Hij draait!

Vanmiddag kwam de windkap voor op de kachelpijp binnen! Lekker snel! Ik wilde hem direct op de pijp gaan plaatsen, want ik kon niet wachten om de kachel te gaan stoken. Maar ik mocht van Willem het dak niet op :-).

Aan het einde van de middag heeft Willem zelf de kap op de pijp geplaatst. Dat was een fluitje van een cent. De kachel heb ik daarna trouwens niet meer aangedaan. Het was 21 graden in onze woonkamer en dan is kachel stoken pure verspilling.

Aan het begin van de winter is kachel stoken altijd zó leuk. Aan het eind van de winter kan ik er daarentegen weleens naar uitkijken, dat het niet meer nodig is. Want hoe je het ook wendt of keert: kachel stoken is toch altijd een werkje. Het begint er al mee, dat de houtmand steeds gevuld moet worden. Dan ´s morgens de kachel aanmaken en hem natuurlijk de rest van de dag brandend houden. Daarbij geeft kachel stoken altijd extra stof, dus moet je vaker stoffen. Je moet er echt wat voor over hebben.

Onze houtkachel is aangesloten op de CV. Daardoor kunnen we er het hele huis mee warm stoken. Dat is fijn voor als straks de was de hele winter weer binnen hangt. In het trapgat, waar de warme lucht opstijgt, is de was altijd binnen een dag droog.

Tja. Het gaat toch gebeuren: het wordt weer herfst/winter en koud. Brrr. Ik hou niet van kou. En niet van donker. Maar er helpt geen moedertjelief aan. Dus probeer ik er het beste van te maken. Ik heb gisteren alvast een heerlijk warm vest gekocht. En vandaag aten we verwarmende maaltijdsoep: goulashsoep.

En de windkap draait. Dat ook :-).

Opruimen

Vandaag was het hier een echte klusjesdag. Ik heb heel veel losse eindjes weggewerkt en uitgestelde klusjes opgepakt. Fijn! Het geeft veel voldoening.

Van alle kinderen was alleen Maaike thuis en het was dus lekker rustig. Ik heb eerst twee uur lang geconcentreerd achter de computer gezeten. Er moest weer van alles besteld worden voor de shop.

Maar er lagen ook nog veel mailtjes op antwoord te wachten. De vragen, die ik even snel op m´n mobiel kan beantwoorden, werk ik meestal meteen af. De rest spaar ik op en doe ik dan in één keer achter elkaar achter m´n laptop. Dat tikt een stuk comfortabeler dan op m´n mobiel.

Er waren ook nog wat facturen te betalen en ten slotte bestelde ik een nieuwe windkap voor op de kachelpijp. De vorige is er in het voorjaar vanaf gewaaid. Daar zijn we toch weer mee door het oog van een naald gegaan. De kap was al heel lang instabiel. De schoorsteenveger had gezegd, dat we ongemerkt een schoorsteenbrandje hadden gehad en daardoor waren de lagers van de kap beschadigd. Willem was bij ieder stormpje bang, dat de kap van de pijp los zou komen. Maar volgens Hans, die verschillende keren op het dak was geklommen om de boel te inspecteren, kon de kap echt niet loskomen. Hij zat met een aantal flinke bouten vast. En toch is die kap er op een keer vanaf gekomen en lag hij beneden op de oprit! Je zou hem op je auto of -nog erger- op je hoofd krijgen! Daar moet je niet aan denken. Ik heb nu voor een ander systeem gekozen. Deze windkap zit niet met bouten en moeren vast, maar wordt met een insteekstuk in de kachelpijp geklemd. Bovendien zitten de lagers aan de buitenkant, zodat bij een brand of oververhitting deze niet beschadigen.

#TUZ150CHCH-PTU

 Artikel 2 van 22 

Na al dat computerwerk was ik wel aan een bakkie koffie toe. Kijk, dan is het wel erg gezellig als je dochter thuis is :-). Koffie met een stroopwafel. Mmm.

Na de koffie ging ik aan het opruimen. Gewoon voor de voet op. De krantenbak puilde uit. Het lege glas naar de auto. De sokken uit de eenzame-sokken-mand bij elkaar zoeken. Hè, ik kwam helemaal in de flow en liep naar boven, om een krat van Maaikes kamer te pakken en die leeg te ruimen. Er staat nog een aantal onuitgepakte kratten van sinds we de nieuwe vloer kregen en onze grote kast in de kamer weg ging. Ik pakte gewoon de bovenste krat van de stapel en heb alle spullen uitgezocht en een nieuw plekje gegeven. De meeste spullen konden in mijn moeders kastje.

In de bijkeuken ligt nog zo´n uitgestelde klus. Keurig achter deurtjes, dus niet zichtbaar. Maar het ís er wel: toen mijn ouders vorig jaar zijn overleden, kwamen er dozen vol kaarten bij mij in huis. Mijn moeder was niet erg bewaarderig, maar kaarten had ze dus wèl bewaard. Van jaren en jaren her. Allemaal keurig gesorteerd in dozen per gelegenheid. Bijvoorbeeld van een ziekenhuisopname, een huwelijksjubileum enzovoorts. Aan mij de taak om deze dozen na te kijken. Want zoiets zet je natuurlijk niet zomaar bij het oud papier. Ik pakte de voorste doos. Het was een doos met alle kaarten van de laatste maanden dat mijn ouders leefden. Een hele schoenendoos vol. Alle kaarten heb ik door mijn handen laten gaan om te zien of er nog wat van bewaard moest worden. En hoewel mijn ouders nu alweer anderhalf jaar geleden zijn overleden, voelt het als vorige week. Het doet nog zoveel pijn. Ik was blij dat dit klusje gedaan was en ik wacht er weer even mee voordat ik een volgende doos pak. Ik kwam ook het foto-album tegen van toen ze 50 jaar getrouwd waren (in 2010). Uiteraard wordt dit bewaard! Deze albums laten we in de familie circuleren. De kinderen vonden het leuk om dit album te bekijken. Wat waren ze toen nog jong en schattig ;-). In de ogen van kinderen/jonge mensen is 7 jaar dan ook zó lang geleden....

Het fijne, na dit emo-klusje, was, dat ik nu wat ruimte terug had in het kastje in de bijkeuken. En van het één kwam het ander. De apparaten op mijn aanrecht vond ik al langer niet fijn. Rommelig! Deze konden nu mooi in het leeg gekomen vak.

onhandig en rommelig, alles in de hoek op het aanrecht

Wacht. De thermoskan, die een zwervend leven leidt, kan er mooi ook nog bij:

Keurig in de kast!

De hoek van het aanrecht is nu een stuk leger. Het moet nog beter. Al die potten moeten gewoon ook in kastjes. Maar dat komt goed. Ik probeer gewoon steeds zo´n doos met emo-spullen op te ruimen. Dan komt er vanzelf ruimte.

Toch al een hele verbetering

Vanmiddag heb ik gewoon maandagmiddagwerk gedaan. En natuurlijk had ik m´n dagelijkse ritje naar het postkantoor. Op verzoek van Maaike aten we rode kool. Mmm. En vanavond ging ik met haar naar een party van Optidee. Ik kende dat helemaal niet, maar vond het wel leuk, om met haar mee te gaan. Ik heb een lekker warm vest gekocht en denk, dat ik daar veel plezier van kan hebben, van de winter.

En zo was deze dag vooral gevuld met opruimen. Eigenlijk werk wat ik in de zomervakantie had willen doen. Maar goed. Dat het wat later is, geeft niets. Als het maar een keer gebeurt. Wie weet, wordt het hier ooit een keer echt netjes ;-)

Hakdag

Nog even en dan gaat onze houtkachel weer aan. En iedereen die houtkachel stookt weet het: je wordt er twee keer warm van: één keer als je het hout zaagt en klooft en één keer als je het stookt. 

Wij hebben drie houthokken en normaal gesproken liggen die voordat het stookseizoen begint allemaal tjokvol. Dit jaar loopt het een beetje anders. Twee hokken liggen vol met hout van vorig jaar. Daarmee kunnen we deze winter fijn stoken. Maar het grootste houthok was nog leeg. Er kan 10 kuub hout in dit hok en dat is een flinke berg!

Vorige week is het kachelhout bezorgd en afgelopen zaterdag is alles gezaagd en de helft gekloofd. Dat was het werk van vier mannen en een knul: Willem, Wim, Dirk, Leendert en Henk. 

Deze week wordt de werkploeg nog even flink uitgebreid. Dan wordt het een heel familiegebeuren, om al het hout verder te kloven, van de zaagplek naar Alblasserdam te vervoeren, in het hok te stapelen. Een mega-klus. Maar vele handen maken licht werk. En zo'n familie-hakdag is ook nog eens heel gezellig. 

Nat!

Na het ontbijt en nog vòòrdat Willem en Henk vertrokken waren, stapte ik de deur uit om bij schoonmama te gaan mantelzorgen. Dat zorgen heeft niet zo heel veel meer om het lijf, maar mijn aanwezigheid dient ook een stukje gezelligheid. In je uppie koffie drinken is immers nooit zo leuk als met z´n tweetjes ;-).

Schoonmama woont op de vierde etage en dan neem je natuurlijk niet de lift (behalve als je iets mankeert). Hup met de beentjes, we moeten méér bewegen!

Toen ik laatst bij de manueel therapeut was en blij vertelde, dat ik weer wandelen kon, knikte hij maar lauwtjes. Wandelen was best goed, hoor, maar niet genoeg, vond hij. Ik moest er bij gaan sporten! OK....Nu dacht ik toch eigenlijk, dat een groot gezin runnen en er ook nog een webshop bij hebben aardig topsporten was. De peut dacht misschien, dat huishouden vanzelf gaat??
Afijn. Op mijn voorzichtige vraag aan welke sport hij dan dacht, zei hij: ¨Dat maakt niet uit. Gewoon wat je leuk vindt.¨ Ik heb maar niet gezegd, dat ik geen enkele sport leuk vind. Behalve wandelen dan. En verder denk ik, dat ik genoeg sport c.q. beweeg. En als het kan, beweeg ik extra. Dus geen lift, maar 8 trappen als ik naar moe ga :-).

Ik deed m´n klusjes en m´n zorgjes en moe en ik deden een bakkie en nog een bakkie. Maar toen was het heus tijd. Ik had een afspraak met de bekkenbodemfysiotherapeut (het blijft een prachtig scrabblewoord).

De peut was blij om te horen, dat het een stuk beter met de pijn gaat. Maar ik ben er nog niet klaar. De spieren in mijn bekken moet nóg beter gaan samenwerken. Ik kreeg allerlei nieuwe oefeningen. O.a. ook oefeningen op een balansbal. Die moet ik nu aanschaffen en dan thuis elke dag oefenen. Wat zullen ze lachen, hier ;-).

Ik maakte de ochtend vol met allerhande huishoudklusjes. Maaike was ook thuis en ik was juist bezig om een gezellige lunch voor 3 personen klaar te maken, toen Willem voor kwam rijden. Hij was ´s morgens zijn salade vergeten mee te nemen en kwam hem nu maar even thuis opeten. Onderweg was hij Henk tegengekomen en natuurlijk had hij hem meteen een lift aangeboden. Henk blij. Want wat is het NAT vandaag!! Ik mikte vier eieren in de pan, warmde het restant courgettesoep van gisteren op en sneed brood. Dat smaakte!

Ik had in mijn hoofd om na de lunch even tegen de binnenkant van mijn ogen te gaan kijken. Maar onderweg naar boven kwam ik niet voorbij de dozen met handel voor de shop. Die riepen: ¨Pak ons uit!¨ En zo belandde ik niet in bed, maar in de shop. Alle spullen werden uitgepakt, geprijsd, in de schappen gezet en de voorraad in de computer bijgewerkt.

Ik werkte totdat de kinderen één voor één thuis kwamen. Maria had haar twee weken stage er op zitten. Ze heeft op een gesloten afdeling bij demente mensen gewerkt en het daar erg naar haar zin gehad. Wie weet gaat ze wel verder leren in de ouderenzorg! Voorlopig moet ze nu nog 13 keer op donderdag daar stage gaan lopen. Dan kan ze ervaren of het écht iets voor haar is.

Ik maakte vandaag Rendang klaar. Een rijstgerecht wat iedereen, behalve Hans, lekker vindt. En Hans zit toch nog in Zweden ;-). Vandaag hadden we eindelijk app-contact en stuurde hij wat foto´s. Hij heeft het zó naar z´n zin, dat hij met alle plezier een weekje zou bijboeken. Maar dat gaat niet. Morgenavond hoopt hij weer thuis te zijn. Ik ben benieuwd naar zijn verhalen.

Vanavond was het de jaarlijkse Molenmarkt. Maar we hadden echt geen zin om ons kleddernat te laten regenen. Het was alleen heel lastig om het aan Henk te verkopen, dat we niet zouden gaan. Die had zich er de hele week zó op lopen verheugen. Maar ja. Het weer heb je nu eenmaal niet in de hand. We hoorden later vanavond van Thea, dat het op de markt helemaal niet druk was en dat er ook veel kramen niet waren. Echt jammer. Maar het is niet anders.

Ik heb geprobeerd het leed te verzachten met appeltaart en slagroom en de gezelligheid van vrijdagavond. Maar ik moet zeggen, dat het maar ten dele gelukt is. De teleurstelling zat wel erg diep. Maar dat is ook wel een beetje Henk eigen, dat hij zich moeilijk over zoiets heen kan zetten.

Wie weet verloopt de dag van morgen voorspoediger voor hem.

Er staat hier voor morgen een familie-werkdag gepland. Evenals DV volgende week zaterdag. In twee zaterdagen moet onze voorraad kachelhout gezaagd, gekloofd, vervoerd en gestapeld worden. Voor morgen staan er alvast 4 volwassenen en een kind paraat. Mijn aandeel bestaat vooral in het verzorgen van de catering. Volgende week mag ik een dagje stapelen. Dat is een pittiger klus. Maar ook wel heel leuk. Wat zal het heerlijk zijn als het grote houthok weer tjokvol ligt!

Een dagje lekker huishouden!

Vandaag had ik een heerlijk lege agenda. Leeg in de zin van: geen afspraken buitenshuis. Nou ja, op één kleintje na dan. Ik zou vanmiddag even met Maria meegaan naar de fysiotherapeut.

Oh, wat voelde dat fijn, vanmorgen! Iedereen was naar school en werk en ik kon me ongehinderd op het huishouden storten. En dat huishouden kon wel wat aandacht gebruiken, zeg maar ;-). Maar eerst nog even een order plaatsen bij een leverancier. Anders grijp ik binnenkort op lege plaatsen in de shop en dat is iets waar ik een hekel aan heb. Ik nam pen en papier mee naar m´n winkeltje en liep de schappen af om te kijken wat er nodig was. Daarna zocht ik op de website van de leverancier de juiste artikelnummers op en maakte de bestelling compleet. Nog even betalen. Klaar.

En dan nu de laptop dicht en gaan met die banaan.

Wassen, strijken, opruimen, stofzuigen, het hele riedeltje kwam langs. Als kers op de taart poetste ik een stukje keuken. Ah, was m´n hele huis maar zo opgeruimd en schoon. Maar dat is een utopie.

Juist toen Henk thuiskwam om te lunchen, stopte het werkbusje van de zonweringenmeneer voor de deur. Wij hadden al een tijdje een kapot rolluik en dat zou vandaag gerepareerd worden. De mannen bekeken het mankement, wisten hoe dat opgelost moest worden en in een half uur waren ze klaar. Hè, fijn! Kapotte spullen zijn zo´n ergernis!

Ook vanmiddag kon ik nog even verder met het huishouden. Terwijl ik me bezighield met alle voorkomende klusjes, ontsapte ik een paar kilo druiven. Die had ik dinsdag al gekregen en moesten nu snel verwerkt worden. In mijn Weck-ontsapper is dat een fluitje van een cent. Het meeste werk is altijd die ketel te voorschijn halen en hem na gebruik weer schoon opbergen.

Het leverde me mooi een halve emmer druivensap op.

Om drie uur begon ik met het klaarmaken van de webshopbestellingen. Ik moest vandaag wat vroeger naar het postkantoor, want Maria had om half 5 een afspraak bij de fysiotherapeut. Het lukte allemaal precies. Om twee voor half 5 waren we bij de peut. Maria loopt daar vanwege de gevolgen van een gebroken arm, nu bijna 3 jaar geleden. Vandaag was ze voor het laatst bij de peut. Helaas lijkt de therapie niet geholpen te hebben. Maria kan nog steeds een bepaalde beweging niet/bijna niet maken, heeft heel weinig kracht in de arm en heeft bovendien ook last van een zogenaamde rusteloze arm. We kijken het nu even aan en anders moeten we er maar mee gaan dokteren.

Willem had rond etenstijd een vergadering op z´n werk en zou niet thuis eten. Ik had daarom bedacht om iets gemakkelijks te eten: courgettesoep met brood. Willem houdt daar niet zo van. Maar de rest van het gezin vindt het prima. En aangezien ik nog twee reuzecourgettes had liggen, was het fijn om ze nu zo op te maken.

We smulden!

Vanavond was er nog was te vouwen en brood te bakken.

Maar nu is er dan toch heus een flinke berg werk verzet. Dat geeft een voldaan gevoel. Wat zal ik lekker slapen, straks :-).

Mijn dag in grote stappen

Mijn dag in grote stappen beschreven:
- de kookrubriek voor Terdege gemaakt
- bloem en meel ingepakt
- twee bezoekjes afgelegd

Is er verder niets te melden? Ach ja. Een klein verhaaltje dan :-).

Koos kwam vanmorgen extra vroeg uit bed. Hij moest de laatste hand leggen aan het inpakken van z´n tassen. De hele handel moest mee naar school: boeken, uniformen, sokken, handdoeken, sportkleding, sportschoenen, kisten en nog veel meer. Alles dus! En daar ´mocht´ hij de hele dag mee sjouwen. Dat is de sanctie op zijn opleiding (VeVa) voor als je op een dag iets vergeet mee te nemen. Koos was gisteren een boekje vergeten. Een boekje wat zelfs niet eens nodig was, die dag. Maar toch! Zo worden de jongens en meiden getraind om rücksichtslos te gehoorzamen en niets te vergeten. Niet voor watjes dus :-)

Het werken aan de kookrubriek van Terdege was een hele klus. Het had leuk kunnen zijn, ware het niet, dat ik vandaag helaas toch weer erge bekkenpijn had. Ach, wat heb ik lopen strompelen van het aanrecht naar m´n fotohoek en weer terug. Ik kon wel huilen. Van de pijn, maar ook van de teleurstelling, dat de bekkenpijn weer terug was.

Ik bakte een cheesecake. Lekkerrrr!

Aan het begin van de middag heb ik in een warm bad genomen, heb mijn bekkenbodem-oefeningen gedaan en ben een half uurtje gaan slapen. Halverwege de middag is de pijn gelukkig flink gezakt, naar standje ´zeurpijn´.

Ik pakte een flinke voorraad meel en bloem in voor de shop. Meestal heb ik daar een hulpje bij, maar vandaag moest ik het alleen doen. Dan is het best een klus. Maar goed. Al scheppend en wegend kon ik mijn gedachten laten gaan. En dan is het werk gedaan, voordat je er erg in hebt.

Maaike kwam thuis van haar werk en ging gezellig mee naar het postkantoor om de bestellingen weg te brengen. Ook moest ik nog naar Molenaarsgraaf om twee gereviseerde motorzagen op te halen. Helaas was daar een communicatie-fout in geslopen. De zagen waren nog niet klaar. Onverrichterzake reden we weer terug naar huis. Ik maakte rap een pan pasta en als toetje was er, heel luxe, een stuk cheesecake. Ik had het plan gehad om die bij de koffie te serveren. Maar Willem en ik hadden, onverwachts, twee bezoekjes af te leggen. Ach, als toetje smaakte hij minstens zo goed :-).

Inkopen

Als moeder van een groot gezin, heb ik me in de loop der jaren wel het één en ander aangeleerd over goed inkopen doen.

Ik heb geleerd te letten op de juiste prijs-kwaliteitverhouding (goedkoop=duurkoop enzo).

Ik leerde over de juiste timing van inkopen doen (aan het einde van de markt leert men de koopman kennen. En: buiten het seizoen kun je vaak goed je slag slaan).

Ik leerde m´n cashflow in de gaten houden en de inkopen daar op af te stemmen (niet groot inslaan van een goede aanbieding, als je budget vervolgens de aankoop van noodzakelijke producten niet meer toelaat enzo).

Ik leerde voorraadbeheer, zodat ik geen overbodig grote voorraad van iets aanlegde, terwijl ik op een andere plaats misgreep.

Wie zei er nu, dat een huisvrouw (zonder bezigheden buitenshuis) zich niet kan ontwikkelen? Dat vind ik pure nonsens! Ik heb me in de afgelopen 31 jaar op allerlei gebied goed kunnen ontwikkelen. En vaak komen de aangeleerde vaardigheden heel goed van pas.

Zo komen mijn vaardigheden op inkoopgebied mij heel goed van pas, nu ik een eigen webshop heb :-).

Vandaag had ik een echte inkoopdag. Ik begon met het online plaatsen van een bestelling van bakblikken en andere keukenbenodigdheden. Handig dat je daarbij niet aan openingstijden gebonden bent. Ik deed mijn bestelling in de randen van de nacht en kreeg later vandaag de bevestiging, dat mijn spullen morgen geleverd worden. Mooi!

Direct na het ontbijt ben ik samen met Maaike naar mijn leverancier van verpakkingsmaterialen gereden. Elk jaar is daar in september een actie, waarbij je 25% korting krijgt. Vorig jaar heb ik er ook royaal gebruik van gemaakt. En dit jaar heb ik ervoor gezorgd, dat mijn voorraad inpakmaterialen flink geslonken was, zodat ik mijn slag kon slaan. Inpakmaterialen zijn heel duur. Voor een middelmaat stevige doos, waarin zo´n 15 kilo meel/bloem vervoerd kan worden, betaal je al snel een euro. Als dat voor 75 cent kan: graag! Ik had een lange boodschappenlijst bij me. De auto werd helemaal volgeladen. Ik was bijna 500 euro kwijt en had daarbij dik 125 euro korting gescoord.

Vlakbij deze leverancier is de Makro. En die stond ook op het lijstje. Ik had brandewijn nodig (om advokaat te maken). Als altijd wanneer we naar de Makro gaan, gingen Maaike en ik nog even neuzen in de outlet-afdeling. Daar kom je soms leuke koopjes tegen. Vandaag lag er niet zoveel van mijn gading. Wel zag ik dat er overhemden in de aanbieding waren en Willem had juist vanmorgen gezegd, dat hij wel wat nieuwe kon gebruiken. Ik zocht twee exemplaren uit, een witte en een gekleurde. Maaike stond zich intussen te verlekkeren bij een Kitchen Aid blender, waar 25% korting op zat. Het bleek te gaan om een uitlopend model. Er stonden er nog vier en dus zei ik, dat ze thuis maar eens op haar gemakje op internet moest uitzoeken, of het werkelijk om een koopje ging. Dat heeft Maaike inderdaad gedaan. Wat bleek? Dit apparaat wordt nu overal voor ongeveer hetzelfde bedrag (150 euro) aangeboden. Het was dus zéker geen exclusief Makro-koopje. Bij de Makro waren ze alleen in rood verkrijgbaar. In andere winkels ook in andere kleuren. Maar Maaike bedacht, heel verstandig, dat het ding al uit de garantie zou zijn, als ze hem t.z.t. in gebruik hoopt te nemen. Zo is dat. Bovendien is er tegen die tijd wel wéér een model wat er met korting uitgaat. Kijk, zo leert Maaike ook meteen inkopen doen :-).

Eigenlijk was het Makrogebeuren meer een leuk uitstapje. Maar we hadden het nuttige mooi met het aangename verenigd. Ik had m´n brandewijn en we reden snel naar huis. Ik zou om half 11 bezoek kríjgen en Maaike móest juist op bezoek: bij de tandarts :-).

Tussen onze thuiskomst en het volgende inkoop-agendapunt zat 3 uur. Precies genoeg om brood te bakken. Dus zette ik snel mijn broodbakmachines te kneden. Ik dronk koffie met mijn bezoek. Lekker met een plak cake (van de Makro).

verwend!

En nadat m´n bezoek weggegaan was sjeesde ik door mijn huishouden. De tweede was van vandaag naar buiten aan de lijn, de derde was aangezet. En verder al die kleine bezigheden, die altijd maar weer door moeten gaan. Ik ruimde ook meteen de auto leeg. Het was nog een uitdaging om al de verpakkingsmaterialen een plekje te geven!

Een deel kon de kast op ;-)

Voor ik er erg in had, kwam Henk alweer thuis voor de lunch. En toen we nèt aan een broodje zaten, reed Willem voor. Hij kwam ook thuis lunchen en nog even wat werken, voordat hij tegen drieën naar Amsterdam moest. Gezellig hoor.

Om half 2 stapten Maaike en ik in de auto voor een ritje naar de molen in Rotterdam. Daar stond een paar honderd kilo meel, bloem en bakmixen klaar. Van eerdere keren heb ik geleerd, dat ik het gewicht goed over de auto moest verdelen. Er kwam dus een deel op de achterbank en de rest achterin. Zo kwamen we zonder technische storingen aan de auto weer thuis :-). Onderweg hadden we een flinke plensbui gehad. Ik vreesde al, dat mijn was kletsnat was geworden. Maar dat viel mee. In Alblasserdam vielen slechts enkele spatten. Daarna wapperde m´n was vanzelf weer droog.

Juist toen Willem de deur uit stapte, stapte schoonmama binnen. Wisseling van de wacht! En dus nog maar een koffieronde. Intussen had ik geweldige hulp: Maaike en neef Henk haalden de auto leeg, prijsden de spullen en zetten alles keurig in de schappen. Zo dan!

Na de koffie en een haak- en kletsmomentje met schoonmama had ik nog juist tijd genoeg om de bestellingen van vandaag in te pakken en naar het postkantoor te brengen. Het is bijna elke dag een race tegen de klok. Maar ook vandaag lukte het weer. En ook vandaag dook ik meteen daarna de keuken in.

Witlof en draadjesvlees was Willem z´n verzoeknummer. Prima, heer :-). En hoewel Willem pas thuiskwam, toen wij bijna klaar waren met eten, genoot hij er evengoed wel van.

Bij het eten koken had ik de ruimte in de keuken moeten delen met Maria. Die vroeg, toen ze thuiskwam van haar stage: ¨Mag ik iets bakken?¨ Eigenlijk hoef je zoiets nooit te vragen. Ik vind het altijd prima. Ze had een leuk recept voor stroopwafelcupcakes gevonden. Dat kwam mooi uit, want ik had nog een pakje met 5 stroopwafels liggen. Precies genoeg. Maria had ook zelfrijzend bakmeel nodig. Dat had ik niet meer. Maar ik had wel bloem en bakpoeder en leerde Maria hoe je daar heel simpel zelf zelfrijzend bakmeel mee maken kunt.

Na het eten moesten de cupcakejes nog afgemaakt worden. Daarbij kwam een vriendin gezellig assisteren. Zo leuk, een paar van die meiden in de keuken. En als het dan ook nog iets lekkers voor bij de koffie oplevert?! Helemaal goed!

Maaike en Jaap gingen de calorietjes eraf lopen. Extra leuk, nu de molens deze week weer verlicht zijn!

En zo had ik een inkoopdag met tussendoor wat huishouden en huiselijkheid. Wat wil je nog meer?

Rommelige maandag

Met kinderen die werken, of leren, of werken-leren, heb je het huis haast nooit meer voor jezelf. Zo was vandaag Koos de hele dag vrij van school, Maaike hoefde pas om half 3 naar haar werk en Henk had een lesvrije middag. Best gezellig allemaal, maar ook rommelig. Koos en Maaike sliepen uit. Dan ga ik niet onnodig de slaapkamers op. Er wordt dan ontbeten nadat ik net de ontbijtboel opgeruimd heb. En moet je in de badkamer zijn, zit die op slot. Nee, lummels in huis werkt niet mee als je op maandag eens lekker de rommel van de zondag wil opruimen. Dan is het het mooist als iedereen even optrommelt ;-).

Willem was als altijd weer met z´n salade in z´n tas naar zijn werk gegaan. Hij eet al jarenlang een salade als lunch en krijgt regelmatig de opmerking: ¨Eet je nu nog steeds dat konijnenvoer?¨ De mensen, die dat vragen, weten natuurlijk niet wat voor lekkers ik allemaal tussen die groene blaadjes stop :-). Vandaag was het ijsbergsla met snoeptomaatjes, fetablokjes, olijven, krenten, noten, maïs, gele paprika en courget op zoetzuur. Dat is toch zeker geen konijnenvoer!

Ook Henk z´n beker en bakje vul ik altijd. Henk is best een snoepert. Maar toen ik vanmorgen vroeg, of hij komkommer in zijn bakje wilde, juichte hij, alsof ik een stuk appeltaart had voorgesteld :-).

Ik was in afwachting van een leverantie van kruiden, die direct ingepakt moesten worden. Ik had echter geen idee, hoe laat de vervoerder zou komen. Hij kwam pas om half 2 en ik liep daardoor de hele morgen een beetje rondjes te draaien, naar mijn idee. Had niet de rust om een wat grotere klus aan te pakken, omdat ik het niet fijn vind, om halverwege een klus af te moeten breken. Maar goed. Er is altijd genoeg op te ruimen en dat deed ik dan ook. Terwijl ik de stofzuiger hanteerde, kwam ik een verrassing tegen. Zat er vorige week een pad in het raamkozijn, vandaag was het een prachtige, rode libel.

Ga maar naar buiten, beest!

Vanmiddag was ik dus druk met kruiden inpakken en bestellingen klaarmaken. Nadat ik alles op het postkantoor had gebracht, schoot ik nog even bij AH naar binnen. Ik had bamigroenten nodig. Nu Hans deze week op vakantie is, eten we lekker bami en rijst en dat soort dingen. Daar houdt hij niet van. Natuurlijk eten we het ook weleens, als Hans thuis is. Dan is er altijd wel een kliekje van iets wat hij wél lust. Maar als Hans wég is, neem ik het waar en kook ik dingen, die hij niet lust :-).

Ik kwam nog wat leuke hamsteraanbiedingen tegen. Ik ging dus met veel meer de winkel uit, dan ik van plan was. Ik kocht o.a. 3 bussen Karvan Cevitam voor 5,98. Nog niet heel goedkoop, maar wel heel lekker. Wij gebruiken maar een klein beetje siroop en véél water. Anders vinden we het veel te zoet. En op die manier is het natuurlijk ook lekker voordelig. Met drie bussen kunnen we wel weer even vooruit.

We zaten met z´n achten aan de bami. En iedereen vond het heerlijk. Dat is vrij uniek. Meestal zit er wel één aan tafel, die niet dol is op het eten wat opgediend wordt. Gezellig is dat, als er goed gegeten wordt. Als toetje had ik limoenijsjes met munt van AH-huismerk. Maar toen er één opmerkte, dat het naar tandpasta smaakte, legden er prompt nóg twee hun ijsje neer. Geen nood. De half opgegeten ijsjes gingen er bij de anderen nog wel bij :-) vuilnisbakkenras

We waren lekker vroeg klaar met eten. En Willem deed eens lui. Dat vond de kat een goed idee :-).

Bij zoveel gezellige huiselijkheid pakte ik m´n haakwerkje maar. Het lijkt wel herfst ;-)

Nazomerse zaterdag!

Wat een prachtige dag was het. De weersvoorspelling klopte  -in onze regio in elk geval-  van geen kant. En wat mij betreft mogen ze er vaker zo naast zitten :-). De zon heeft nagenoeg de hele dag stralend aan de hemel gestaan.

Wij hadden een ouderwets zaterdagprogramma. Eerst natuurlijk het wekelijkse bakkie bij moe. Maaike ging ook mee. We hebben heerlijk met z´n viertjes aan de koffie met gebak gezeten. Gebak vanwege dat de zes weken na de operatie om zijn, de kous niet meer aan hoeft en ook de anti-tromboseprikjes tot het verleden behoren. Wat is moe al goed opgeknapt!

We reden terug naar huis om snel wat bestellingen klaar te maken en daarna was het tijd om Henk en neefje Henk van de natuurclub in de Biesbosch te halen. Het was de eerste bijeenkomst weer na de zomervakantie. Er zitten al 10 jaar lang kinderen van ons op de natuurclub. Ook Maaike heeft er jarenlang rondgestruind. Ze vond het echt leuk om alles weer eens te zien en te ruiken (mmmm, zó lekker naar herfst!). En natuurlijk was het ook leuk om allemaal oude bekenden van de leiding tegen te komen!

Het weggetje naar het Bezoekerscentrum

In het bezoekerscentrum

Had ik al gezegd, dat het een stralende dag was?

We deden inkopen in het winkeltje. Ons volgende agendapunt op deze zaterdag was namelijk: naar de vierde verjaardag van onze kleinzoon Marinus! Marinus wilde een verrekijker voor z´n verjaardag. Die hadden ze daar wel, hoor. Ik kocht er ook nog een vergrootglas met een bijhorende pincet bij.
Maaike kocht een grote vloerpuzzel met een afbeelding van allerlei bosdieren. We waren er helemaal klaar voor.

Maar eerst reden we nog weer even terug naar huis, om neef Henk af te zetten en nóg weer wat bestellingen klaar te maken.

En, zoals dat er op een ´ouderwetse zaterdag´ aan toegaat: er waren allerlei klusjes te doen. Dus reden we niet linea recta naar Streefkerk, naar de jarige, maar gingen eerst onze schuld betalen bij iemand op Nieuw-Lekkerland. Daarna reden we naar de plaats waar gisteren ons kachelhout gestort is. O, wat was dat genieten! Een pracht gezicht. Daar zullen we D.V. de komende twee zaterdagen met z´n allen ons hart aan op kunnen halen. Het moet allemaal gezaagd, gekloofd, naar Alblasserdam vervoerd en gestapeld worden!

Even achterom kijken, de prachtige Alblasserwaard in!

We reden naar het jarige feestvarken. Marinus had een prachtige fiets gekregen. ¨Opa, kijk es. Ik kan het al!¨  Nou, dat wilde opa weleens zien, hoor :-)

Ook op de terugrit naar huis vergaten we niet te genieten van al het moois wat we tegenkwamen.

Het was inmiddels half vier en tijd om eens flink gas te gaan geven om al het werk gedaan te krijgen voor de zondag. Terwijl ik de laatste hand legde aan de was, ruimde Willem de keuken glad en joeg de stofzuiger door de benedenverdieping. Ik sjeesde nog even naar de winkels en Willem ruimde de tuin op.

We zaten maar met z´n zevenen aan de zaterdagse patatten. En nadat we nóg een keer de keuken hadden opgeruimd, waren we klaar voor de koffie.

Nu daalt langzaam maar zeker de rust na de zaterdagse drukte en bereiden we ons voor op de zondag. Wat een bijzondere week. Ik was de hele week zonder bekkenpijn. En dat na heel lang, heel veel pijn. Het is gewoon een wonder!

Bakker, verpleegster en nog veel meer.

Het was geen straf voor me, om vanmorgen vroeg, in alle rust, de traktatie voor Henk af te maken. Feitelijk had ik gisterenavond alleen maar 9 muffins met blauwe bessen gebakken en verder een hoop troep gemaakt ;-). Nu moest ik spijkers met koppen slaan. Of liever: nog méér muffins bakken en verder een lading cupcakes. Om het feest compleet te maken, wilde ik intussen ook 3 broden bakken. Dat gaat allemaal prima, omdat ik in de garage een extra oven heb staan. Ooit in de Kringloopwinkel gekocht om op een beurs te gebruiken en daarna gehouden als extra ovenruimte. Ik gebruik hem heel regelmatig en vanmorgen dus ook.
Toen ik om half 7 de ontbijttafel ging dekken, had ik 10 muffins met frambozen/witte chocolade, 38 cupcakes en 3 broden gebakken en rook het dus als een bakkerij :-).

Henk was helemaal opgewonden en blij. Hij had zó´n zin in z´n feestje op school!

Willem bracht Henk met de hele handel naar school en ik ging naar moe om haar de laatste (!) prik te gaan geven, haar even te helpen en natuurlijk een bakkie koffie te drinken. ¨Vroeg begonnen, veel gewonnen,¨ zei mijn vader altijd. En dat bleek vanmorgen ook weer het geval te zijn. Toen ik om half 10 in mijn auto stapte om weer naar huis te gaan, had ik er al een complete dag op zitten.

Maar dat betekende niet echt (of: echt niet), dat ik verder de hele dag op m´n lauweren kon gaan rusten. Ik moest juist vol gas verder, want mijn programma was een beetje vol. In volle vaart werd de wasmachine aangeslingerd, zette ik drie broodbakmachines aan het deeg kneden (makkelijk toch, al die apparaten), ruimde ik de boel glad en maakte ik Lamme Teun (advokaat) voor de webshop.

Om 10 over 12 was het tijd om koers te zetten naar Dordrecht om met Trijnie naar de kliniek te gaan waar haar spataderen verwijderd zouden worden. En het was zomaar ineens 10 over 12 ;-). Dus ging ik zonder te eten op stap. Maar Maaike stopte nog snel een foute koek in mijn tas.

In de kliniek mocht ik, net als twee weken geleden, mee de behandelkamer in. Eerst werd er een ader gelaserd. Dat was vorige keer ook gebeurd. Maar nu moesten er ook aders ´gemüllerd´ worden. Bij deze methode maakt de dokter sneetjes op de plaatsen waar de aders niet goed meer zijn en haalt er met een soort haaknaald een (stuk) ader uit. Het ging allemaal voorspoedig en met een dik ingepakt (zwachtels en een kous) been mocht Trijnie weer naar huis.

Het was bijna vier uur, toen ik thuiskwam. En ik had precies genoeg tijd om samen met Maaike webshopbestellingen klaar te maken en naar de post te brengen. Intussen was er bedacht wat we zouden gaan eten: Kip met rijst, kerriesaus en spercieboontjes. Hans houdt niet van rijst, maar ik had nog een portie krieltjes liggen, die ik voor hem wilde opbakken. Maar toen puntje bij paaltje kwam, at Hans helemaal niet mee, maar ging hij vlak voor het eten de deur uit. Hij is de laatste, die de vakantie-rij afsluit. Samen met een vriend is hij voor een week naar Zweden vertrokken. Ze zullen in een boomhut bivakkeren in een bos, waar beren leven. En ja, ik weet het: bruine beren vallen niet zomaar mensen aan. Maar je gelooft het, of niet: ik heb in de afgelopen maanden tot DRIE keer toe een verhaal in het nieuws gelezen over een beer die tóch mensen aanviel. Ik vind het, diep verborgen in mijn bezorgde moederhart, dus eigenlijk maar niets. Maar ja....

Na het eten heb ik even een break genomen. Ik was tenslotte al vanaf 4 uur in touw. Wat is een bad met fijne badolie dan heerlijk!

Na de koffie pakte ik m´n nieuwe haakwerkje. Ik was het saaie haken aan de deken zó beu, dat ik snakte naar een beetje variatie. Daarom kocht ik materiaal voor een mooie sjaal. Op zich ook niet een heel spannend patroon, maar je moet er toch net even wat alerter bij blijven.

We hadden een fijne, rustige vrijdagavond. Wat zal de dag van morgen weer brengen?