Het gaat gelukkig goed met de brandplekken. Alleen veegde ik vanavond gedachteloos over mijn wang en schuurde daardoor het dunne velletje kapot. Het deed acuut weer erg veel pijn en ik heb er maar weer een dikke laag Flammazine op gesmeerd. Dat is de zalf die ik gisteren kreeg voorgeschreven en die hier in Nederland dus niet vrij verkrijgbaar is. Goed dat ik nu weet, dat het in België wél zo bij de apotheek te koop is. Het is geweldige zalf (wist ik al uit eerdere ervaringen). Eigenlijk mag zoiets niet in je huisapotheek ontbreken.
We hebben hier redelijk veel ervaring met brandwonden. Willem en Dirk zijn zelfs (ieder op een ander moment) zó erg verbrand, dat ze in het Brandwondencentrum terecht kwamen en een huidtransplantatie moesten ondergaan.
Vanavond zijn wij gezellig met z'n allen naar Zwitserland geweest. Huh? Jawel! Dirk heeft uit al z'n vakantieopnames een prachtige dvd samengesteld en vanavond was de première. We hebben met het hele gezin én de twee oma's én mijn zus genoten van een uur lang Zwitserland. Wat een prachtige herinnering!
Intussen zijn er, denk ik, al heel wat mensen bezig met kleding uitzoeken. Zowel gisteren als vandaag kwamen er zakken kleding binnenrollen. En deze keer zat er ook veel bij voor mij. Leuk! Alles wat hier niet van pas komt en waar ik zo direct geen volgende bestemming voor weet gaat weer via Heriëtte door naar Roemenië. Fijn als al die goede spullen goed terecht komen.
Ook kreeg ik van twee kanten Hollandse druiven aangeboden. Die ga ik morgen ontsappen. Een deel wil ik samen met de bosbessen uit de vriezer ontsappen. De bosbessen zijn een beetje flauw van smaak en Hollandse druiven juist wat zurig. Dat lijkt me een lekkere combi.
Voor de mensen die vragen naar het boek: Willem probeert deze week de link met bestelgegevens op dit blog te zetten. De presentatie is op DV 25 september op de lees en luisterbeurs. De gegevens kun je vinden op leesenluisterbeurs.nl. Wij hopen er met een aantal kinderen een klein dagje uit van te maken. Het programma ziet er erg leuk uit. De kinderen verheugen zich op de speurtocht en op een workshop met een illustrator. Willem heeft zin in muziek luisteren. Er is voor elk wat wils.
woensdag 15 september 2010
Stil gevallen
De boel was hier gisteren even volledig stil gevallen. Ik had een lekker druk dagje gehad. 's Morgens m'n gewone werk gedaan en 's middags twee keer bezoek gehad. Toen het tweede bezoek was vertrokken dook ik de keuken in om de warme maaltijd klaar te maken. Ik had juist een stuk vlees gebraden en wilde het tweede stuk de pan in laten glijden, toen dat van de vork afviel en hard in de pan met hete jus belandde. De jus spatte helemaal over me heen: m'n gezicht, hand, voet, kleding. Ik draaide snel het gas uit en stak m'n hoofd onder de kraan en begon daarna met een kletsnatte theedoek te betten en te betten en te betten. Au, au, wat deed dat zeer. Ik kon de doek niet weghalen, want dan prikte het verschrikkelijk. Ik riep de meisjes, dat ze maar even de aardappels moesten komen schillen. Hans stuurde ik naar de winkel om potten rode kool en vla en yoghurt en Dirk moest de tafel gaan dekken. Toen Willem thuiskwam, vroeg ik of hij me even naar de apotheek wilde rijden. Ik wilde proberen of ik iets zonder recept kon krijgen. Het was net voor sluitingstijd en we reden er snel heen. Helaas mochten ze niets geven, want ze vonden het veel te erg. Ik moest er mee naar de huisartsenpost, vonden ze. Zucht...
Eerst maar terug naar huis om te kijken hoe het met het eten koken stond. Dat schoot al flink op. Daarna de huisartsenpost gebeld. Dan ben je ook al zeker 10 minuten verder. Ik mocht meteen komen. Oke, maar Willem heeft toch snel nog even met de kinderen gegeten. Zelf had ik geen trek. Ik bleef maar steeds de zere plekken koelen met de natte theedoek. Vooral m'n gezicht. Er zaten blaren op mijn wang, boven m'n neus en ook op m'n hand. Niet leuk!
Bij de huisartsenpost lijkt het altijd vooral een oefening in geduld. En het lijkt ook wel of iedereen daar altijd mopperig moet zijn. Maar eindelijk belandde ik bij een dokter, die de begeerde brandzalf voorschreef. Hij wilde me laten zalven/verbinden in de verbandkamer, maar die was bezet. Hij vroeg, of we het zelf zagen zitten. Ja natuurlijk. Zo moeilijk is dat niet ;-).
Na een ritje langs de apotheek reden we snel naar huis. Het was inmiddels 8 uur! Even je verbranden.....
De zalf werkte gelukkig meteen. Ik heb geen pijn meer. Alleen zal het wel een poos duren voordat die brandplekken weg zijn.
Intussen hadden Willem en Dirk zich over het volgende probleem gebogen. Internet lag er al sinds de middag uit. Helaas konden ze het probleem niet oplossen en daarom belden ze kpn. Daar hebben ze na drie kwartier te horen gekregen, dat die man het probleem zou invoeren en we moesten er maar op rekenen dat het minimaal 48 uur ging duren voordat het opgelost was.
Zo was de avond snel voorbij. Ik had het sowieso al helemaal gehad vanwege de pijn en het gedoe en dus zijn we maar eens een keertje op tijd naar bed gegaan.
Gelukkig bleken we vanmorgen gewoon weer online te zijn en zo lossen veel dingen vanzelf weer op :-)
Eerst maar terug naar huis om te kijken hoe het met het eten koken stond. Dat schoot al flink op. Daarna de huisartsenpost gebeld. Dan ben je ook al zeker 10 minuten verder. Ik mocht meteen komen. Oke, maar Willem heeft toch snel nog even met de kinderen gegeten. Zelf had ik geen trek. Ik bleef maar steeds de zere plekken koelen met de natte theedoek. Vooral m'n gezicht. Er zaten blaren op mijn wang, boven m'n neus en ook op m'n hand. Niet leuk!
Bij de huisartsenpost lijkt het altijd vooral een oefening in geduld. En het lijkt ook wel of iedereen daar altijd mopperig moet zijn. Maar eindelijk belandde ik bij een dokter, die de begeerde brandzalf voorschreef. Hij wilde me laten zalven/verbinden in de verbandkamer, maar die was bezet. Hij vroeg, of we het zelf zagen zitten. Ja natuurlijk. Zo moeilijk is dat niet ;-).
Na een ritje langs de apotheek reden we snel naar huis. Het was inmiddels 8 uur! Even je verbranden.....
De zalf werkte gelukkig meteen. Ik heb geen pijn meer. Alleen zal het wel een poos duren voordat die brandplekken weg zijn.
Intussen hadden Willem en Dirk zich over het volgende probleem gebogen. Internet lag er al sinds de middag uit. Helaas konden ze het probleem niet oplossen en daarom belden ze kpn. Daar hebben ze na drie kwartier te horen gekregen, dat die man het probleem zou invoeren en we moesten er maar op rekenen dat het minimaal 48 uur ging duren voordat het opgelost was.
Zo was de avond snel voorbij. Ik had het sowieso al helemaal gehad vanwege de pijn en het gedoe en dus zijn we maar eens een keertje op tijd naar bed gegaan.
Gelukkig bleken we vanmorgen gewoon weer online te zijn en zo lossen veel dingen vanzelf weer op :-)
dinsdag 14 september 2010
Een maandag met verrassingen
Het was een maandag met verrassingen. Ik was 's middags even van huis om mijn schoonmoeder een taxiritje te bezorgen en had een briefje op tafel gelegd voor het geval in nog net niet thuis zou zijn als de kinderen uit school kwamen. Dat was een goed plan geweest, want inderdaad waren de kinderen net iets eerder thuis dan ik. Toen ik de straat in reed stonden de kinderen al met opgewonden gezichten op me te wachten. Ze renden naar de auto toe en nog voordat ik was uitgestapt riepen ze allemaal door elkaar:"De kippen hebben een ei gelegd." En ze hielden me een bekertje onder m'n neus met een prachtig, bruin ei erin :-). Wat is dát leuk, zo'n eerste ei. Toch heel wat specialer dan alle eieren uit de winkel bij elkaar!
Toen Willem uit z'n werk kwam, had hij ook een verrassing: Hij was langs schoenenwinkel van Mourik geweest om z'n schoenen op te halen (zie vorige logje). Hij heeft een paar prachtige Giorgio schoenen gekregen. Willem is dus ambassadeur van het merk Giorgio geworden. Het zijn mooie, echt leren, handmade schoenen en we zijn natuurlijk erg benieuwd hoe ze gaan bevallen. Zoals ik al schreef heeft Willem moeilijk voeten en tot nu toe beviel alleen het merk Van Bommel. Ook heeft hij weleens Greve schoenen gehad die goed bevielen. Maar omdat die nog net weer een slagje duurder zijn dan Van Bommel, bleef voor ons Van Bommel ons huismerk. Donderdag moet hij met de andere zeven ambassadeurs op de foto en daarna gaat hij de Giorgio's uitgebreid testen. Wordt vervolg dus.
Toen Willem uit z'n werk kwam, had hij ook een verrassing: Hij was langs schoenenwinkel van Mourik geweest om z'n schoenen op te halen (zie vorige logje). Hij heeft een paar prachtige Giorgio schoenen gekregen. Willem is dus ambassadeur van het merk Giorgio geworden. Het zijn mooie, echt leren, handmade schoenen en we zijn natuurlijk erg benieuwd hoe ze gaan bevallen. Zoals ik al schreef heeft Willem moeilijk voeten en tot nu toe beviel alleen het merk Van Bommel. Ook heeft hij weleens Greve schoenen gehad die goed bevielen. Maar omdat die nog net weer een slagje duurder zijn dan Van Bommel, bleef voor ons Van Bommel ons huismerk. Donderdag moet hij met de andere zeven ambassadeurs op de foto en daarna gaat hij de Giorgio's uitgebreid testen. Wordt vervolg dus.
zaterdag 11 september 2010
Brand, molens en schoenen
Deze week is het in Kinderdijk "Molenweek". De hele week zijn de molens 's avonds prachtig verlicht en gisterenavond was de traditionele molenmarkt. Dat is voor ons een jaarlijks terugkerend familie-uitstapje. Die markt is zó gezellig. Veel leuke kraampjes met tweedehands spullen (boeken!), handwerk, interieurspulletjes enzo. De oliebollenkraam, niet te vergeten. Veel tweedehands spullen op de kleedjesmarkt. De kerk die open is en waar je lekker even kan uitblazen met koffie of limonade, of luisteren naar een koor. De speeltuin die open is en waar de kinderen in het donker heerlijk spelen. En als we al dat leuks gezien en meegemaakt hebben lopen we nog even een stukje over het molenpad om de verlichte molens te zien en om te kijken bij de verlichte modelbootjes die er altijd varen.
We wilden gisteren om half 8 vertrekken naar de markt en waren zowaar vroeg klaar met eten. Omdat ik hoofdpijn had, vroeg ik of het goed was als ik nog even een kwartiertje m'n ogen dicht zou doen. Willem vond dat prima, maar wilde dan wel even mee :-). Het was geen probleem. De kinderen zouden met elkaar de etensboel opruimen. We lagen net op bed toen ik buiten allemaal opgewonden stemmen hoorde en tegelijkertijd kwamen de kinderen de trap op rennen: "Er is brand!" Ik rukte het rolgordijn omhoog en wist gewoon niet wat ik zag! Kolkende zwarte rookwolken walmden uit het huis schuin achter ons. Wat een schrik. We renden naar beneden en naar buiten. Al snel kwamen overal vandaan buren verschrikt aanlopen. Mensen, wat een akelig gezicht zo'n brand. Al snel kwam de brandweer en het vuur werd geblust. Zoiets hoop je toch nooit mee te maken!
We konden uiteindelijk toch nog op tijd naar de molenmarkt en hadden een fijne avond. Het was gelukkig de hele avond droog. De kinderen hadden allemaal wat muntjes te besteden en dat is op zich natuurlijk avondvullend ;-).
Het was rond elven toen we thuis kwamen. Daar wachtte ons een wel erg leuke verrassing:
Een tijdje geleden stond er een advertentie van in een plaatselijke krant:
Schoenwinkel J. van Mourik & zn. Alblasserdam heeft de grootste collectie herenschoenen uit de regio. Deze collectie is dit jaar nog uitgebreid met twee nieuwe merken: Giorgio en BvanB. Giorgio is een merk met prachtig Italiaans handwerk en modellen die variëren in stijl van sportief tot gekleed. BvanB stellen we uitgebreid aan u voor in het tweede item in deze nieuwsbrief. Tevens zijn er twee bekende merken met een geheel nieuwe stijl: Greve en Van Lier. Greve introduceert, naast de bekende instappers, nu ook de modische City line en de exclusieve Custom line. Van Lier heeft ook voor ieder wat wils met zowel casual booties als smaakvolle geklede schoenen.
Ambassadeurs:
Voor de introductie van deze merken en stijlen hebben wij een volstrekt unieke aktie ontwikkeld. Wij vragen namelijk u als klant om 'proef' te lopen op deze zojuist genoemde merkschoenen waarvan wij in totaal acht paar gratis beschikbaar stellen. Om vervolgens als merkambassadeur uw ervaringen te delen met al onze klanten.
Willem gaf zich op als ambassadeur. Hij gaf aan dat hij het vuur uit z'n schoenen loopt om z'n 12-koppige gezin te onderhouden en had als origineel extraatje, dat hij de ervaringen met de schoenen wil publiceren op dit blog.
Dit bleek origineel genoeg om als ambassadeur uitgekozen te worden. Joepie! Willem krijgt dus een paar prachtige schoenen om uit te testen. Da's nog eens een mooie manier om aan een paar goede schoenen te komen. Willem heeft 'moeilijke' voeten. Korte brede voeten met hoge wreven. Hij kan alleen van Bommel schoenen dragen en dat is een dure liefhebberij. Alhoewel, dit soort schoenen gaan wel erg lang mee, zéker als je ze op tijd laat verzolen. Maar als het dan eenmaal zover is, dat er een nieuw paar nodig is, is het een aardige aanslag op het huishoudbudget. We zijn dus heel blij met deze leuke aktie!
We wilden gisteren om half 8 vertrekken naar de markt en waren zowaar vroeg klaar met eten. Omdat ik hoofdpijn had, vroeg ik of het goed was als ik nog even een kwartiertje m'n ogen dicht zou doen. Willem vond dat prima, maar wilde dan wel even mee :-). Het was geen probleem. De kinderen zouden met elkaar de etensboel opruimen. We lagen net op bed toen ik buiten allemaal opgewonden stemmen hoorde en tegelijkertijd kwamen de kinderen de trap op rennen: "Er is brand!" Ik rukte het rolgordijn omhoog en wist gewoon niet wat ik zag! Kolkende zwarte rookwolken walmden uit het huis schuin achter ons. Wat een schrik. We renden naar beneden en naar buiten. Al snel kwamen overal vandaan buren verschrikt aanlopen. Mensen, wat een akelig gezicht zo'n brand. Al snel kwam de brandweer en het vuur werd geblust. Zoiets hoop je toch nooit mee te maken!
We konden uiteindelijk toch nog op tijd naar de molenmarkt en hadden een fijne avond. Het was gelukkig de hele avond droog. De kinderen hadden allemaal wat muntjes te besteden en dat is op zich natuurlijk avondvullend ;-).
Het was rond elven toen we thuis kwamen. Daar wachtte ons een wel erg leuke verrassing:
Een tijdje geleden stond er een advertentie van in een plaatselijke krant:
Schoenwinkel J. van Mourik & zn. Alblasserdam heeft de grootste collectie herenschoenen uit de regio. Deze collectie is dit jaar nog uitgebreid met twee nieuwe merken: Giorgio en BvanB. Giorgio is een merk met prachtig Italiaans handwerk en modellen die variëren in stijl van sportief tot gekleed. BvanB stellen we uitgebreid aan u voor in het tweede item in deze nieuwsbrief. Tevens zijn er twee bekende merken met een geheel nieuwe stijl: Greve en Van Lier. Greve introduceert, naast de bekende instappers, nu ook de modische City line en de exclusieve Custom line. Van Lier heeft ook voor ieder wat wils met zowel casual booties als smaakvolle geklede schoenen.
Ambassadeurs:
Voor de introductie van deze merken en stijlen hebben wij een volstrekt unieke aktie ontwikkeld. Wij vragen namelijk u als klant om 'proef' te lopen op deze zojuist genoemde merkschoenen waarvan wij in totaal acht paar gratis beschikbaar stellen. Om vervolgens als merkambassadeur uw ervaringen te delen met al onze klanten.
Willem gaf zich op als ambassadeur. Hij gaf aan dat hij het vuur uit z'n schoenen loopt om z'n 12-koppige gezin te onderhouden en had als origineel extraatje, dat hij de ervaringen met de schoenen wil publiceren op dit blog.
Dit bleek origineel genoeg om als ambassadeur uitgekozen te worden. Joepie! Willem krijgt dus een paar prachtige schoenen om uit te testen. Da's nog eens een mooie manier om aan een paar goede schoenen te komen. Willem heeft 'moeilijke' voeten. Korte brede voeten met hoge wreven. Hij kan alleen van Bommel schoenen dragen en dat is een dure liefhebberij. Alhoewel, dit soort schoenen gaan wel erg lang mee, zéker als je ze op tijd laat verzolen. Maar als het dan eenmaal zover is, dat er een nieuw paar nodig is, is het een aardige aanslag op het huishoudbudget. We zijn dus heel blij met deze leuke aktie!
De winnaar :-)
Maaike heeft net de winnaar getrokken uit de pot met namenbriefjes. De winnaar is: Catharina! Catharina, als je even een emailtje stuurt, dan kunnen we de gegevens uitwisselen en dan kan je binnenkort fijn aan de weck :-)
woensdag 8 september 2010
Verre lezer en een weggevertje
Van de week kreeg ik een e-mailtje van een verre lezer: Milko van Gool uit Bangladesh. Deze meneer, vader van vier jonge kinderen, is bezig met een heel bijzonder project. Hij is aan het trainen om in de zomer van 2011 het Kanaal over te zwemmen en op die manier gelden in te zamelen voor preventieprogramma's tegen verdrinkingsdood van kinderen. Een probleem in ontwikkelingslanden waar ik nooit eerder van hoorde. Hij schrijft:"Per jaar verdrinken in Bangladesh, een land met 150 miljoen inwoners, maar liefst 17.000 kinderen. Dat is bijna 50 per dag, of 2 kinderen ieder uur!" Dat is dus iets wat zéker wel aandacht verdient! Ik noem hier daarom zijn blog, waar je het project kunt volgen. En wellicht zijn er lezers die dit project ook financieel willen en kunnen ondersteunen.
Verder heb ik nog een weggevertje. Ik kreeg namelijk vandaag een aardig partijtje oude inmaakglazen. Maar ik heb er teveel aan. Het zijn Vegla inmaakglazen van 3/4 liter, 1 liter, 1 1/2 liter en 2 liter. Compleet met deksels, beugels en trechter. Wellicht een mooi partijtje voor een beginnende weckster. Het is teveel om op te sturen en zal dus opgehaald moeten worden in Alblasserdam. Wie belangstelling heeft kan onder dit logje een berichtje achterlaten. Bij meerdere belangstellenden zal ik DV zaterdag een gelukkige trekken.
Verder heb ik nog een weggevertje. Ik kreeg namelijk vandaag een aardig partijtje oude inmaakglazen. Maar ik heb er teveel aan. Het zijn Vegla inmaakglazen van 3/4 liter, 1 liter, 1 1/2 liter en 2 liter. Compleet met deksels, beugels en trechter. Wellicht een mooi partijtje voor een beginnende weckster. Het is teveel om op te sturen en zal dus opgehaald moeten worden in Alblasserdam. Wie belangstelling heeft kan onder dit logje een berichtje achterlaten. Bij meerdere belangstellenden zal ik DV zaterdag een gelukkige trekken.
maandag 6 september 2010
Naaimachine
Vanmiddag heb ik de naaimachine maar eens onder het stof vandaan gehaald. Nu ik weer netjes met lijstjes werk kom ik eindelijk ook aan allerlei kleine klusjes toe, die al heel lang geleden op de lange baan terecht kwamen. Zo lag er een aardig stapeltje versleten baddoeken te wachten om tot washandjes vermaakt te worden. Er kwamen vanmiddag dus geen prachtige kunstwerken onder de naaimachine vandaan, maar gewoon simpele washanden, geknipt uit de goede delen van versleten baddoeken. Ik had het werkje af willen hebben als de kinderen uit school zouden komen. Maar dat is me niet gelukt. Ik zat op den duur zó te jachten dat de naald brak en in stukken door de kamer vloog. Oei! Toen heb ik maar besloten dat het genoeg was voor vandaag. Er ligt nog wel meer op die lange baan, dus voorlopig kan ik vooruit :-). Wie weet kom ik er nu eindelijk ook weer eens aan toe iets leuks op te naaimachine te doen, behalve allerlei minder of meer noodzakelijks. Wat is dát lang geleden...
donderdag 2 september 2010
Ritme, schema´s, planningen enzo
Ik ben een mens van de grote lijnen. Dat lijkt het best bij mijn karakter te passen en het past ook het best bij ons grote gezin. Soms lijkt het me heerlijk om iemand te zijn die zijn of haar huishouding van uur tot uur heeft vastgelegd. Dan lijkt me dat zo heerlijk rustig en voorspelbaar. Maar andere keren weet ik ook, waarom dat niet bij me past. Er komen veel te veel leuke of interessante dingen ´langs´, die níet in mijn schema staan, maar die ik wél graag wil meemaken. En verder komen er gewoon ook veel dingen op mijn pad, die níet in mijn schema staan, maar tóch gewoon mijn aandacht nodig hebben. Zoals een kind dat opbelt, omdat z´n fietssleutel kwijt is. In zo´n geval moet ik toch echt even naar Rotterdam rijden om de reservesleutel aan te reiken. Of, wat vanmiddag gebeurde, een orthopedagoog belt, om e.e.a. met me te bespreken over één van de kinderen. Zo´n mevrouw vraagt natuurlijk wel even:"Komt het uit dat ik bel?" En dan zeg ik niet snel 'nee'.
Het gaat allemaal prima, zolang ik de grote lijnen maar kan vasthouden. Maar, o, wee, als ik die kwijt ben! De laatste twee weken had ik het gevoel, dat ik de grip verloor. Langzamerhand ontstonden er steeds meer rommelhoekjes en zag ik steeds meer dingen, die nodig eens schoongemaakt moesten worden. Vreemd genoeg doen in zo'n periode de financiën ook meestal mee. De inkomsten en uitgaven zijn uit balans. Aan de inkomstenkant is er niet zoveel vrij spel. Maar aan de uitgavenkant uiteraard des te meer. De laatste tijd heb ik teveel uitgegeven. Soms waren dingen nodig. Als je 140 kilo pruimen te verwerken krijgt, moet je zorgen voor (gelei)suiker, maar bijvoorbeeld ook voor jerrycans. Die heb ik nu eenmaal niet met 20 tegelijk op voorraad liggen. Ik kan die suikeraankoop natuurlijk wel zien als een investering, want ik hoef een jaar lang geen jam en siroop te kopen. Maar die uitgave was wel nú en niet gepland. Zo ook het kippenhok en de kippen. Ik was wel van plan die aan te schaffen, maar pas in het najaar. Doe er nog wat meer of minder verwachte rekeningen bij en, ziedaar, je loopt uit de pas.
Tijd voor actie!
Om met de huishouding te beginnen: ik heb eerst maar eens een to do lijst gemaakt. Daarop heb ik alle dingen gezet die ik vandaag wilde doen. In zo'n geval ben ik altijd véél te optimistisch. Al na een uur weet ik, dat ik m'n lijstje die dag nooit zal afkrijgen. Maar dat geeft niet. Wat niet de hoogste prioriteit heeft verhuist gewoon naar de to do lijst voor morgen ;-). Zo'n lijst geeft me rust. Ik zie het als een leidraad en niet als een onwrikbaar schema, wat koste wat het kost afgewerkt moet worden. Door een ontspannen houding aan te nemen heb ik gewoon de rust om een telefoongesprek te voeren of koffie te drinken met mijn schoonmoeder, die aankwam. Er is lekker wat van m'n lijstje geschrapt. Ik heb er spierpijn van :-).
Wat de financiën betreft: ik houd deze maand maar weer eens een kasboek bij. Als ik dat een maandje doe, loop ik wat inkomsten en uitgaven betreft wel weer in de pas. Het is een kwestie van: niet kopen wat je nodig hebt, maar waar je niet buiten kunt. Dit nadenkertje las ik ooit in Genoeg, of misschien wel de voorloper (de Vrekkenkrant) en ik heb deze spreuk jarenlang op een sticker in mijn portemonnee gehad ;-)
Het gaat allemaal prima, zolang ik de grote lijnen maar kan vasthouden. Maar, o, wee, als ik die kwijt ben! De laatste twee weken had ik het gevoel, dat ik de grip verloor. Langzamerhand ontstonden er steeds meer rommelhoekjes en zag ik steeds meer dingen, die nodig eens schoongemaakt moesten worden. Vreemd genoeg doen in zo'n periode de financiën ook meestal mee. De inkomsten en uitgaven zijn uit balans. Aan de inkomstenkant is er niet zoveel vrij spel. Maar aan de uitgavenkant uiteraard des te meer. De laatste tijd heb ik teveel uitgegeven. Soms waren dingen nodig. Als je 140 kilo pruimen te verwerken krijgt, moet je zorgen voor (gelei)suiker, maar bijvoorbeeld ook voor jerrycans. Die heb ik nu eenmaal niet met 20 tegelijk op voorraad liggen. Ik kan die suikeraankoop natuurlijk wel zien als een investering, want ik hoef een jaar lang geen jam en siroop te kopen. Maar die uitgave was wel nú en niet gepland. Zo ook het kippenhok en de kippen. Ik was wel van plan die aan te schaffen, maar pas in het najaar. Doe er nog wat meer of minder verwachte rekeningen bij en, ziedaar, je loopt uit de pas.
Tijd voor actie!
Om met de huishouding te beginnen: ik heb eerst maar eens een to do lijst gemaakt. Daarop heb ik alle dingen gezet die ik vandaag wilde doen. In zo'n geval ben ik altijd véél te optimistisch. Al na een uur weet ik, dat ik m'n lijstje die dag nooit zal afkrijgen. Maar dat geeft niet. Wat niet de hoogste prioriteit heeft verhuist gewoon naar de to do lijst voor morgen ;-). Zo'n lijst geeft me rust. Ik zie het als een leidraad en niet als een onwrikbaar schema, wat koste wat het kost afgewerkt moet worden. Door een ontspannen houding aan te nemen heb ik gewoon de rust om een telefoongesprek te voeren of koffie te drinken met mijn schoonmoeder, die aankwam. Er is lekker wat van m'n lijstje geschrapt. Ik heb er spierpijn van :-).
Wat de financiën betreft: ik houd deze maand maar weer eens een kasboek bij. Als ik dat een maandje doe, loop ik wat inkomsten en uitgaven betreft wel weer in de pas. Het is een kwestie van: niet kopen wat je nodig hebt, maar waar je niet buiten kunt. Dit nadenkertje las ik ooit in Genoeg, of misschien wel de voorloper (de Vrekkenkrant) en ik heb deze spreuk jarenlang op een sticker in mijn portemonnee gehad ;-)
woensdag 1 september 2010
Appelstroop en gehaktballen
Gisterenavond was de appelstroop genoeg ingedikt om in een potje te doen. Het potje op de foto is alles wat er is overgebleven van de hele bak appels die ik gisteren liet zien. Je ziet dus dat appelstroop koken alleen lonend is als je een overschot aan (gratis) appels hebt. In dat geval is het de moeite meer dan waard. Want deze appelstroop is echt onovertroffen. Het bevat niets anders dan appels. Zó lekker!
Vanavond hadden we gehaktballen op het menu. Terwijl ik de ballen stond te draaien dacht ik, dat ik toch eens even m'n consumindertrucje op m'n blog moest zetten. Volgens mij komt de tip uit het boekje "Lekker zuinig" van Hanneke van Veen. Om van weinig gehakt véél ballen te kunnen draaien, kun je er een flinke hoeveelheid oud brood door verwerken. Ik doe dat altijd zó, dat het niemand opvalt. Als ik vers, knapperig brood aansnijd liggen er als ik klaar ben meestal heel wat kruimels op de broodplank. Deze kruimels schuif in in een blikken trommeltje. Als ik gehaktballen maak, gooi ik een flinke hoeveelheid broodkruimels in de blender en maal ze zo fijn als paneermeel. Dat werk ik dan met ei en kruiden door het gehakt. Eigenlijk hetzelfde als het 'oma-recept': gehakt met een verkruimeld beschuitje en ei. Alleen stop ik er echt véél in en kost mijn 'paneermeel' geen cent.
Advertorial
Voor de mensen die hier nog niet zo lang meelezen:
Sinds juni 2009 is het mogelijk om op dit blog te adverteren door middel van een banner. Het is de laatste tijd een beetje stil geweest aan de bannerkant, maar de komende tijd zullen zich daar weer enkele (nieuwe) bedrijven presenteren.
Er zijn mensen die er moeite mee hebben, dat er op mijn blog wordt geadverteerd. Anderen vinden het juist fijn om gewezen te worden op bedrijven die producten of diensten aanbieden die passen bij "Eenvoudig Leven". Voor de eerste groep is er de mogelijkheid om advertenties uit te schakelen. Als je niet precies weet hoe dat moet, vraag dan even een expert in je omgeving om het voor je op je computer in te stellen. Ik schrijf over nieuwe adverteerders altijd een advertorial. De titel van het bericht is dan "Advertorial", zodat je meteen kunt besluiten niet verder te lezen.
Voor de andere groep: ik probeer de adverteerders op mijn blog zó uit te kiezen, dat een groot deel van de lezers er iets aan kan hebben. Advertenties voor bijvoorbeeld vliegvakanties of geld lenen zal je nooit tegenkomen.
Vandaag begroeten we onze nieuwe adverteerder . PomPom is een kledingmerk met prachtige kinderkleding. Onze meisjes hebben PomPom kleding gedragen op de bruiloft van Wim en Geertje. Naast de prachtige kleding sprak mij toen vooral de persoonlijke benadering van Jolanda (van Jo & Zo) mij erg aan. Ze gaf goede adviezen en keek daarbij niet naar: hoe kan ik het meest verkopen, maar naar: hoe kan ik die meisjes mooi aankleden (binnen het budget). Zo adviseerde ze bijvoorbeeld 'hardop' om een grotere maat te nemen, zodat de meisjes langer plezier zouden hebben van hun aankopen. Ook gaf ze tips waar ik voordelig maillots in de juiste kleur kon kopen en bij welke winkel ik moest zijn voor bijpassende laarzen. Ik kan Jolanda van harte aanbevelen. Als je op zoek bent naar iets moois (voor een speciale gelegenheid) neem dan eens een kijkje in haar pas nieuwe webwinkel!
Sinds juni 2009 is het mogelijk om op dit blog te adverteren door middel van een banner. Het is de laatste tijd een beetje stil geweest aan de bannerkant, maar de komende tijd zullen zich daar weer enkele (nieuwe) bedrijven presenteren.
Er zijn mensen die er moeite mee hebben, dat er op mijn blog wordt geadverteerd. Anderen vinden het juist fijn om gewezen te worden op bedrijven die producten of diensten aanbieden die passen bij "Eenvoudig Leven". Voor de eerste groep is er de mogelijkheid om advertenties uit te schakelen. Als je niet precies weet hoe dat moet, vraag dan even een expert in je omgeving om het voor je op je computer in te stellen. Ik schrijf over nieuwe adverteerders altijd een advertorial. De titel van het bericht is dan "Advertorial", zodat je meteen kunt besluiten niet verder te lezen.
Voor de andere groep: ik probeer de adverteerders op mijn blog zó uit te kiezen, dat een groot deel van de lezers er iets aan kan hebben. Advertenties voor bijvoorbeeld vliegvakanties of geld lenen zal je nooit tegenkomen.
Vandaag begroeten we onze nieuwe adverteerder . PomPom is een kledingmerk met prachtige kinderkleding. Onze meisjes hebben PomPom kleding gedragen op de bruiloft van Wim en Geertje. Naast de prachtige kleding sprak mij toen vooral de persoonlijke benadering van Jolanda (van Jo & Zo) mij erg aan. Ze gaf goede adviezen en keek daarbij niet naar: hoe kan ik het meest verkopen, maar naar: hoe kan ik die meisjes mooi aankleden (binnen het budget). Zo adviseerde ze bijvoorbeeld 'hardop' om een grotere maat te nemen, zodat de meisjes langer plezier zouden hebben van hun aankopen. Ook gaf ze tips waar ik voordelig maillots in de juiste kleur kon kopen en bij welke winkel ik moest zijn voor bijpassende laarzen. Ik kan Jolanda van harte aanbevelen. Als je op zoek bent naar iets moois (voor een speciale gelegenheid) neem dan eens een kijkje in haar pas nieuwe webwinkel!
Abonneren op:
Posts (Atom)