Vandaag maar een heel kort logje. We zijn vanavond met de brussen en aanhang heerlijk uit eten geweest. We hadden een ouderwets gezellige avond, waarop we veel herinneringen hebben opgehaald en fijn bijgepraat hebben. Intussen aten we ons buikje rond. Het is welletjes geweest. Ik zoek m´n wieg op.
Gisterenochtend waren alle Luijkjes bijtijds in de weer. We waren ingedeeld voor de vroege kerkdienst. Die begint om 9.00 en wij gaan dan om 8.15 uur van huis. Ineens werden we opgeschrikt door een flink lawaai, alsof er iets instortte. We renden naar boven, waar het geluid vandaan kwam. Daar was het een ravage. Met donderend geraas was de kledingkast van de jongens finaal in elkaar gestort. Ja, ja, die kast die ik pas nog zo keurig opgeruimd had.
Vanmorgen waren Willem en ik van plan om samen naar Sliedrecht te gaan, om ook voor Willem een kostuum voor de bruiloften te gaan kopen. We hadden er zin in, om er even lekker samen tussenuit te zijn. Ik had alleen zo m´n twijfels over dat kostuum.
Hè, hè, het was een lange dag, vandaag. Dat heb je, als het vroeg licht en laat donker is. Dan blijf je vanzelf ook langer aan het werk. Niet dat het een straf was, om vanavond tot zonsondergang buiten bezig te zijn, hoor. Verre van dat. Het was heerlijk. Maar evengoed voel ik m´n rug nu wel ;-).
Vrijdagavond las Willem bij z´n moeder in de krant een advertentie van een kledingwinkel bij ons in de buurt, waar een verbouwingsuitverkoop begon. Kostuums en trouwpakken en nog veel meer. Allemaal voor ronde prijzen. En aangezien in september onze Maaike en in oktober onze Koos hoopt te trouwen, waren we van plan om deze zomer voor het manvolk kostuums te gaan kopen.
Zo, het is al laat, maar toch nog even een kort logje.
Dat het zo laat is, komt omdat ik vanavond weg geweest ben. Voor het eerst sinds corona zijn mijn vriendin Wilma en ik naar onze gezamenlijke tante geweest. Tante is herstellend van een heup-operatie en het was dus extra fijn, dat we nu eindelijk eens op bezoek konden.
Het was een fijne avond van een verder gewone werkdag.
Vandaag aten we bietjes. Of ´krootjes´, zoals wij zeggen. Het waren geen bietjes uit eigen tuin, want die zijn nog niet klaar om te oogsten. Al zie ik ze wel steeds dikker worden en kíjk ik ze bijna groot. Bietjes vers van de tuin zijn zó lekker!! Maar ik had dus gewoon bieten bij de groenteboer vandaan. Bietjes zijn het hele jaar door verkrijgbaar, al heb je wel verschil tussen zogenaamde zomerbietjes en winterbietjes. Maar welke bietjes je ook koopt en in welk seizoen dan ook, ze zijn eigenlijk altijd voordelig.
Op deze warme, klamme, zomerdag deed ik een wárm inhaalslagje. Eéntje in de categorie van: ¨Waar hebben we het helemaal over.¨ Het was een klusje van een kwartiertje en je vraagt je serieus af, waarom je dat zó lang uitgesteld hebt.
Wat het inhaalslagje was? Een klein randje festonneren van de deken, die ik gehaakt heb. Het ging om een randje van misschien 50 centimeter en dat was alles om het dekentje helemaal áf te krijgen.
Vanmorgen heb ik mezelf in de hoogste versnelling gegooid, om m´n werk af te hebben, voordat ik weg zou gaan. Het zat nog even tegen met de wasmachine. Die heeft steeds kuren en dan pompt hij het water niet af. Soms gaat het 10 keer goed en dan ineens is het drie keer achter elkaar feest. Ik kan niet ontdekken, waardoor het komt. Het pomphuis is helemaal schoon, dus daar ligt het niet aan. Nou ja, ik moet er een keer een monteur naar laten kijken. Voor nu zit er steeds niets anders op, dan het water via het noodslangetje weg te laten lopen. Maar dat is een hoop gezemel. En natuurlijk gebeurt het altijd op een moment, dat je het kunt missen als kiespijn.
Ik had vandaag een volle dag. Maar het was wel leuk.
Ik begon om 5.00 uur weer in de tuin. Ik wilde het wieden afmaken. Wieden is net als wassen. Zó denk je, dat je klaar bent; je draait je om en kunt opnieuw beginnen :-). Maar goed. Vanmorgen kon ik er toch even van genieten, dat de tuin weer helemaal ´schoon´ was.