit. Dit is echt geen doen meer.

Vanavond ben ik na het eten naar de workshopzolder gegaan. Morgen draai ik een workshop ´Bak je eigen brood´. Hiervoor moest ik de zolder ombouwen. Hij stond nog in standje ´Creatief met bijenwas´. 

Terwijl ik alles opruim en opnieuw inricht, bak ik voorbeeld-broden. Er staat al het nodige in de voorrijs en in de narijs. 

Het zal hoe dan ook dus wel weer een latertje worden. Maar dat is niet erg. Ik kijk er alweer naar uit om morgen de deelnemers te ontvangen. Ik moet er alleen wel mijn hoofd goed bij houden. Bij de vorige workshop brood bakken, liep ik om 24.00 uur naar boven om de laatste broden uit de ovens te halen. Was ik toch één oven vergeten! Ik kwam de volgende ochtend om een uur of 8 boven en zag toen het lampje van de oven aan staan. Ik dacht: ¨Oeps! Ik ben vergeten de oven uit te doen! Zonde van de stroom!¨ Ik gooide snel de dakramen open, want het was warm en stonk. Pas een half uur later, zag ik, dat ik niet alleen die oven vergeten was uit te doen, maar dat er ook nog een brood in stond! Helemaal verkoold natuurlijk. Bah bah, wat een stank! En wat fijn, dat het zo is afgelopen en we geen brand hebben gekregen...

Ik ga er dus mijn hoofd bij houden en maar eens verder met de brood-bakkerij. 

Vakantie?

 Vakantie??? Hoe spel je dat?

Ha, ha. Grapje hoor. Maar vorige week was het hier dus herfstvakantie en ik heb er totaal niets van gemerkt. Behalve dan dat ik overal de mooiste foto´s langs zag komen van herfstbossen en paddestoelen en mensen die blij aan het wandelen waren in die mooie kleurenpracht. Intussen was het hier gewoon ordinair druk.

Het begon al op maandag. Hans en Koos hadden een hele week vakantie opgenomen. Maar zij weten ook al niet hoe je dat woord spelt, dus die gingen keihard aan het werk aan de buitenboel! In eerste instantie hielp Koos z´n vriendin ook nog mee. Maar die kwam al snel lelijk klem te zitten met haar vinger en heeft toen de rest van de dag kruiden voor de webshop zitten inpakken. Iets waar ik ook super blij mee was. 

Hans en Koos begonnen aan het terras. Dat was vlak voor de zomervakantie er vlug, vlug in gelegd. Nu moesten alle hoeken gelegd en de boel mooi vlak gemaakt worden. Die hoekjes, daar gaat nu juist de meeste tijd in zitten, he! 

Ik hoefde dan niet daadwerkelijk mee te sjouwen. Maar toch gaf het me werk en drukte. De hele week heb ik geprobeerd wat uitgebreider te cateren voor de harde werkers. Iets lekkers bij de koffie, iets lekkers bij de lunch. Fijn dat ik intussen allerlei mixen in de Wonderpan aan het uitproberen ben. Dat kwam prima uit :-).

En verder was ik druk met het verwijderen van modderp*ten. Dat was minder. Maar ja, het regende af en toe behoorlijk en de mannen werkten gewoon door. Dan ga ik niet lopen miepen, als de vloer onder gelopen wordt. Dan pak je gewoon nog maar weer een keer de stofzuiger of de dweilstok. Toch?

De jongens zijn een heel eind gekomen. Halverwege woensdag lag het terras strak. Daarna hebben ze de parkeervakken voor ons huis aangepakt. Ook die waren er snel, snel ingelegd, toen wij hier kwamen wonen. Nu moest alles strak. De betonnen waterkering (of hoe je zoiets noemt) werd afgemaakt, er werd zand gestort, alle betontegels moesten eruit en opnieuw erin gelegd worden en tenslotte kwamen er 7 varkensruggen. Op zaterdagavond werden de laatste tegels er in gejast. We hebben nu voor ons huis 7 fijne parkeerplekken. Naast de oprit is er nog één in wording. Als het moet kunnen we nu met gemak 12 auto´s op eigen erf kwijt. 

Het enige wat ik nog wel erg graag wil, is, dat er grond in die open betontegels wordt gedaan en dat er gras ingezaaid wordt. Dan is het niet alleen praktisch en fijn, maar ook nog mooi. Ik kijk liever tegen groen aan, dan tegen beton. Misschien lukt dat nog ergens binnenkort. Nu even niet. Koos zijn ´vakantie´ zit er inmiddels op. En Hans z´n ´vakantie´ bestaat deze week uit het studeren op bomen. Hij moet vrijdag examen doen en 129 bomen kunnen determineren...Gewoon aan de hand van een takje. En dan niet zeggen: wilg. Maar ook weten, of het om een treurwilg of boswilg of weet-ik-wat-voor-wilt gaat.

Hij is gisteren naar het bos geweest en heeft 45 soorten mee naar huis genomen om ze te kunnen bestuderen. En morgen wil hij nog een keer naar het bos. Hopelijk gaat hij slagen. 

Wat ik verder vorige week zoal aan mijn kar had? 

- Zoveel mogelijk Wonderpannen op de post zien te krijgen. Wat een monsterklus! De hele familie helpt mee, tot aan kleinzoon Marinus toe. En op woensdagavond hadden we een heuse poetsavond met z´n allen!

- De kookrubriek voor Terdege maken

- Een avondje bij schoonvader op bezoek. Daar waren we een maand niet geweest vanwege corona...

- Een workshop ¨Creatief met bijenwas¨ draaien. Wat was het weer leuk!

- Drukte in de webshop. Er wordt weer gehamsterd. Ik haal steeds karrevrachten meel(producten) bij de molen. Vorige week was het daar zó druk, dat ik de auto zonder hulp moest laden. Toen was ik een beetje gesloopt ;-).

- Ergens tussendoor huishouden. Met de never ending story: de was.

- We zouden met Dirk en zijn vriendin uit eten gaan. Dat werd een etentje bij Dirk thuis, nu de horeca dicht zit. Evengoed lekker en gezellig :-).

Nou, de rest ben ik vergeten, hoor. Dat zal vast niet heel interessant geweest zijn. Het was in elk geval vermoeiend. Maar we kregen zaterdag op zondag zomaar een uur extra om weer lekker uit te rusten. Ha, ha, ik ben er weer helemaal van opgeknapt :-).

Kijk, Muck kan óók niet ´vakantie´ spellen. Sterker, ze kan helemaal níets spellen. Maar een lekker lui leventje dat dat beestje heeft :-).

Ik ga proberen de komende tijd weer wat trouwer te bloggen. Voor alle mensen die weer, of nog steeds, of nu ook thuiszitten. Om een beetje afleiding te geven en, als het kan, een beetje moed ... 

Advertorial - Wie helpt Teleza?

 Spelregels

Vooraf even de ´spelregels´ voor wie hier nog maar kort meeleest en zich afvraagt: ¨Een advertorial op deze blog? Hoezo?¨
Aan de linkerkant van m´n blog (en soms bovenaan) draaien banners van adverteerders. Dit zijn speciaal geselecteerde adverteerders, die producten of diensten aanbieden, die passen binnen ¨Eenvoudig Leven¨. Niet zelden ken ik de mensen en/of hun producten of diensten persoonlijk en kan ik uit eigen ervaring ze van harte aanbevelen.
Voor nieuwe adverteerders schrijf ik altijd een advertorial, om ze goed onder de aandacht te brengen. Terugkerende adverteerders vragen soms ook, of ik een advertorial wil schrijven. Bijvoorbeeld om aandacht te vragen voor een nieuw product, een actie, of iets dergelijks.
Omdat niemand zit te wachten op verborgen reclame, geef ik zo´n bericht altijd de titel ´Advertorial´ mee. U kunt dan zelf beslissen, of u verder wilt lezen, of de reclame aan u voorbij laat gaan. Elke maand verschijnt er maximaal één advertorial.

(Wellicht ten overvloede: als ik buiten deze advertorials op mijn blog weleens een link plaats naar een winkel, evenement, of wat dan ook, dan zijn dat altijd onbetaalde links en heeft het niets met reclame te maken.)

Deze maand is er maar één adverteerder. Maar wel een heel bijzondere. Dit keer worden er geen diensten of goederen aangeboden, maar wordt jouw hulpt gevraagd!

Wie helpt Teleza?

Teleza (13 maanden) is het jongste (adoptie)dochtertje van Nicole van Elteren. Nicole woont en werkt met haar 3 dochters in Malawi. Daar runt ze een weeshuis en is betrokken bij allerlei projecten voor de locale bevolking.

Teleza heeft helaas een ernstige hartafwijking en daarvoor was een levenreddende operatie in Nederland nodig. Er was geen tijd te verliezen en daardoor is Teleza naar Nederland gekomen, voordat ze een Nederlands paspoort had. Hierdoor kon ze geen aanspraak maken op de zorgverzekering.

Je voelt hem al aankomen: er is geld nodig!!

De kosten van het hele traject van operatie tot aan de nabehandeling is geschat op 150.000 euro...

Teleza is inmiddels geopereerd 

en een paar dagen geleden zelfs al uit het ziekenhuis ontslagen. Er is echter nog een intensief nabehandelingstraject nodig.

De familie is voor het benodigde bedrag een crowdfundingactie gestart. De teller staat inmiddels op bijna 89.000 euro. Een prachtig bedrag. Maar...

Er is nog een groot geldbedrag nodig.

Wie helpt Teleza? Elke donatie, groot of klein, wordt zeer gewaardeerd en helpt niet alleen Teleza, maar ook haar moeder in haar strijd om haar dochtertje een kans op leven te geven.

Elke dag lezen hier zo´n 6.000 tot 8.000 mensen mee. Wat zou het fijn zijn, als veel harten geraakt worden!

Je kunt doneren via de crowdfundpagina: klik hier.

Je kunt ook nog op een andere manier steunen, namelijk door de aankoop van een mooi natuurboek:

DIt prachtige boek van Riet Pijnappels: Met andere ogen: natuur in de Baronie. (Zie afbeelding) kost € 34,95 maar mag nu voor € 20 verkocht worden en het volledige bedrag komt ten goede voor Teleza’s operatie en nabehandeling. 

Dit boek is een mooi geschenk voor de feestdagen, verjaardagen, zomaar, in het kerstpakket, etc. Als mensen geïnteresseerd zijn kunnen ze contact opnemen met amandavanelteren@hotmail.com